Het was weer donderdagavond in De Lege Knip. Buiten hing de schemer tussen dag en nacht, de straatlantaarns gaven een zacht oranje gloed op het oude schoolgebouw dat al jaren dienstdeed als kringloop, ontmoetingsplek en leeskamer. Binnen waren de stoelen in een kring gezet, alsof ze wachtten op verhalen die gedeeld moesten worden. Op de tafels stonden dampende kannen koffie en thee, met daarbij koekjes en een schaal drop die bij iedere avond als vanzelf op tafel verscheen.

Bij de ingang hing een groot vel papier waarop met dikke letters geschreven stond: “Eerste indrukken”. Sommigen glimlachten erom, anderen voelden zich even op de proef gesteld: welke indruk maak ík eigenlijk?

De moderator, een rustige man die de bijeenkomsten vaker begeleidde, keek de kring rond en zei:
“Vanavond praten we over de eerste indruk. Wat blijft er hangen als je iemand voor het eerst ziet, of als je ergens voor het eerst binnenstapt? Hoe vaak klopt dat beeld later, en hoe vaak laat het ons op een dwaalspoor gaan?”

Trees begon. Ze vertelde over hoe ze ooit voor het eerst bij iemand thuiskwam. Het huis was niet groot, niet chic, maar alles rook fris en de hal was schoon. “Ik voelde me welkom, terwijl ik die persoon nog nauwelijks kende. En eerlijk gezegd,” voegde ze er met een glimlach aan toe, “als het daar had gestonken of alles lag overhoop, had ik misschien gedacht: dit wordt niks.”

Dat bracht Mo aan het lachen. “Het is net als in een winkel,” zei hij. “Als je binnenkomt en het ruikt muf of rommelig, ben je alweer weg. Maar als het licht warm is, er iemand glimlacht, dan blijf je hangen. Dat eerste moment zegt alles.”

De groep knikte. Ze herkenden het uit eigen leven: een geur, een blik, een houding — het bepaalt vaak méér dan je woorden of je spullen.

Toen hief Peter zijn stem. Hij stond bekend om zijn bredere kijk op de dingen.
“Het geldt niet alleen voor mensen of huizen,” zei hij. “Stel je voor, je denkt eraan om te verhuizen naar een dorp. Wat doe je als eerste? Je gaat erheen, je kijkt rond. Je loopt de winkelstraat in, je luistert of er geluid is. Is er een bakker? Zijn er kinderen op straat? Zie je een bushalte of een trein die echt nog rijdt? Binnen een paar minuten voel je of er leven is, of het dorp stilvalt zodra de avond valt.”

Jannus vertelde hoe hij ooit een dorp bezocht waar hij dacht te gaan wonen. “Er was geen winkel meer open, geen café waar licht brandde, en de bus reed er maar twee keer per dag. Ik wist meteen: hier ga ik niet gelukkig worden. En die indruk is nooit meer veranderd.”

Maar Mo bracht een ander geluid. “Soms kan het ook verrassend zijn. Ik kwam ooit in een dorp dat er op het eerste gezicht saai uitzag. Maar toen ik verder liep, ontdekte ik een klein theater, een bibliotheek met activiteiten en mensen die je spontaan gedag zeiden. Toen dacht ik: dit is misschien wél een plek waar ik kan aarden.”

Zuster Justina legde haar handen in haar schoot en sprak bedachtzaam: “Een dorp of stad laat zijn ziel zien in kleine dingen. Of er een bibliotheek is, een dorpshuis, een bushalte die echt gebruikt wordt. Of er een plein is waar mensen samenkomen, een markt waar men elkaar ontmoet. Cultuur, openbaar vervoer, zelfs hoe een straat verlicht is — het zijn allemaal signalen. Ze zeggen jou: hier ben je welkom, of hier ben je alleen.”

De kring viel even stil. Men voelde dat het gesprek groter was geworden. Het ging niet meer alleen om hoe iemand zijn huiskamer inricht, maar om hoe een hele gemeenschap zijn gastvrijheid laat zien.

Na de stilte zei Trees: “Eigenlijk is het wonderlijk: de eerste indruk is vaak goed. En daarna blijkt die indruk ook vaak te kloppen. Je weet binnen seconden of een huis jou past, of een dorp jou aanspreekt. Dat eerste gevoel, dat draag je mee. Soms verandert het, maar meestal bevestigt het zich juist.”

De moderator knikte en sloot aan: “En toch… we mogen onszelf ook oefenen in het stellen van een tweede vraag. Niet alleen: ‘Wat zie ik meteen?’ maar ook: ‘Wat zou er nog verborgen zijn?’ Want soms ligt de waarde dieper, en heeft een plek of een mens meer tijd nodig om zich te laten zien.”

Langzaam ontspande de kring zich weer. Mensen dronken hun koffie, sommigen noteerden woorden op het grote vel papier bij de deur: geur, licht, ontmoeting, cultuur, vervoer, welkom.

Het werd duidelijk dat eerste indrukken niet iets kleins zijn, maar het begin van grote keuzes. Ze bepalen of je je welkom voelt bij iemand thuis, of je je ergens wilt vestigen, of je vertrouwen krijgt in een gemeenschap.

En die inzichten, die blijven hangen — net als die eerste indruk.