Het was een woensdag waarop de regen zich gedroeg als een sluier en de Lege Knip net open was toen Jannus een stapel oude poststukken sorteerde. Tussen vergeelde ansichtkaarten en vergeten belastingbrieven lag een envelop die direct opviel: stevig, crèmewit, met een stempel van de Dienst Inlichting en Veiligheid. Geadresseerd aan:

Mevrouw M.L. Bliksem Persoonlijk en Vertrouwelijk

De envelop was ongeopend. Geen scheur, geen vouw. Alleen een dunne potloodlijn langs de rand, alsof iemand had overwogen hem open te maken — en toen toch niet.

Trees werd erbij geroepen. Ze opende hem met chirurgische precisie. Binnenin zat één vel papier. Blanco. Geen tekst. Geen afdruk. Geen watermerk. Alleen een lichte geur van metaal en iets dat leek op ozon.

Jannus hield het tegen het licht. “Dit is geen leeg papier,” zei hij. “Dit is stilte met intentie.”

⚡ Wie was Mevrouw Bliksem?

In het archief van De Lege Knip vonden ze niets. Geen donatieformulier, geen vermelding. Maar in een oud telefoonboek uit 1982 stond één vermelding:

Bliksem, M.L. – redacteur, postbusadres, geen vaste woonplaats.

Zuster Justina herinnerde zich vaag een vrouw die in de jaren ’90 af en toe langskwam, altijd met een zonnebril en een cassettebandje in haar handtas. “Ze sprak weinig,” zei ze. “Maar ze luisterde alsof ze alles al wist.”

Jannus liet het papier onderzoeken door een kennis bij een grafisch laboratorium. Onder UV-licht bleek er een patroon zichtbaar: een reeks stippen en lijnen — Morsecode. De vertaling:

“Niet vergeten. Niet openen. Alleen voelen.”

De vitrine van Ongeopende Zaken

De envelop en het papier kregen een plek in een aparte vitrine, naast een ongeopende dagboekagenda uit 1974 en een cassettebandje zonder label. Het bordje erbij:

“De Bliksembrief – Wat je niet leest, lees je toch.”

Bezoekers reageerden verschillend. Sommigen wilden het papier aanraken. Anderen bleven op afstand. Eén man fluisterde: “Ik ken die naam. Ze schreef brieven aan mensen die nooit antwoordden.”

Een jonge vrouw vroeg: “Is het een waarschuwing?” Trees antwoordde: “Of een herinnering. Of een test.”

Slotbeeld

Op een middag zat een jongen bij de vitrine. Hij keek lang naar het papier en zei:

“Als je iets niet mag openen, is het misschien omdat het al open is.”

En Jannus, die dat hoorde, glimlachte. “Of omdat het wacht op iemand die durft te luisteren.”