Het was nog vroeg in het jaar toen Albert met Klazina aan de leestafel zat in De Lege Knip. Ze spraken over de naderende zomerperiode, die voor Klazina altijd lastig was.

“Heel veel mensen van onze leeftijd zijn dan op vakantie,” zei ze. “En je eigen kinderen ook. In het dorp is dan niks te doen.”

Albert knikte. Sinds het overlijden van zijn vrouw, drie jaar geleden, en het vertrek van zijn kinderen uit de regio, had hij zijn routine wel gevonden — maar juist in de vakantie werd het stil. Soms kon je hier in De Lege Knip nog een praatje maken, als je geluk had.

“Normaal ga ik een of twee keer per week naar Jeu de Boules,” vertelde hij, “en op vrijdag naar het zwembad voor fitness. Maar ook dat is dan dicht vanwege te weinig deelnemers.”

Jannus komt erbij zitten en hoort het gesprek aan.

“Dan komen jullie toch gewoon hierheen?” stelt hij voor. “Er zijn spelletjes genoeg. Je kunt dammen, schaken… of Mens erger je niet.”

Klazina kijkt hem met een halve glimlach aan.

“Maar we gaan toch geen vier of vijf weken alle dagen hier zitten…”

Jannus moet toegeven: daar heeft ze een punt. Terwijl hij wordt weggeroepen door iemand aan de bar, blijven Albert en Klazina nadenken.

Dan stelt Albert een vraag:

“Wat zou je het liefste doen, als je die weken helemaal zelf kon invullen?”

Klazina denkt even na.

“Een wereldreis,” zegt ze met een zucht. “Maar ja, met mijn pensioentje zit dat er niet meer in.”

Albert lacht zachtjes.

“Tja, dan haalt mijn vraag weinig uit…”

“Maar ik heb nog wel meer wensen,” vult Klazina aan. “Een wandeltocht bijvoorbeeld. Alleen doe je dat niet zo gauw.”

Terwijl ze hun ideeën delen, schuiven Bertus en Marijke aan bij de leestafel. Trees komt langs met een dienblad en vraagt, vrolijk:

“En waar gaat het vandaag over in De Knip?”

Albert antwoordt:

“Over de zomervakantie. Wat je binnen je mogelijkheden nog zou kunnen doen. Jannus stelde voor om hier spelletjes te spelen, maar dat is niet helemaal wat we zoeken.”

“Jullie willen iets gaan doen terwijl alles hier dicht is?” vraagt Bertus.

“Ik verveel me altijd in die weken,” zegt Marijke. “Maar ik las vorige week iets in de krant over een dorp waar ze in plaats van een kinderspelweek een ouderenzomerweek organiseerden.”

“Ja,” voegt Trees toe. “Dat heb ik ook gezien. Ik kijk straks even of die courant nog bij het oud papier ligt.”

Een half uur later komt Trees met de krant aan en leest het verhaal voor:

Tijdens de bouwvakvakantie, een periode waarin veel senioren minder bezoek krijgen en activiteiten stilvallen, organiseert het Brabantse dorp Geffen een Seniorenvakantieweek. Dit initiatief biedt ouderen een alternatief voor de vaak stille zomerweken en zorgt voor sociaal contact, beweging en plezier.

Gedurende de week doen deelnemers mee aan uiteenlopende activiteiten zoals jeu de boules, koersbal, barakken, line dancing, fietstochten, wijnproeverij, walking football, padellen, laserschieten en bezoeken aan de molen en kerk. De sfeer is gemoedelijk en fanatiek, met volop gezelligheid en lachende gezichten.

Het idee ontstond bij Tineke Willemse, een dorpsbewoner die merkte dat haar schoonmoeder zich in de vakantie verveelde. Geïnspireerd door de jeugdvakantieweek besloot ze een vergelijkbare week voor senioren op te zetten. Het initiatief blijkt een groot succes: van 90 deelnemers in het eerste jaar naar 135 dit jaar, en de aanmeldingen blijven binnenkomen.

Deelnemers waarderen vooral de saamhorigheid, beweging en aanspraak. Voor velen is dit een welkome afwisseling in een verder rustige periode. Zoals een deelneemster zegt: “Anders hadden we de hele dag op onze kamer gezeten.” De Seniorenvakantieweek laat zien hoe belangrijk eenvoudige sociale initiatieven kunnen zijn voor het welzijn van ouderen.

Albert reageert direct:

“Zouden we dat hier ook kunnen organiseren?”

Bertus denkt hardop:

“Maar wie van ons heeft het vermogen om zoiets van de grond te krijgen? We zijn vooral gebruikers, geen organisatoren. Alleen Jannus en Trees houden de boel hier draaiend, maar een hele seniorenvakantieweek… dat is toch echt een ander verhaal.”

Jannus schuift aan en volgt het gesprek. Hij denkt even na en zegt:

“Om zo’n week op te zetten, moet je contact opnemen met de gemeente voor toestemming en eventuele vergunningen. Dan heb je vrijwilligers nodig, afstemming met lokale verenigingen… én je moet eerst onderzoeken of er überhaupt genoeg belangstelling is binnen de gemeente. Dus nee, dat is geen klusje voor een paar dagen.”

Trees knikt en vult aan:

“Wat we wél kunnen doen, is het idee voorleggen aan de gemeente. En als jullie willen, kan ik contact opnemen met onze burgemeester.”

Twee weken later vond er een gesprek plaats met de burgemeester, de wethouder van sport en enkele ambtenaren. Trees en Jannus legden daar het idee voor een seniorenvakantieweek uit.

De gemeente reageerde aanvankelijk positief, al kon men nog geen toezeggingen doen. Een grondig onderzoek was nodig om de haalbaarheid te bepalen.

De burgemeester gaf echter aan dat, mocht het dit jaar qua tijd niet lukken, ze het initiatief zeker in overweging willen nemen voor volgend jaar. Ze erkende namelijk het probleem van eenzame of inactieve ouderen en zag de waarde van zo’n week duidelijk in.