Het was al maanden geleden dat Harrie voor het laatst in De Lege Knip was geweest. Eerst was er de vakantieperiode, daarna had hij zich vastgebeten in een grote klus bij zijn zwager: een keuken en bijkeuken ombouwen, compleet met betegeling, nieuwe inrichting, elektra en sanitair. Het had hem flink wat tijd gekost, maar ook een mooie beloning opgeleverd. Nu was hij blij dat hij eindelijk weer wat tijd voor zichzelf had.

Bij De Lege Knip voelde het altijd vertrouwd: er was leven, er was koffie en er was altijd wel een praatje. Zodra hij binnenstapte, kwam Trees al naar hem toe.
“Hee Harrie, dat moet een wereldreis geweest zijn,” riep ze vrolijk. “Zo lang hebben we je hier niet gezien!”

Harrie grijnsde en liep door naar een van de leestafels. “Eerst een kop koffie,” zei hij terwijl hij zijn jas over een stoel hing. “Daarna zal ik je vertellen waar ik allemaal geweest ben.”

Onder het genot van zijn koffie begon Harrie zijn verhaal. Hij vertelde dat hij op de fiets een tocht door Luxemburg had gemaakt. Een paar dagen hier, een paar dagen daar.
“Wat is dat een prachtig land,” zei hij met glimmende ogen. “Overal van die kleine, gezellige campings langs stromende beekjes of rivieren. Het was geweldig.”

Jannus, die in de buurt wat stond te rommelen, ving het gesprek op. “Harrie, waar ben je precies geweest in Luxemburg?” vroeg hij nieuwsgierig.

Harrie draaide zich half om, alsof hij het landschap nog eens voor zich zag. “Het mooiste was toch wel de camping bij Esch-sur-Sûre,” zei hij. “Een kleine plek, direct aan het riviertje de Sûre, ingeklemd tussen twee heuvels. En als je omhoog keek, zag je boven op de berg een oude ruïne. Echt een plaatje, Jannus, daar zou jij je hart ophalen.”

Harrie nam een slok koffie en glimlachte. “Maar,” vervolgde hij, “ik ben heus niet al die tijd op vakantie geweest hoor. Dat kan bruintje niet trekken. Nee, ik heb nog een flinke klus gedaan bij mijn zwager Kees. Hele keuken en bijkeuken verbouwd en geïnstalleerd.”

Trees keek hem nieuwsgierig aan. “En ben je daar nu klaar?”

“Ja, gelukkig wel,” zei Harrie met een zucht. “Niet dat ik iets tegen de klus had, maar ik heb wel heel veel alleen moeten doen. En sommige dingen… tja, die kun je eigenlijk niet alleen. Maar ja, het moest toch gebeuren.”

“Harrie, ik vraag dit niet zomaar,” begon Trees voorzichtig. “Er is hier iets voorgevallen waardoor we wat hulp nodig hebben.”

Ze vertelde hem het hele verhaal van Roy, de jonge man die ze nu wilden opvangen en die voorlopig een van de ruimtes boven zou gaan bewonen. “Die ene kamer moet worden ingericht als slaap- en leefruimte,” legde Trees uit. “Zou jij… als je er nog zin in hebt… mee willen helpen om dat voor elkaar te krijgen?”

Harrie trok even een bedenkelijk gezicht. “Dan wil ik eerst de ruimte zien,” zei hij langzaam. “Dan kan ik bekijken hoe groot de klus is. En ik moet er wel op kunnen rekenen dat ik voldoende hulp krijg.”

Trees knikte begrijpend. “Natuurlijk, Harrie. Alleen werken is ook maar niks — samen is toch veel gezelliger.”

Ze liepen samen naar boven, naar de zolderruimte waar Roy zou gaan wonen. Harrie keek eens goed rond, liep een paar stappen door de kamer en bekeek het plafond, de muren en de hoek waar een bed zou kunnen staan.

“En… wanneer zou dit klaar moeten zijn?” vroeg hij tenslotte.

Trees glimlachte breed, trok haar wenkbrauwen op en antwoordde luchtig: “Gisteren.”

Harrie liet zijn hand langs de muur glijden en floot zachtjes door zijn tanden. “Tja… dit is niet niks. Wie zou met een paar rechtse handen mij bij kunnen staan?”

Trees keek hem met een guitige blik aan en draaide de vraag om. “Hoeveel heb je nodig?”

Harrie grijnsde. “Nou, als er twee man kunnen helpen en het materiaal ligt klaar, dan zou het in een dag of twee moeten lukken.”

Trees knikte beslist. “Dan regelen we dat. Jij hoeft het niet alleen te doen, Harrie. We maken er samen wat moois van.”

Terug bij de leestafel overlegden ze met Jannus. Harrie maakte een lijstje van de materialen die hij nodig had.
“Voor de inrichting hoeven we niets te regelen,” zei hij, “daar hebben jullie hier genoeg voor. Het gaat vooral om de wanden, het sanitair en het elektrische werk.”

Hij keek op van zijn papier. “Als ik morgen de materialen kan ophalen, stel ik voor dat we overmorgen beginnen.”

Jannus knikte, maar voegde er direct aan toe: “Dan moet eerst wel alles wat er nu nog in die ruimte staat eruit. Anders kun je nergens fatsoenlijk bij.”

p dat moment kwam Peter binnen. Zodra hij merkte dat er iets gaande was, schoof hij zonder aarzelen bij het gesprek aan. “Waar hebben jullie het over?” vroeg hij nieuwsgierig.

Trees vertelde in het kort over de plannen voor de zolderruimte en de rol die Harrie daarin wilde oppakken. Peter knikte instemmend. “Nou, daar steek ik ook graag de handen voor uit de mouwen.”

Niet veel later liepen Peter en Harrie samen naar boven. Met frisse energie gingen ze aan de slag. Kastjes, oude dozen, stoelen en vergeten spullen werden één voor één naar de overloop gedragen. Binnen korte tijd stond de ruimte leeg en klaar voor de volgende stap.

Terwijl ze de laatste dozen op de overloop zetten, keken Harrie en Peter elkaar aan. “Weet je wat,” zei Harrie, “als we nu meteen naar de bouwmarkt rijden, kunnen we morgen al echt beginnen.” Peter was het er direct mee eens.

Zo gezegd, zo gedaan. Twee uur later kwamen ze bepakt en bezakt terug met planken, kabels, schakelmateriaal, sanitair en een stapel gipsplaten. Met een zwaar maar voldaan gezicht sjouwden ze alles naar boven en stapelden het bij de lege ruimte.

“Nou Harrie,” zei Peter lachend, “dan zijn we toch mooi een dag in de winst.”
Harrie grijnsde breed en riep naar Jannus die net de trap opkwam: “Morgen nog een man of vrouw met rechtse handen erbij, en ik zal ze laten zweten, ha ha ha!”

Twee dagen later waren Harrie, Peter en Albert klaar. De kamer was af en kon eindelijk ingericht worden. Jannus had Roy opgehaald, zodat hij zelf kon kiezen welke meubels en spullen hij graag in zijn nieuwe ruimte wilde hebben.

Toen Roy de kamer binnenstapte, bleef hij stil staan. Zijn ogen gleden langs de frisse muren, het nieuwe bed, de lampen, de kleine tafel bij het raam. “Doen jullie dit allemaal voor mij?” vroeg hij zacht, bijna fluisterend. “Ik… ik kan het gewoon niet geloven.”

De emoties overvielen hem. Hij draaide zich naar Jannus, liep op hem af en sloeg zijn armen om hem heen. De tranen kwamen zonder rem. Jannus hield hem stevig vast en fluisterde: “Het is goed zo, jongen. En het komt echt wel goed.”