Mijn naam is Willem Zijlstra, van kleine jongen opgegroeid naar het geen ik nu ben. In al die jaren ben ik actief geweest in de vleeswereld en heb me daarin bestuurlijk ook actief bezig gehouden. Al vroeg heb ik de eerste kunstjes van de fotografie onder de knie gekregen en ben daar nu nog bij tijd en wijle actief mee bezig.

Mijn motivatie om te gaan schrijven.

Het is inmiddels alweer een tijd geleden—ik schat zo’n veertien jaar—dat mijn neef Klaas Tuinenga begon met het verzamelen van de genealogie van onze familie, het geslacht Tuinenga. Tijdens zijn zoektocht naar verhalen werden wij, de kleinkinderen van onze opa Klaas Tuinenga, ook benaderd om onze herinneringen op papier te zetten. Uiteraard hebben wij destijds onze herinneringen op papier gezet, zodat het boek dat hij van plan was te schrijven voldoende inhoud zou krijgen en daadwerkelijk zou uitgroeien tot een historisch naslagwerk voor het nageslacht. Toen mijn neef Klaas er inmiddels al zo’n vijf jaar mee bezig was geweest en hij het boek uiteindelijk van de drukker ontving, namen de meesten het dankbaar van hem af. Zo kwam het in bezit van vrijwel alle takken van de familie.

Geïnspireerd door de verhalen en de manier waarop Klaas de geschiedenis van het geslacht had vormgegeven, besloot ik ook eens te onderzoeken hoe het met de genealogie van onze vader was gesteld. Al vrij snel vond ik via diverse genealogische bronnen op internet een familielijn die gebaseerd was op de mannelijke lijn, waarbij de zijtakken bewust buiten beschouwing waren gelaten om niet te verzanden in een soort kerstboomconstructie. Al snel ontdekte ik dat er enorm veel onderzoek nodig was. Ik moest diep graven in archieven, bibliotheken, beeldbanken, kranten en encyclopedieën. Het lastigste bleek echter de zoektocht naar waar onze voorouders precies hadden gewoond en onder welke omstandigheden zij hun leven hadden geleid. Nadat ik vond dat de familie in grote lijnen voldoende was beschreven, realiseerde ik me dat ook de periodes waarin je je eigen ouders en grootouders hebt gekend, niet mochten ontbreken. Dat betekende dat ook herinneringen uit mijn eigen jeugd een plek moesten krijgen. Dit leidde tot een reeks korte belevingen, die ik als losse verhalen op papier heb gezet.

Het schrijfwerk van het boek is inmiddels al bijna een jaar afgerond, maar ik twijfel of ik het nog moet laten drukken. Het aantal neven en nichten dat een bijdrage heeft geleverd aan de inhoud is inmiddels geslonken tot slechts drie personen. Dat heeft mij doen besluiten om het werk liever digitaal beschikbaar te stellen, zodat het bij interesse eenvoudig doorgestuurd kan worden.

Het schrijven van herinneringen aan mijn jeugd en het vastleggen van mijn verdere levensloop als een biografie heeft mij geïnspireerd om ook over andere onderwerpen korte verhalen te gaan schrijven.

Na het beschrijven van diverse herinneringen stelde ik mezelf de vraag: waarvoor schrijf je, voor wie schrijf je, en hoe laat je anderen delen in jouw verhalen? Inmiddels publiceer ik al enkele maanden korte verhalen op een blog, en tot mijn plezier merk ik dat ze daadwerkelijk gelezen worden. In eerste instantie door een selecte groep bloggers die in wezen hetzelfde doen. Door ook hun blogactiviteiten te volgen, ontstaat er als vanzelf een netwerk. Het lezen van elkaars blogs levert vaak nieuwe ideeën op, waar je van kunt leren—waardoor het schrijven eigenlijk dubbel werkt.

Het schrijven over de gebeurtenissen in kringloopwinkel De Lege Knip, in de vorm van een soort feuilleton, blijft ontzettend leuk om te doen. Er gebeurt namelijk elke dag wel iets nieuws—door de uitbreiding van de leestafels, de discussieavonden, het mini-museum, de boekenbar en alle andere activiteiten die er worden georganiseerd.

Ik hoop dat een ieder die deze verhalen gaat lezen er ook van kan genieten.

Willem Zijlstra