In hun gloednieuwe kantoor – met uitzicht op zorgvuldig geplaatste boekenkasten en minstens drie verkeerd gelabelde dozen – zaten Trees en Jannus in wat ze zelf inmiddels noemden ‘de control tower’. Hun uitzicht was goed, de koffie matig, en de verwarring… die was monumentaal.

Jannus had zojuist voor de vierde keer een exemplaar van De ontdekking van de hemel uit het vak ‘Kookboeken’ gehaald.

“Weet je,” bromde hij, terwijl hij z’n leesbril op z’n hoofd parkeerde als een piloot die het opgeeft, “ik wil niet oordelen, maar als je niet weet dat ‘Mozart en de regenworm’ geen fantasy is…”

Trees lachte zachtjes terwijl ze etiketten herdrukte. “Rustig, Jannus. Iedereen doet z’n best. We zijn hier niet om te oordelen. Hooguit om alfabetisering subtiel te bevorderen.”

“Subtiel?” snauwde hij. “Er staan nu wiskundeboeken onder W van Winterjas!”

Maar Trees hield vol. “Over een maand weet niemand meer dat die roman over Tibet eerst bij de thrillers heeft gestaan. We bouwen geschiedenis, weet je nog?”

“Historische fouten, ja.”

Midden in zijn gejammer werd hun overleg onderbroken door een horde leerlingen die op zoek was naar een spreekbeurtboek. Trees glimlachte vriendelijk. Jannus schoot achter zijn bureautje en fluisterde: “Ik dacht dat het een bibliotheek was, geen pannenkoekenhuis op zondagmiddag.”

Toen de rust eindelijk terugkeerde, plofte Jannus neer en zette een kop thee met meer cafeïne dan gerechtvaardigd was. “Trees, ik heb trouwens een nieuwe naam voor de Knip.”

“Moet die dan gewijzigd worden?” vroeg Trees met opgetrokken wenkbrauw.

“Nee joh,” zei hij met een grijns, “maar als het zo druk blijft als vanmorgen, kunnen we het beter ‘Volle Bak’ noemen.”

Trees zuchtte. “Dan blijven de mensen juist weg. Het moet mysterieus klinken, poëtisch. Zoals… de Lege Knip.”

Jannus nam een slok. “Poëtisch? Dit is oorlog. Tegen chaos, etiketten en mensen die denken dat Dan Brown een filosoof is.”

Trees knikte waardig. “En toch winnen we hem elke dag opnieuw. Boek voor boek.”