De anderhalf uur durende rit terug naar het dorp voelde voor Harrie als een eeuwigheid. De landelijke wegen, die normaal zo rustgevend waren, leken nu vol schaduwen. Hij dacht aan de taart, de muziek en de lachende Lotte in de kringloopwinkel. Hoe kon hij hen vertellen dat de arrestatie van Robert misschien wel de startknop was van een nog gevaarlijker spel?

Toen Harrie de winkel weer binnenstapte, was het feestje nog in volle gang, maar de intensiteit was wat gezakt. Sally en Lotte zaten samen op een bankje, bladerend door een oud fotoboek dat ze ergens in een kast hadden gevonden. Het was een beeld van pure vrede.

Trees zag Harrie binnenkomen en las direct de ernst op zijn gezicht. Ze stond op en liep naar hem toe. “Harrie? Je bent bleek.”

Harrie keek de kring rond. Hij zag Jannus, die met een half oog de straat in de gaten hield, en Piet, die een oude radio aan het repareren was. Hij wist dat hij de waarheid niet langer kon achterhouden, maar hij moest het doseren.

“Jannus, Piet… kunnen jullie even meekomen naar de achterkant?” vroeg Harrie rustig. Hij keek naar Sally en Lotte. “Dames, het gaat de goede kant op, maar we moeten even de ‘huisregels’ voor de komende dagen doorspreken. Veiligheid gaat voor alles.”

“Mannen, luister goed,” begon Harrie op gedempte toon. “Het gesprek bij de FIOD was niet mis. Robert heeft niet alleen de banken opgelicht; hij staat diep in het krijt bij mensen die geen advocaten sturen, maar incasseerders met bivakmutsen. Nu Robert vastzit, is het geld weg en zijn die types hun geduld verloren.”

Jannus balde zijn vuisten. “Je bedoelt dat ze achter Sally aan komen om het terug te halen?”

“Dat is het risico,” knikte Harrie. “Zolang we niet weten of haar naam in de zwarte boekhouding staat, moeten we ervan uitgaan dat dit pand en wijzelf een doelwit zijn. Deze winkel moet een vesting worden. Vanaf nu gaat niemand alleen naar buiten, de achterdeur blijft op de grendel en we hebben 24 uur per dag iemand hier nodig die niet alleen voor de koffie zorgt.”

Terwijl Harrie de mannen instrueerde over extra grendels en het bewakingsrooster, was de deur van de werkplaats niet helemaal in het slot gevallen. Sally en Lotte waren opgestaan om nog wat koffie te pakken en vingen flarden van het gesprek op. Woorden als “incasseerders”, “doelwit” en “vesting” sneden door de kamer als een koud mes.

Sally bleef halverwege de kamer staan, de kan koffie nog in haar hand. De kleur, die net zo moeizaam op haar wangen was teruggekeerd, trok in één klap weg. Lotte greep de leuning van een stoel vast. De euforie van die ochtend — het idee dat de handboeien om Roberts polsen het einde betekenden — spatte uiteen.

“Dus het is helemaal niet voorbij,” zei Lotte zachtjes toen ze de werkplaats inliep. Haar stem trilde, maar haar ogen stonden scherp. “We zitten nog steeds gevangen, alleen zijn de muren nu van de Lege Knip in plaats van de villa.”

Harrie draaide zich om en zag de verslagen blik van de vrouwen. Hij stapte op hen af en pakte Sally’s koude handen vast. “Niet gevangen, Lotte. Beschermd. Er is een groot verschil. Robert hield jullie in de macht voor zichzelf. Wij houden de wacht voor jullie vrijheid. Maar ik ga niet tegen jullie liegen: we moeten deze laatste storm nog even uitzitten.”

Sally keek naar Jannus en Piet, die daar stonden als twee onverzettelijke bewakers. “Wanneer houdt het op, Harrie?” vroeg ze bijna onhoorbaar. “Wanneer zijn we echt vrij?”

“Zodra de FIOD het geldspoor heeft bevroren en de politie die andere ‘schuldeisers’ in het vizier heeft,” antwoordde Harrie vastberaden. “Tot die tijd slapen we vannacht op het Slot, jij ook Lotte, jullie verhuizen tijdelijk op het Slot. Lotte Jij zegt je huur op en geeft een nieuw woonadres op die ik je ga geven, Maar jullie beiden komen eerst naar het slot En morgenochtend komt Piet hier extra camera’s en bewegingsmelders installeren en regelt met Jannus de verhuizing van Lotte wel”.

De beslissing van Harrie was resoluut. Er was geen ruimte voor discussie; de veiligheid van Sally en Lotte was nu zijn hoogste prioriteit. In de werkplaats van De Lege Knip werd het stil, terwijl de impact van zijn woorden indaalde.

“Jullie gaan mee naar het Slot,” herhaalde Harrie, terwijl hij Lotte indringend aankeek. “Jij ook, Lotte. Je gaat niet terug naar je kamer. We halen je spullen op, maar je slaapt daar geen nacht meer. Je zegt je huur per direct op. Ik heb al een nieuw woonadres voor je in gedachten, een plek die veilig is en buiten het bereik van je vaders invloedssfeer ligt, maar dat hoor je nog. Voor nu verhuizen jullie beiden naar ons.”

Lotte knikte langzaam. De angst voor de schuldeisers van haar vader was groter dan de gehechtheid aan haar studentenkamer. De gedachte dat ze samen met haar moeder onder de hoede van Harrie en Trees zou zijn, gaf haar een vreemd soort rust te midden van de chaos.

Piet wreef in zijn handen, zijn technische brein draaide al op volle toeren. “Maak je geen zorgen over die verhuizing, meisje,” zei hij met een brommende maar vriendelijke stem. “Jannus en ik regelen dat morgenochtend met de grote bestelbus van de winkel. We laden alles in één keer in en brengen het naar een beveiligde opslag of direct naar je nieuwe plek. Niemand zal weten waar je bent gebleven.”

Jannus knikte instemmend. “En terwijl wij sjouwen, hang ik hier de extra grendels op. Piet, jij zorgt dat geen muis de drempel van De Lege Knip overschrijdt zonder dat er ergens een alarm afgaat, afgesproken?”

“Reken maar,” antwoordde Piet. “Ik installeer een gesloten camerasysteem met bewegingsmelders die direct naar mijn en Harrie’s telefoon en het politiebureau pushen. Als er iemand aan de deur morrelt, weten we het voordat ze binnen zijn.”

Trees begon ondertussen alvast wat tassen te pakken met spullen die Sally in de winkel had liggen. “Kom, we gaan. Het wordt donker en ik wil dat we binnen de muren van het Slot zijn voordat de avond echt valt.”

Terwijl de groep zich klaarmaakte voor vertrek, keek Sally nog één keer om zich heen in de winkel die haar de afgelopen tijd zoveel warmte had geboden. Ze wist dat de strijd tegen Robert was gewonnen, maar dat de strijd tegen zijn nalatenschap nu pas echt begon. Met Lotte stevig aan haar zijde liep ze naar de auto van Harrie.

Harrie reed net de oprit van het Slot op toen zijn telefoon met een luid kabaal afging. Het was Van Dooren. Harrie zette de auto stil, gebaarde naar Sally, Lotte en Trees dat ze alvast naar binnen moesten gaan, en nam op.

“Meneer de Groot, ik heb de eerste resultaten van de digitale recherche,” begon Van Dooren zonder omhaal. Zijn stem klonk bezorgd. “Het is precies zoals we vreesden, maar met een venijnige details.”

“We hebben de illegale administratie van de ‘investeerders’ van Robert deels kunnen ontsleutelen,” vervolgde Van Dooren. “Er is in die kringen nergens sprake van de naam Sally de Jong. Robert heeft haar meisjesnaam volledig buiten de vuile boekjes gehouden.”

Harrie slaakte een zucht van verlichting, maar Van Dooren onderbrak hem direct.

“Juich niet te vroeg. Haar naam staat er wel degelijk in, maar als Sally van der Velde. Robert heeft haar bij die criminelen gepresenteerd als zijn actieve zakenpartner en mede-eigenaar van de holdings waar de schulden in zitten. Voor de onderwereld is zij geen slachtoffer dat ergens opgesloten zat; voor hen is zij de vrouw die medeverantwoordelijk is voor het verdwenen geld.”

Harrie klemde zijn handen om het stuur. “Dat betekent dat ze haar niet zien als iemand die bevrijd moet worden, maar als iemand die moet betalen.”

“Precies,” zei Van Dooren. “Zij kennen haar alleen onder de naam van de man die hen nu duizenden, misschien wel miljoenen schuldig is. Zolang zij die achternaam draagt in hun administratie, staat er een schietschijf op haar rug. Het feit dat er geen spoor van ‘De Jong’ te vinden is, bewijst hoe grondig Robert haar eigen identiteit heeft uitgewist om haar als zijn schild te gebruiken.”

Van Dooren werd dwingender. “Meneer de Groot, u moet haar identiteit zo snel mogelijk officieel laten herstellen in alle registers, maar voor de buitenwereld moet ze onvindbaar blijven. Die mensen zoeken naar ‘Mevrouw Van der Velde’. Zorg dat die vrouw vanaf nu niet meer bestaat.

Harrie klemde de telefoon zo stevig vast dat zijn knokkels wit wegtrokken. “En de naam van de dochter, Van Dooren? Want zij draagt ook de naam Van der Velde. Is zij ook in gevaar?”

Van Dooren zweeg even aan de andere kant van de lijn, het ritselen van papier was hoorbaar. “Dat is het venijnige, Harrie. In de directe schuldbekentenissen zien we haar naam nog niet als ‘zakelijke partner’. Maar in de privédossiers van De Bruin — die we nu aan het uitvlooien zijn — duikt ze op in een andere context. Ze wordt omschreven als ‘onderpand’ en ‘drukmiddel’. Robert heeft haar studie en haar kamer als zakelijke posten opgevoerd in zijn communicatie naar die dubieuze investeerders.”

De boodschap was ijzingwekkend duidelijk: Lotte was voor de onderwereld de zwakste schakel in de verdedigingsmuur van Robert.

Harrie stapte de warme hal van het Slot binnen. De geur van versgezette thee hing in de lucht, een schril contrast met het gif dat hij net door de telefoon had gehoord. Sally en Lotte zaten bij de open haard, Trees was druk in de weer met dekens.

Harrie liep naar hen toe en schakelde de radio uit. De stilte die volgde was zwaar.

“Ik heb net Van Dooren gesproken,” begon hij, zijn blik rustend op Sally en daarna op Lotte. “We moeten een radicale stap zetten. Nu meteen.”

“Sally, in de schaduwwereld van Robert besta jij alleen als ‘Mevrouw Van der Velde’, zijn zakenpartner. Dat maakt je een doelwit voor zijn schuldeisers. We gaan morgenochtend als eerste je identiteit officieel laten herstellen naar Sally de Jong. We wissen de naam Van der Velde uit elk register waar we bij kunnen.”

Hij draaide zich om naar Lotte, die hem met grote ogen aankeek. “En voor jou, Lotte, geldt hetzelfde. Je bent officieel een Van der Velde, en dat is momenteel een gevaarlijke naam om te dragen. Ik wil dat je vanaf morgen de naam van je moeder aanneemt. Lotte de Jong. We gaan je inschrijven op een tijdelijk adres onder die naam. De huur van je oude kamer is opgezegd; die Lotte bestaat vanaf vanavond niet meer voor de buitenwereld.”

Lotte voelde een traan over haar wang glijden. Het was niet alleen het verlies van haar naam, maar het besef hoe diep haar vader hen in het moeras had getrokken. “Hij heeft ons echt als wisselgeld gebruikt, hè Harrie?”

“Ja,” antwoordde Harrie eerlijk. “Maar dat stopt hier. Jullie zijn geen Van der Velde meer. Jullie zijn De Jong. En de mannen van De Lege Knip — Jannus, Piet en ik — wij zorgen dat die naam veilig blijft.”

Trees stapte naar voren en pakte Lotte’s hand vast. “Het Slot is vanaf nu jullie kluis. Niemand komt hier binnen zonder dat wij het weten.