De 21e juni is de langste dag van het jaar — de zomerzonnewende. In ons land betekent dat niet automatisch zomerse taferelen: meestal komt de regen, soms de wind, en vaak genoeg gewoon een grijze lucht. Maar áls het dan eens echt zomer is op deze dag, dan is het onvergetelijk. Die enkele zeldzame keren dat de avond helder blijft tot ver na elven, dat de wereld lijkt te vertragen, dat zijn de momenten die zich vastzetten in je geheugen. Geen grootse poëzie, maar momenten die je onthoudt omdat alles klopte.

Voor mij is 21 juni al sinds mijn jeugd bijzonder, omdat mijn vader op deze dag geboren werd. Hij was geen man van veel woorden, maar hij was betrouwbaar, aanwezig, en had een nuchtere warmte die mensen tot rust bracht. Hij was een vaste waarde, zoals het licht van een langzame zomeravond dat kan zijn.

Mijn zoon heeft zijn grootvader nog goed gekend. Ze hadden een band die niet veel uitleg nodig had. Ze begrepen elkaar — in stilte, in gebaren, in gedeelde gewoonten. Dat hij uitgerekend 21 juni koos als huwelijksdatum was geen toeval. Hij zei het eenvoudig: “Als ik trouw, dan op een dag die iets betekent.” En dat deed het. Niet alleen voor hem, maar voor ons allemaal.

Die dag bracht iets samen wat zelden samenvalt: drie generaties, verbonden op een dag die al betekenis had voordat de ceremonie begon. De zon scheen, de lucht was helder, en de tijd leek ons even gunstig gezind. Het was geen sentimenteel moment, maar wel een bewust moment — een dag waarop het verleden tastbaar was, het heden voelbaar, en de toekomst binnen handbereik.

Er zijn in een jaar maar weinig avonden die het toelaten te spreken van een echte midzomernacht. Maar 21 juni van dat jaar was er één. De zon bleef hangen, het feest bleef gaande, en niemand voelde haast om naar binnen te gaan. En misschien is dat wel de kracht van zo’n dag: dat hij — zonder ophef — precies de ruimte biedt om te zien wat ertoe doet.