Op een mooie maandagmiddag zitten er een twaalftal gasten aan de leestafel in De Lege Knip. Trees is het dorp in voor wat boodschappen en een bezoek aan de bloemist, om de ruimte wat op te fleuren. Het is de overgang van zomer naar herfst; een beetje kleur kan geen kwaad.

Jannus loopt intussen heen en weer met een pas ingebracht interieur. Wanneer hij met een lijst onder de arm – een schilderij met uitbundige bloemen – langs de leestafel passeert, klinkt er een grap uit de kring.

“Volgens mij had Trees helemaal niet voor bloemen hoeven gaan,” merkt Bjorn op, die sinds kort een paar keer per week langskomt. “Je hebt er hier al een hele mooie!”

“Ja,” lacht Jannus, “maar van een schilderij krijg je nog niet de fleur van verse bloemen in huis.”

Peter, verdiept in de zaterdagkrant, mengt zich ook: “Zijn er nog meer schilderijen binnengekomen? Dan is dat probleem toch opgelost.”

“Al had ik er twintig,” antwoordt Jannus, “Trees komt straks tóch met echte bloemen. En geloof me, die ruiken fris en fruitig.”

Bea, die net binnenkomt en het gesprek opvangt, fronst. “Wie koopt er nou op maandag bloemen? Dat zijn vaak de overgebleven bossen van zaterdag. Die houden het meestal minder lang vol.”

Jannus kijkt even verbaasd, dan grinnikt hij: “Trees zal daar vast wel op letten. En anders… misschien krijgt ze er wel garantie op.”

Een half uur later zwaait de deur open en stapt Trees binnen. Nieuwsgierig kijken de gasten wat ze meegebracht heeft. Eerst verschijnt er een paar volle bossen bloemen, die ze in de keuken neerzet. Daarna volgt een tas vol boodschappen.

Als ze haar jas ophangt en richting leestafel loopt, vraagt Bea met een ondeugende glimlach: “En? Waren de bloemen wel vers?”

Trees kijkt haar met grote ogen aan. “Wat bedoel je, Bea?”

Bea legt snel uit waar het gesprek die middag over ging.

“Nou,” antwoordt Trees rustig maar met een vleugje trots, “ik heb vijftig procent korting gekregen én de mooiste bossen eruit gepikt. Dus geloof me, ik ben heel tevreden met hoe ik het heb opgelost.”

Wanneer Trees een paar mooie vazen heeft gevonden en de bloemen zorgvuldig heeft geschikt, komt ze aanzetten met een aantal prachtig gekleurde bloemstukken. Ze plaatst ze op plekken waar ze echt tot hun recht komen—daar waar ze het aanzicht waard zijn.

Iedereen aan de leestafel kijkt toe en bewondert de kleurschikking, die de ruimte zichtbaar sfeervoller maakt. Bjorn kan het niet laten om nog eens op het schilderij terug te komen:
“Deze wanden langs de leestafels zouden best met kleurrijke schilderijen of foto’s behangen kunnen worden. Wat vinden jullie daarvan?”

Peter reageert direct: “Dat is een heel goed idee. We zouden zelfs afwisselend foto’s of schilderijen kunnen etaleren, als een soort fototentoonstelling.”

Een zacht geroezemoes stijgt op, ideeën worden over tafel gegooid. De bloemen van Trees zijn ineens meer dan versiering: ze vormen de aanleiding voor een gesprek over kunst, sfeer en de toekomst van De Lege K Marleen, die inmiddels ook was aangeschoven, trekt haar wenkbrauwen op. “Die drie zijn eerlijk gezegd niet zo geschikt. Maar… mijn buurman heeft ontzettend veel foto’s van bloemen. Misschien wil hij ze hier wel eens exposeren. Ik kan hem wel vragen of hij dat een goed idee vindt.”

Jannus kijkt naar Trees, die hem een blik toewerpt waarin hij meteen begrijpt wat ze bedoelt. “Marleen, vraag hem gerust. En als hij instemt, laat hem dan maar eens langskomen.”

Dat blijkt het startschot voor een stortvloed aan ideeën. Iedereen wil zich ermee bemoeien: fototentoonstellingen, schilderworkshops, misschien zelfs een heuse bloemenweek.

“Hoho,” roept Trees, terwijl ze haar handen omhoog steekt. “Laten we eerst eens rustig bekijken wat er mogelijk is. Stop jullie ideeën maar in de ideeënbus. Dan komt het vanzelf wel op de agenda.”

Er valt een lach door de kring. Het is precies deze mix van luchtigheid, creativiteit en samen denken die De Lege Knip haar eigen warmte geeft.

Marleen, die inmiddels ook was aangeschoven, trekt haar wenkbrauwen op. “Die drie zijn eerlijk gezegd niet zo geschikt. Maar… mijn buurman heeft ontzettend veel foto’s van bloemen. Misschien wil hij ze hier wel eens exposeren. Ik kan hem wel vragen of hij dat een goed idee vindt.”

Jannus kijkt naar Trees, die hem een blik toewerpt waarin hij meteen begrijpt wat ze bedoelt. “Marleen, vraag hem gerust. En als hij instemt, laat hem dan maar eens langskomen.”

Dat blijkt het startschot voor een stortvloed aan ideeën. Iedereen wil zich ermee bemoeien: fototentoonstellingen, schilderworkshops, misschien zelfs een heuse bloemenweek.

“Hoho,” roept Trees, terwijl ze haar handen omhoog steekt. “Laten we eerst eens rustig bekijken wat er mogelijk is. Stop jullie ideeën maar in de ideeënbus. Dan komt het vanzelf wel op de agenda.”

Een week later stapt Marleen opnieuw De Lege Knip binnen, ditmaal met haar buurman Willy aan haar zijde. Hij draagt een stevige map onder de arm, zichtbaar gevuld met foto’s. Bijna de hele groep van de vorige bijeenkomst is ook nu weer aanwezig; alsof niemand dit wilde missen.

Jannus heet hen welkom en stelt Willy voor.
“Dank jullie wel,” zegt Willy, zichtbaar een tikje nerveus, maar tegelijk ook nieuwsgierig. “Marleen kwam bij mij langs met de vraag of ik geïnteresseerd was om hier iets mee te doen. Daar heb ik wel even over na moeten denken… maar uiteindelijk heb ik toch toegestemd. Ik heb mijn fotomap meegenomen, zodat jullie mijn werk kunnen bekijken.”

De map gaat rond van hand tot hand. Er valt al snel geroezemoes aan de tafel: bewonderende opmerkingen, gefluister, en af en toe iemand die een bladzijde nog eens terugbladert.

Na een tijdje legt Trees de map op tafel en knikt bedachtzaam. Bea schuift haar stoel wat dichterbij. Beiden blijken gevoel voor compositie en beeldvorming te hebben, en dat blijft niet onopgemerkt.

“Volgens mij zit hier meer dan genoeg prachtig werk tussen om een expositie te vullen,” zegt Trees. “Maar we zullen keuzes moeten maken. Afhankelijk van de ruimte stel ik voor om dertig tot veertig foto’s te selecteren. En de eerste keuze moet natuurlijk bij Willy zelf liggen.”

Willy glimlacht, opgelucht en vereerd tegelijk. “Dat lijkt me een goed plan.”

Er ontstaat een klein overleg, waarin Willy samen met Trees, Bea, Marleen, Jannus en Bjorn naar de foto’s buigt. Stapels worden gemaakt: zeker ophangen, misschien later, en mooi, maar minder geschikt. Daarna bespreken ze ook de verdeling: welke wand geschikt is voor de grotere werken, welke hoek wat intiemere foto’s kan dragen, en hoe ze de leesruimte met bloemenfoto’s tot leven kunnen brengen.

De eerste foto’s die geselecteerd werden zou Willy in een passe-partout zetten , zodat er een begin kon worden gemaakt met de opbouw voor de eerste Lege Knip Foto Expositie.

Willy zat diezelfde week nog aan zijn werktafel. Voorzichtig schoof hij de eerste geselecteerde foto’s in een crèmekleurig passe-partout. Het gaf de beelden direct meer kracht: een close-up van een roos leek intenser, een veld met zonnebloemen kreeg diepte, en een opname van herfstbladeren straalde warmte uit.

Toen hij een stap achteruit deed, zag hij het al helemaal voor zich: straks zouden deze foto’s niet meer in een map liggen, maar de muren van de Lege Knip vullen. Het leek klein begonnen—een idee tijdens de koffie rond de leestafel—maar nu kreeg het vorm.

Op de volgende donderdagavond, toen Willy de eerste ingelijste foto’s meebracht, gingen er direct bewonderende blikken rond. Bjorn floot zachtjes: “Nou, dit ziet er professioneel uit.” Bea knikte instemmend: “Het is alsof de bloemen de hele ruimte binnenkomen.”

Trees voelde een glimlach opkomen. Ze keek naar Jannus en zei zacht:
“Dit gaat groter worden dan we dachten. De Lege Knip krijgt er een nieuwe ziel bij.”

En zo begon de opbouw van de allereerste Lege Knip Foto Expositie—een combinatie van bloemen op tafel en bloemen aan de muur, waar de bezoekers straks tussenin konden plaatsnemen.