Sinds de publicatie van het artikel in het literair tijdschrift, en de daaropvolgende reportage in de plaatselijke courant, liep het storm bij De Lege Knip. Waar eerst vooral vaste klanten rondsnuffelden tussen tweedehands kopjes, versleten LP’s en vergeelde boeken, kwamen er nu ook mensen van buiten de wijk. Mensen met nette jassen, leren tassen, en nieuwsgierige blikken. Ze kwamen “voor… Lees verder

Het begon op een donderdag. Buiten waaide de wind de bladeren tegen de ruiten, alsof de herfst zelf iets kwijt wilde. Binnen, in De Lege Knip, hing de geur van papier, thee met citroen en iets wat leek op verwachting. Jannus had net de boekenwagen geleegd — een routineus karwei, gedragen door jarenlange toewijding — toen Trees naar hem toe… Lees verder

Een Nieuwe Jannus Voor het eerst in lange tijd keek Jannus in de spiegel en dacht: “Dat ben ik.” Niet vanwege wat hij zag, maar omdat er iets veranderde. Hij had zich voorgenomen om er een beetje netjes uit te zien voor dat nieuwe gecombineerde traject bij de gemeente. Niet dat hij veel te besteden had, maar gelukkig was er… Lees verder

De klok boven de bar tikte dof in het ritme van een donderdagmiddag die langzaam vervaagde in de vroege avond. Buiten, boven het dorp, pakten zich donkere wolken samen die de lucht een sombere gloed gaven. Het was sluitingstijd in De Lege Knip, het buurtcafé waar de stilte tussen klanten soms meer zei dan woorden, waar de geur van koffie,… Lees verder

De ochtendlucht rook naar regen en asfalt toen Jannus de stoep opstapte richting het gemeentehuis. Hij had zijn map bij zich — een vergeelde plastic ordner waarin hij alles had gestopt: energienota’s, afschriften, sollicitatiebrieven, een boodschappenlijst met in de kantlijn: “per 1 juli geen pindakaas meer”. Hij had zijn oude schoenen gepoetst met wat vaseline, de boord van zijn overhemd… Lees verder

Jannus van der Leegte was geen man van veel woorden. Hij had ze vroeger genoeg gebruikt — in de bouwkeet, bij de kroeg, thuis met z’n vrouw. Maar nu, sinds hij met een minimale uitkering door het leven moest, hield hij zich stil. Te stil, misschien. De dagen vloeiden in elkaar over, zoals goedkope koffie in een versleten mok. Elke… Lees verder