Het was een doordeweekse middag in De Lege Knip. Buiten hingen wolken als natte wollen dekens boven de stad, maar binnen was het warm. De geur van koffie hing in de lucht, samen met die van vergeelde boeken en net gewassen gordijnen. De oude platenspeler draaide zachtjes een plaat van Billie Holiday. Langzaam druppelden klanten binnen, maar het bleef rustig genoeg voor een gesprek aan de koffietafel.

Trees hing net een folder van het CBS op het prikbord. Ze las zacht, alsof ze zichzelf eraan moest herinneren:
“Wist je dat er in Nederland 540.000 mensen onder de armoedegrens leven? En dat het bij ouderen juist toeneemt?”

Jannus, die met een kop koffie in zijn hand over een doos vol tweedehandsboeken leunde, keek op.
“Maar wat ís die grens eigenlijk? Ik ken mensen die nét erboven zitten, maar die redden het niet. Die douchen koud en lenen geld om hun hond eten te geven.”

Peter kwam binnen, zijn jas nog nat van de motregen, met onder zijn arm een puzzel van duizend stukjes.
“Volgens het CBS telt ook vermogen mee,” zei hij. “Je kunt dus een klein pensioen hebben en tóch als kwetsbaar worden gezien. Maar dat zegt nog niks over schaamte.”

“Schaamte,” herhaalde Marijke zacht, terwijl ze bij het prikbord ging staan. Ze kwam vaker langs voor de luisterhoek, maar luisterde ook naar mensen zelf.
“Dat is misschien wel het ergste van armoede. Niet het gebrek, maar het gevoel dat je tekortschiet. Dat je faalt. En dus zeg je niks.”

Trees knikte. “Mensen komen hier soms pas maanden nadat ze hun baan of partner kwijt zijn. En dan nog fluisteren ze dat ze iets zoeken voor ‘een vriendin’ of ‘voor de kerk’.”

“Ze schamen zich dood,” zei Jannus. “Alsof het hun eigen schuld is dat de huur omhoogging en de zorgtoeslag omlaag.”

Peter zuchtte.
“Het zit zo diep. We leven in een land waar je geleerd wordt je hoofd recht te houden. Maar wat als je schouders te moe zijn?”

Marijke keek naar het prikbord. “Misschien moeten we niet alleen vragen: wat heb jij nodig? Maar ook: wat houd je tegen om het te zeggen?”

Trees liep naar de kast en haalde er een stapel briefjes uit.
“We maken een nieuwe wand. Geen cijfers, maar stemmen. Anoniem. Met ruimte voor schaamte én hoop. Misschien helpt het als je leest dat je niet de enige bent.”

Jannus knikte. “En misschien moeten we daar een stoel bij zetten. Geen hulpverlener. Geen ambtenaar. Gewoon een luistermens.”

Buiten tikte de regen tegen de ramen. Binnen begon iets nieuws te ontstaan. Een wand van woorden, achtergelaten door mensen die het lang hadden ingeslikt.

Later die week lag er een briefje bij de koffiepot. In blokletters stond erop:

“Ik heb al zes maanden geen kapper meer gezien. Maar hier vroeg niemand waarom.”