Het is een rustige ochtend in De Lege Knip. De geur van koffie hangt in de lucht, de vaste bezoekers zitten op hun vertrouwde plekken. Buiten waait een zachte bries door de bomen van het dorpsplein. Binnen klinkt het geritsel van een krant, het tikken van een breinaald, en af en toe een lach.

Dan gaat de deur open. Een onbekende man stapt binnen — zelfverzekerd, maar met een open houding. Hij stelt zich voor als Lee.

“Goedemorgen. Ik ben hier niet voor een vergadering of een optreden. Ik kom met een vraag.”

De aanwezigen kijken op. Bertus schuift zijn leesbril omhoog. Klazina knikt hem vriendelijk toe. Jannus bromt: “Nou, kom maar op dan.”

Lee neemt plaats aan de leestafel.

“Ik ben aan het verkennen of het haalbaar is om in dit dorp een Pasar Malam te organiseren. Maar voordat ik plannen maak, wil ik begrijpen: hoeveel Indische inwoners zijn hier eigenlijk? En is er draagvlak?”

Er valt een korte stilte. Trees, die net thee inschenkt, zegt:

“Indische mensen? Hier? Ik denk dat je in de stad meer kans hebt. Tilburg misschien. Hier is het vooral Brabants, met een vleugje Limburg.”

Klazina denkt na. “Mijn buurvrouw was van Indische afkomst, maar die is jaren geleden verhuisd. En mijn man had wel herinneringen aan Nederlands-Indië, maar dat is iets anders.”

Lee knikt. “Dat is precies wat ik wil weten. Ik wil geen evenement neerzetten dat nergens op aansluit. Het moet wortel kunnen schieten.”

Jannus zegt: “De Lege Knip is een fijne plek, maar geen festivalterrein. Hier komen mensen voor rust, een praatje, een kop koffie. Geen dans en drukte.”

Lee luistert aandachtig. Hij schrijft mee.

“Dus misschien is dit niet de plek voor een Pasar Malam. Maar wél een plek om te begrijpen wat het dorp nodig heeft. Misschien is er wél ruimte voor een kleinschalige Indische avond. Met verhalen, eten, en muziek — maar ingetogen.”

Fatima, die tot nu toe stil was, zegt:

“Je moet niet alleen kijken naar afkomst. Kijk naar interesse. Misschien zijn er mensen die nieuwsgierig zijn, ook al zijn ze niet Indisch.”

Trees knikt. “Als je het klein houdt, en goed uitlegt wat het is, dan komen ze wel. Maar verwacht geen massa.”

Lee glimlacht.

“Dat is waardevolle input. Misschien is De Lege Knip niet de locatie — maar wel het kompas.”

Bij het afscheid zegt Lee:

“Ik kwam hier om te peilen. En ik vertrek met inzicht. Misschien wordt het geen Pasar Malam in het dorp. Maar misschien wél een Indische avond in de bibliotheek. Of een verhalenmiddag in het buurthuis.”

Klazina zegt:

“Als je het doet met respect en aandacht, dan komt er altijd iets moois uit.”

Een paar dagen later stapt Lee opnieuw De Lege Knip binnen. Hij heeft een andere energie dan de eerste keer — iets tussen hoop en voorzichtig enthousiasme. Zijn jas hangt losjes over zijn arm, en in zijn hand houdt hij een map met papieren.

Jannus ziet hem als eerste.

“Daar is onze festivalman weer.”

Lee lacht.

“Ik ben bij de gemeente geweest. Gesproken met een ambtenaar én met de burgemeester. En… ze staan er niet onwelwillend tegenover.”

De tafel spitst de oren.

“Ze gaan bekijken of het mogelijk is om op het plein voor De Lege Knip een grote tent te zetten. Natuurlijk moet er eerst gekeken worden of er geen bezwaren zijn vanuit de buurt. En het kan nog wel maanden duren voordat er een datum geprikt wordt. Maar het idee leeft.”

Er ontstaat geroezemoes. Bertus vraagt:

“Dus we kunnen nog niks doen?”

Lee knikt.

“Nee, nog niet. Geen flyers, geen planning, geen vrijwilligerslijst. Maar ideeën? Die mogen stromen.”

En dat doen ze.

Klazina denkt aan een hoekje met Indische verhalen — herinneringen van mensen uit het dorp die ooit familie hadden in Nederlands-Indië. Fatima stelt voor om ook andere culturen een plek te geven: Marokkaanse thee, Turkse muziek, Surinaamse hapjes. Trees droomt hardop:

“En dan ’s avonds lampionnen, zachte muziek, en mensen die gewoon blijven hangen. Niet voor het spektakel, maar voor de sfeer.”

Albert, die altijd nuchter is, zegt:

“Het lijkt wel alsof De Lege Knip wakker wordt uit een lange slaap.”

Er is nog niets besloten. Geen datum, geen vergunning, geen draaiboek. Maar de gesprekken aan de leestafel zijn veranderd. Er wordt gefantaseerd, gelachen, zelfs een beetje gedroomd.

Lee zegt:

“Misschien wordt het geen Pasar Malam zoals in de stad. Maar misschien wordt het iets wat alleen hier kan ontstaan. Iets van jullie. Iets van het dorp.”

Jannus knikt.

“Als het lukt, dan laat De Lege Knip zien wat het werkelijk kan zijn..”