Een paar weken na de seniorenvakantieweek kwamen veel deelnemers nog regelmatig langs in de Lege Knip. Er waren duidelijk nieuwe banden ontstaan. Het samenbrengen van vooral alleenstaanden had geleid tot een levendiger sfeer rond de koffietafel. Trees had zelfs al gehoord dat mensen elkaar thuis begonnen op te zoeken.

Tegen Jannus had ze op een ochtend zachtjes gefluisterd:
“Volgens mij zijn er vriendschappen ontstaan die iets verder gaan dan dat.”
“Oh ja?” had Jannus geantwoord. “En waarom denk jij dat?”

Trees grinnikte.
“Peter en Marijke komen opvallend vaak bij elkaar over de vloer. Officieel vanwege de hulp die Peter aan haar geeft, maar ik zie toch echt iets meer.”

Jannus trok zijn wenkbrauwen op.
“En jij denkt dat onze oproephulpen een verhouding hebben? Mij is hier niks opgevallen.”
“Weet je,” zei Trees terwijl ze haar kopje opraapte, “ik zie ze regelmatig knipogen. En knipogen doe je toch niet zomaar?”

“En wat denk je van Bertus en Reineke?” ging ze verder. “Ze komen altijd samen, en als ze gaan zitten, dan altijd naast elkaar.”
Jannus haalde zijn schouders op.
“Misschien wonen ze gewoon bij elkaar in de buurt. Dan is het logisch dat ze samen komen.”

Trees lachte zachtjes. “Jannus, je gaat me toch niet vertellen dat je niks ziet? Voor je het weet wordt de Lege Knip nog een ontmoetingsplek voor meer dan tweedehands spullen.”
“Je bedoelt een soort datingsplek?” grinnikte Jannus. “Een Datingsknip in plaats van een Lege?”

“Je lacht, maar neem van mij aan: een vrouw ziet zulke dingen eerder dan een man. En ik zeg je, er speelt hier meer dan alleen ruilhandel.”
Jannus lachte luid.
“Trees, jij leest veel. Net als ik. Maar ik verdenk je ervan dat jij je iets te vaak in liefdesromans verliest. Je ziet Cupido’s waar gewoon mensen koffie drinken.”

Trees liet zich niet uit het veld slaan.
“Nou, ook bij Brutus Boerenkamp en Ina van Wijk zie ik iets opbloeien. Tijdens de vakantieweek zag ik al hoe ze naar elkaar keken.”
Jannus schudde zijn hoofd.
“Die twee kennen elkaar misschien allang. Ze zijn daar gewoon bij elkaar ingedeeld. Je zoekt dan al snel vertrouwd gezelschap.”

Hun discussie werd onderbroken toen er een groepje klanten binnenkwam. Ze stonden op, zetten hun kopjes neer en gingen weer aan het werk – alsof er niets gezegd was. Maar toen Trees even later langs Jannus liep, wierp ze hem een veelzeggende blik toe. En warempel — knipoogde ze nou?

’s Middags rond een uur of één zaten de leestafels weer aardig vol. En ja hoor — daar kwamen Peter en Marijke, samen binnen, pratend alsof ze al jaren een stel waren. Niet veel later volgden Bertus en Reineke, ook zij schoven gemoedelijk naast elkaar aan.

Maar Jannus had zich vooral voorgenomen op te letten. Sinds het gesprek met Trees over de mogelijke stelletjes in de Knip, wilde hij toch eens goed kijken of hij het allemaal zo had gemist. Dus hield hij die middag zijn ogen open.

Brutus kwam een stuk later binnen dan Ina, wat Jannus even deed fronsen. Maar toen hij zag hoe Ina haar gezicht oplichtte bij het zien van Brutus — en hoe hij haar tas overnam en haar stoel iets naar achter schoof — begon Jannus te twijfelen aan zijn eerdere scepsis.

Trees gaf hem vanuit haar ooghoek een blik van ‘zie je wel’ en schonk hem nog wat koffie in.
Jannus bromde zachtjes: “Zeg dan maar niks.”
Waarop Trees met een ondeugende glimlach fluisterde: “Dat hoeft ook niet meer, toch?”

Verder was er die middag niet veel te merken van de vermoedens die Jannus en Trees eerder hadden uitgesproken. De verwachte blikken, blosjes of handgebaren bleven uit. De gesprekken aan de leestafels gingen over heel andere onderwerpen.

Aan de tafel bij het raam liep een discussie over het recente politieoptreden bij een demonstratie in Amsterdam. Er werd gepraat over aanhoudingen, over grenzen van gezag, en over hoe snel iets kan escaleren als emoties hoog oplopen.

Aan de andere tafel ging het gesprek over iets veel persoonlijkers — een moord op een jonge vrouw, gepleegd door haar ex-man. “Uit pure jaloezie,” had iemand gezegd, waarna het even stil was geweest.

Bertus schudde langzaam zijn hoofd. “Ik kan me dat gewoon niet voorstellen. Als je ooit van iemand hebt gehouden… ook al loopt het mis, dan nog — hoe kom je erbij om zo ver te gaan? Je gunt elkaar toch tenminste een leven verder?”

Reineke knikte bedachtzaam. “Het is waar. Al weet ik ook dat mensen geestelijk vast kunnen lopen, zichzelf verliezen in verdriet of woede. Maar de grens tussen pijn en geweld… die zou onoverbrugbaar moeten zijn.”

Er viel opnieuw een stilte. Niet ongemakkelijk, maar nadenkend. Buiten reed een bus voorbij. Binnen klonk het zachte gerinkel van lepeltjes in koffiekopjes.

Jannus keek naar Trees. “Tijden veranderen,” mompelde hij.
“Ja,” zei ze zacht, “maar sommige dingen blijven moeilijk te begrijpen.”

Aan de andere leestafel was het onderwerp inmiddels verschoven naar iets luchtigers: de seniorenvakantieweek — en in het bijzonder de dansmiddag op donderdag.

“Dat was toch echt het hoogtepunt,” zei Reineke dromerig. “Zoveel gelach, zoveel beweging. Je voelde je weer mens.”

Brutus knikte enthousiast. “Het was net alsof ik weer even terug was in mijn jongensjaren. En ik moet toegeven… tijdens het dansen kwamen er toch andere gevoelens boven.”

Ina keek hem met een brede glimlach aan. “Brutus, kreeg je die gevoelens nu dan ook weer terug?”

Hij lachte een beetje verlegen. “Niet meteen bij de eerste dans, hoor… Maar later wel. Bij dat linedancen was het trouwens weer even weg — daar was ik vooral bezig om niet op andermans tenen te stappen.”

Trees kon het niet laten en gooide er een plagerige opmerking tussendoor. “Kom nou mensen, we zijn toch allemaal op een leeftijd dat je daar niet meer aan dénkt?”

Ze had het nog niet uitgesproken, of de reacties vlogen haar om de oren.

Peter boog zich iets naar voren. “Trees, ik denk dat de meesten van ons wel een rugzakje hebben, dat klopt. Maar wat zou er nou op tegen zijn om, na zo’n prachtige week, misschien ergens weer een vlammetje te vinden?”

Hij keek rond, zag knikkende gezichten, en vervolgde: “Als je het mij vraagt… zou ik best wel iedere week zo’n avond willen. Samen dansen, lachen, gewoon even niet alleen zijn. Want wat is er fijner dan als mens met elkaar in verbinding te staan? In beweging zijn. Elkaar aankijken. Warmte voelen.”

Het was even stil aan tafel. Niet uit ongemak, maar omdat iedereen wist dat Peter het precies goed verwoord had.

Trees glimlachte bescheiden. “Ik geef me gewonnen,” zei ze zacht. “Maar als jullie allemaal zo graag op een vrijdagavond een dansavond willen houden… dan mag dat van mij hoor. Alleen—de organisatie laat ik mooi aan iemand anders over.”
Ze keek de kring rond met een ondeugende blik. “Dus… wie voelt zich geroepen?”

Er viel even een stilte, waarin men elkaar vragend aankeek. Toen stak Marijke haar hand op. “Ik wil wel helpen hoor. Als we het met een paar mensen samen doen, moet dat lukken.”

Peter grijnsde. “Dan zit ik ook in het comité. Maar alleen als ik de muziek mag uitzoeken.”

“Zolang het geen polonaise is,” riep iemand lachend vanaf een andere tafel.

Brutus bromde: “En géén techno.”

“En wél linedance!” voegde Ina er met een knipoog aan toe.

Trees lachte. “Nou, kijk eens aan. Ik zeg: vrijdag over twee weken, de eerste Dansavond van de Lege Knip. Zet het maar op de prikborden en hang een lijst op voor wie zich aanmeldt. Jullie regelen het, ik kom kijken. En misschien… dans ik zelfs één nummertje mee.”

“Alleen als het een slow is,” fluisterde Jannus ondeugend, en daar begon de hele tafel weer te lachen.