Het was een doordeweekse ochtend in De Lege Knip. De geur van versgezette koffie hing in de ruimte en de stoelen vulden zich langzaam met vaste gezichten. Aan de leestafel zat Jannus, zijn handen gevouwen rond een kopje dat al half leeg was. Hij keek naar buiten, naar de regen die zachtjes langs de ramen liep.

“Doorsnee kon ik altijd wel zeggen dat ik mijn leven goed op de regel had,” begon hij, alsof hij tegen zichzelf praatte, maar toch hardop genoeg dat anderen hem konden horen. “Maar de laatste tijd merk ik dat dat woord had steeds zwaarder weegt.”

Trees keek op van de krant. “Hoe bedoel je, Jannus?”

Hij glimlachte even, kort. “Nou ja, vroeger had ik die regelmaat. Golfen met een clubje, fietsen met een strak schema, soms wel tien duizend kilometer per jaar. Alles netjes in cadans. Maar dat is voorbij. Nu zijn het andere dingen die de dag bepalen: een bezoek aan de huisarts, een kennis die wegvalt, een spier die niet meer meewerkt zoals vroeger. Het zijn streepjes door de regelmaat, en die worden steeds zichtbaarder.”

Mevrouw Van Aalst knikte begrijpend. “Ik herken dat. Het leven schudt zichzelf steeds vaker door elkaar. En toch probeer je vast te houden aan een ritme, al is het niet meer hetzelfde.”

Jannus nam een slok koffie. “Daarom ben ik ook maar gaan bridgen. Ik had er eerst niets mee, maar het houdt de hersenen bezig. En als het lichaam minder meedoet, heb je toch nog wat gezelschap.”

“Dat is het,” viel zuster Justina hem bij. “Het samenzijn. Mijn grootouders hadden hun bejaardentehuis, met kaartclubs, schildergroepen, wandelclubjes… Het was vanzelfsprekend. En nu?” Ze haalde haar schouders op. “Nu moeten ouderen zo lang mogelijk zelfstandig blijven. Maar samen zijn, dat is er steeds minder bij.”

Het werd even stil. Alleen het geluid van lepeltjes die tegen koffiekopjes tikten vulde de ruimte.

Toen zei Trees zacht: “Soms vraag ik me af of we dat niet kwijtgeraakt zijn – die vanzelfsprekende regelmaat van samen zijn. Het is niet zozeer eenzaamheid, maar je mist dat ritme van de gemeenschap.”

“Precies,” zei Jannus. “Ik voel me niet eenzaam. Maar tegenwoordig hecht ik veel meer aan onverwachte afspraken, een spontaan belletje, een bezoek dat zomaar ontstaat. Dat doorbreekt de dag. Waar ik dat vroeger nauwelijks opmerkte, vind ik dat nu wezenlijk. Misschien is dat een soort geestelijke rust. Of misschien is het gewoon een nieuwe regelmaat, eentje die je niet zelf maakt maar die bij je aankomt.”

Hij zweeg, en de anderen zwegen met hem mee. Buiten scheen de zon ineens door de wolken heen. Het licht viel naar binnen en brak het moment open.

“Onverwachte dingen,” zei Trees, bijna fluisterend. “Misschien is dat wel de mooiste regelmaat die er is.”