Het was een druilerige dinsdagmiddag toen Trees van Balen een oude sigarettenautomaat binnenkreeg.
Zo’n metalen kast met een blikkerige klep, een gleuf voor dubbeltjes, en een vergeelde afbeelding van een vrouw die ooit de wereld had willen betoveren.

“Miss Blanche,” las Jannus hardop. “Klinkt als een chanson, niet als longkanker.”
Hij streek met zijn ruwe hand over het glas en veegde decennia stof weg. Daarachter verscheen een gezicht — bleek, verleidelijk, en onaantastbaar.
Een dame in wit satijn, met een sigaret tussen haar vingers, glimlachend alsof ze het eeuwige leven rookte.

“Ze was beroemd,” zei zuster Justina, die toevallig binnenkwam met een stapel boeken. “In de jaren dertig wilde iedereen haar zijn. Of hebben. Of redden.”
Ze legde haar boeken neer — ‘De zonden van de moderniteit’ lag bovenop — en keek met iets van heimwee naar het portret.
“De zuster-overste noemde haar ‘de vrouw van de verleiding’. Maar wij noemden haar gewoon Blanche, onze zondige vriendin.”

Trees lachte. “Miss Blanche… Zou ze echt bestaan hebben?”
Jannus grijnsde: “Bestaat ze niet in elke reclame? Die glimlach die zegt: als jij mij koopt, word jij ook wie ik ben.”

Ze besloten de automaat schoon te maken. Niet om te gebruiken, maar als pronkstuk in het museumhoekje van De Lege Knip.
Trees hing er een bordje bij:

“Miss Blanche – Verkocht dromen per twintig in een pakje.”

Een week later kwamen bezoekers er speciaal voor.
Een oude man vertelde dat hij ooit op haar had verliefd was — als jongen van zestien had hij haar gezicht op zijn nachtkastje staan, uitgescheurd uit een advertentie.
Een vrouw uit Oisterwijk zei zachtjes dat haar moeder precies zo keek, vlak voordat ze naar de stad vertrok en nooit meer terugkwam.
En een jonge bezoeker met paarse lippen en een neuspiercing noemde haar “de eerste influencer avant la lettre.”

Iedereen zag iets anders in Miss Blanche.
De een zag de verleiding van vroeger, de ander het verdriet van nu.
En Trees, die zag vooral hoe de reclamevrouw, ooit bedacht om te verkopen, nu eindelijk rust had gevonden — in een kringloopwinkel, tussen koffiekopjes, vergeelde romans en mensen die elkaar weer leerden zien.

Een paar dagen later kwam de burgemeester binnen. Ze droeg een regenjas en haar gebruikelijke glimlach — die van iemand die al te vaak linten heeft doorgeknipt maar vandaag liever gewoon mens wilde zijn.
Ze bleef staan bij de automaat en zei:
“Ach, Miss Blanche… Die hing vroeger in de snackbar bij mijn oom. Ik mocht er nooit aan komen. ‘Dat is niet voor meisjes’, zei hij. En nu staat ze hier, in de Lege Knip. Hoe symbolisch.”

Trees schonk twee koppen koffie in.
“Ze verkoopt niks meer, maar ze spreekt nog wel,” zei ze zacht. “Soms denk ik: ze is het portret van alle vrouwen die eerst versierd werden en daarna vergeten.”
De burgemeester knikte bedachtzaam.
“Ze glimlachte voor de reclame. Niet voor zichzelf. Dat herken ik wel, Trees. Soms moet je ook glimlachen omdat het van je verwacht wordt.”

Er viel een stilte, gevuld met het zachte tikken van de regen tegen het raam.
De burgemeester keek naar het bordje onder de automaat.

‘Verkocht dromen per twintig in een pakje.’
Ze glimlachte wrang.
“Miss Blanche zou nu influencer zijn. Met filters, slogans en gesponsorde glimlach. Maar misschien is ze hier beter op haar plek — tussen de spullen van mensen die het echte leven hebben geleefd.”

Trees legde haar hand even op het koele metaal van de automaat.
“Hier ademt ze. Zonder rook. Zonder druk. Alleen herinnering.”

“Zoals wij allemaal,” zei de burgemeester.
Ze dronk haar koffie leeg, keek nog één keer naar Miss Blanche en fluisterde:
“Het is eigenlijk een vorm van emancipatie, Trees. Dat ze niet meer verkoopt, maar bewaard wordt.”

Trees glimlachte.
“Dan is ze eindelijk vrij, mevrouw de burgemeester. Vrij van de filter.”

Aan het eind van de dag hing Jannus er een klein kaartje bij:

“Ze rookte niet. Ze glimlachte slechts.”

En Trees knikte.
“Precies goed,” zei ze.
“Eindelijk ademt ze iets schoons uit.”