door Willem Zijlstra

Dinsdag gaat de kabinetsformatie van start, en nog voor de eerste verkenner zijn stoel heeft aangeschoven, buitelen de media alweer over elkaar heen. “Welke partijen kunnen met elkaar?” “Wie ligt dwars?” “Wat als dit mislukt?” Alsof het een voetbalcompetitie is en niet de vorming van een regering.

Talkshows schuiven de gebruikelijke duiders aan — de mensen die overal verstand van hebben, behalve van geduld. Verslaggevers jagen op uitspraken die ze kunnen opblazen tot “grote breekpunten”. Kranten publiceren elke denkbare coalitie, hoe onwaarschijnlijk ook, gewoon omdat er iets moet staan. Het is allemaal ruis, gebazel, zelfverzonnen dynamiek.

Intussen moet het echte werk nog beginnen. Formeren vraagt stilte, vertrouwen, nuance — precies dat wat in het mediacircus ontbreekt. Politici worden gedwongen zich te profileren voor de camera in plaats van elkaar echt te begrijpen. De druk van het voortdurende commentaar helpt niemand verder.

Wat zou het verfrissend zijn als de media deze keer eens zouden besluiten om níet overal bovenop te zitten. Even geen breaking news over gesprekken die nog niet gevoerd zijn. Even geen eindeloze “duiding” van non-informatie. Laat de partijen gewoon in rust en redelijkheid hun werk doen.

De democratie heeft meer aan volwassen stilte dan aan opgeklopte speculatie.