De stoelen stonden in een kring. De vrijwilligers hadden vlaggetjes opgehangen, alsof de avond al feestelijk mocht beginnen, maar het onderwerp was allesbehalve licht. Op de lange tafel stonden thermoskannen koffie, een schaal koekjes en een paar glazen water.

Trees nam Jannus kuchte zacht en keek de kring rond.
“Welkom allemaal,” zei hij, “vandaag praten we over iets wat al snel raakt aan wat onszelf aangaat. De liefde – en vooral de angst om er opnieuw aan te beginnen.”

Soms na een scheiding, soms na verlies, soms na teleurstelling. Het kan verlammend zijn. Maar zoals met elke angst: als je hem overwint, zie je hoeveel je bent gegroeid.”

Er viel een stilte. Het was alsof iedereen even naar binnen keek.

Greta legde haar handen rustig op haar schoot en glimlachte voorzichtig.
“Jarenlang dacht ik dat de liefde voor mij voorbij was. Te pijnlijk, te veel teleurstellingen. Ik hield mijn hart dicht, want dan kon niemand er nog bij. Maar weet je wat ik vergat? Dat ik ook de warmte buitenhield. De arm om je heen, de blik die zegt: ‘Ik zie je.’ Pas hier, in de Lege Knip, begon ik dat te leren. Niet door één grote liefde meteen, maar door vriendschap. En vriendschap kan de deur naar liefde zijn.”

Ze keek even naar Jannus, die zijn blik neersloeg maar zijn mondhoeken zag trillen.

Kees, de nieuweling, schoof naar voren.
“Mijn naam is Kees. Ik ben een tijdlang wielrenner geweest. In de sport leerde ik: tegenwind hoort erbij, anders kom je nergens. Maar in de liefde vermeed ik die tegenwind. Na mijn scheiding dacht ik: nooit meer. Ik vond mezelf dapper, maar eigenlijk leefde ik half. Tot ik iemand ontmoette die gewoon koffie met me dronk en lachte om mijn oude wielerblunders. Toen dacht ik: misschien is liefde gewoon weer op de fiets stappen, al waait het hard.”

De kring lachte zacht.

Gerda, een oudere vrouw met een felrood sjaaltje, knikte.
“Bij mij is het andersom gegaan. Ik vluchtte steeds. Elke man die me leuk vond, daar vond ik wel iets mis mee. Te klein, te stil, te druk. Ik dacht: zo bescherm ik mezelf. Maar ik werd er alleen maar eenzamer van. Mijn dochter zei: ‘Mam, je leeft alsof je steeds bij de nooduitgang staat.’ Toen pas durfde ik te zien wat ik mezelf aandeed.”

Een jonge vrouw, Froukje, glimlachte verlegen.
“Ik heb juist de andere kant meegemaakt: liefde op het eerste gezicht. Zo’n blik die alles in je verandert. Het voelde alsof ik in een aflevering van B&B Vol Liefde beland was. Alleen zonder de camera’s en zonder de Toscaanse wijngaard,” zei ze lachend. “Maar met de twijfel wél. Want hoe weet je of het echt is? Ik denk dat de kunst is om niet alles kapot te analyseren, maar te durven voelen. Daar worstel ik nog mee.”

Jannus keek de kring rond en haakte filosofisch in.
“Misschien is angst niet de vijand,” zei hij zacht. “Misschien is het de poortwachter. Hij staat daar, zwaait met zijn sleutelbos en zegt: ‘Durf jij wel?’ Je hoeft hem niet te bevechten, alleen maar te groeten en rustig door te lopen naar wat je echt wilt: vriendschap, liefde, verbondenheid. Want wie niet doorloopt, mist de tuin die erachter ligt.”

De kring werd stiller. Sommigen veegden een traan weg, anderen glimlachten.

Trees brak de stilte.
“Wat mij altijd helpt,” zei ze, “is bedenken dat we liefde niet hoeven te zoeken alsof het een jackpot is. Het begint vaak klein. In een kop koffie, een gedeeld verhaal, een blik. Hier in de Lege Knip gebeurt dat elke dag. We komen voor boeken of meubels, en gaan weg met vriendschap. Soms zelfs met iets dat lijkt op verliefdheid.”

Dan stond Peter, een vrijwilliger, op.
“Ik heb het anders ervaren. Na een burn-out durfde ik niks meer. Ik sloot me af. Maar door hier te zijn, door weer iets voor een ander te doen, leerde ik dat liefde ook zit in aandacht geven. Liefde hoeft niet altijd romantisch te zijn. Het kan ook betekenen dat je een stoel vasthoudt voor iemand die slecht ter been is, of een kopje koffie inschenkt. Dat heeft mij geheeld. En pas toen durfde ik weer open te staan voor méér.”

De avond liep ten einde. Buiten was de regen opgehouden. Binnen voelde het alsof er iets geopend was, iets dat niet meer terug in de fles kon.

Toen de avond naar zijn einde liep, stond Trees langzaam op. Ze hield een klein papier in haar hand en zei:
“Mag ik afsluiten met een paar regels die ik schreef? Voor mij gaat het over hoop, en over opnieuw durven beginnen.”

En ze las:

Opnieuw
Ik dacht dat mijn hart gesloten was,
een deur vergrendeld na te veel verlies.
Maar elke deur kent een sleutel,
en soms is het enkel een blik,
een hand die reikt,
een woord dat blijft hangen.

Durven openen is geen zwakte,
het is het bewijs dat je nog leeft.
Elke angst wordt kleiner
als liefde zachtjes klopt.

En telkens weer begint er iets nieuws—
niet ondanks de pijn,
maar juist omdat we haar hebben doorstaan.

Na de laatste regel was het muisstil. Een paar mensen veegden een traan weg. Jannus stak zijn hand naar Na de laatste regel van het gedicht was het muisstil. Een paar mensen veegden een traan weg. Jannus stak zijn hand naar Trees uit en fluisterde: “Dank je.”

Wat daarna volgde, gebeurde niet vaak in de Lege Knip. Niemand stond meteen op, niemand haastte zich naar huis. Alsof de tijd even ophield, bleef iedereen zitten. Er werden nog kopjes koffie ingeschonken, kleine gesprekken ontstonden. Mensen luisterden naar elkaars verhalen alsof ze elkaar al jaren kenden.

Het geroezemoes vulde de ruimte, maar zacht, warm, als een deken. Vriendschappen leken zich in die paar uur al te vormen. Er werd gelachen om herinneringen, maar ook opnieuw stilgestaan bij ieders moed om gevoelens te delen.

Pas toen Jannus, half glimlachend en half streng, zei: “Lieve mensen, het is al middernacht… we moeten sluiten,” kwam er beweging in de kring. Stoelen werden teruggezet, jassen aangetrokken. Toch bleef er in iedere blik iets nagloeien van verbondenheid – alsof ieder wist dat dit gesprek een zaadje had geplant dat verder zou groeien.