In het nieuwe onderkomen van de bibliotheek, met boekenkasten zo keurig dat ze bijna onwerkelijk oogden en dozen die desondanks verkeerd gelabeld bleven, hadden Trees en Jannus hun post ingericht in wat ze liefkozend de “control tower” noemden. Daar, tussen de etikettenprinter en de lichtknipperende router, bestierden ze het literaire landschap.

De koffie was matig. De verwarring monumentaal.

Op een ochtend haalde Jannus voor de vierde keer De ontdekking van de hemel uit het vak “Kookboeken”. Hij parkeerde zijn leesbril op zijn hoofd en bromde: “Ik wil niet oordelen, maar als je denkt dat ‘Mozart en de regenworm’ fantasy is…”

Trees glimlachte terwijl ze nieuwe labels printte. “Rustig, Jannus. We zijn hier niet om te oordelen. Hooguit om alfabetisering subtiel te bevorderen.”

“Subtiel?” snauwde hij. “Er staan nu wiskundeboeken onder de W van Winterjas.”

Ze werden onderbroken door een groep leerlingen op zoek naar spreekbeurtmateriaal. Toen de rust weerkeerde, liet Jannus zich in zijn stoel zakken. “Trees, ik heb een nieuwe naam voor de Knip: Volle Bak.”

Trees schudde haar hoofd. “Het moet mysterieus klinken. Zoals… De Lege Knip.”

De volgende dag hing er een affiche op het raam: 🕧 “Wegens lunch gesloten van 12:30 tot 14:00 uur. Wij eten dan ook. Echt waar.”

En ze aten. Soms.

Op een rustige donderdag, terwijl de stilte tussen de boekenkasten vloeibaar leek, legde Trees haar pen neer. “Jannus,” zei ze, “hoe weet jij zoveel over boeken? Studie? Interesse? Of is het genetisch?”

“Een beetje alles,” antwoordde hij. “Mijn moeder had een kast vol vergeten romans, mijn vader werkte bij de post. En m’n overgrootvader was dorpsbibliothecaris — hij vond gestolen boeken tussen de karbonades.”

Trees grijnsde. “Dus je geheugen is erfelijk?”

“Of geactiveerd door krentenbollen,” zei hij. “Ik weet zelfs wat ik at bij hoofdstuk zes van De kleine wereld: oude kaas, thee zonder suiker.”

Trees schudde haar hoofd. “Dat kan niet. Je leest veel te snel. Een échte boekenwurm slaat geen woorden over.”

“Boekenwurm?” zei Jannus. “Ik ben een literair stofzuiger. Alles erin — hop, naar het archief.”

Trees daagde hem uit. “Dan daag ik jou uit. Eén boek. Jij leest langzaam. Zoals ik. Komma’s tellen. Zinnen proeven.”

Jannus fronste. “Zonder krentenbollen?”

“Alleen het boek. Geen bijlagen.”

Ze kozen een roman vol stilte. Trees las zoals altijd: traag, met potlood, en met thee die koud mocht worden. Jannus worstelde eerst — maar toen begon het te klikken. Hij onthield álles.

Na vier weken organiseerde Trees een quiz. Ze vroeg naar details: de kleur van een kleed, het geluid van een koffiemolen, de naam van een bijfiguur in een bijzin. Jannus wist het. Alles.

Trees keek hem aan, ontroerd en overdonderd. “Jij hebt geen hersens, Jannus. Jij hebt een serverpark met citaten.”

Hij glimlachte. “En mijn cache bestaat uit krentenbollen en hoofdstukken.”

Ze keken naar elkaar — de boekenwurm en de processor. De één leest langzaam en leeft de tekst. De ander flitst en onthoudt alles.

“Je bent geen klassieke worm,” fluisterde Trees. “Maar je bent wel ons geheugen.”

“En jij bent ons hart,” antwoordde Jannus.

…De quiz was afgerond, de thee opnieuw gezet, en de boeken lagen als vers gestreken gedachten op tafel.

Trees bekeek Jannus alsof ze hem voor het eerst zag. “Weet je,” zei ze langzaam, “we hebben hier een probleem.”

“Een probleem?” vroeg Jannus, nog nagenietend van zijn geheugentriomf.

“Ja,” zei Trees. “We hebben maar één boekenwurm. En hij leest alsof hij een harde schijf is.”

Jannus grijnsde. “Dus?”

Trees stond op, liep naar de balie en pakte een stift. Ze schreef op een groot wit vel:

BOEKENWURM GEZOCHT

📖Kun jij langzaam lezen?

            🎧 Hoor jij zinnen in je hoofd fluisteren?

🧠 Heb jij herinneringen aan hoofdstukken zoals anderen aan hun jeugd?

Dan ben jij misschien onze nieuwe boekenwurm.

Onkostenvergoeding: thee, krentenbol en eeuwige waardering.

Meld je bij Trees of bij de Processor — alias Jannus.

Jannus keek over haar schouder. “Zelfs een AI zou zich geroepen voelen.”

Trees knikte tevreden. “Laat ze maar komen. De Knip verdient lezers van alle snelheden.”