Het was een vrijdagmiddag, de zon brak aarzelend door de wolken, en De Lege Knip was gevuld met het zachte geroezemoes van stemmen, het gerinkel van kopjes, en het bladeren door boeken. Trees stond achter de leestafel toen de deur openging en een man binnenstapte die meteen de ruimte vulde — niet door zijn postuur, maar door zijn houding.

Hij heette Maurits, had een perfect gestreken overhemd, een sjaal nonchalant om zijn hals en een blik die alles leek te beoordelen. Hij liep niet, hij paradeerde. Zijn ogen gleden over de mensen alsof hij hun waarde taxeerde.

“Wat een charmante plek,” zei hij luid, “bijna alsof ik in een vergeten hoofdstuk van een roman ben gestapt.”

Trees glimlachte beleefd. “Welkom. Zoek gerust een boek uit.”

Maurits keek haar aan alsof hij haar net had ontdekt. “En u bent de gastvrouw? U heeft iets klassieks. Iets van een romanfiguur uit de jaren vijftig. Ik zie het meteen.”

Trees knikte vriendelijk, maar haar ogen bleven alert.

Aan de leestafel zaten Jannus, Roy en Peter. Maurits liep erheen, schoof een stoel naar achteren zonder te vragen en ging zitten. “Wat lezen we vandaag, heren? Iets dat mijn geest kan prikkelen, hoop ik.”

Roy hield zijn boek omhoog: De meeste mensen deugen. Maurits lachte. “Ach, dat boek. Een ode aan naïviteit. De mens is een egoïstisch wezen. Kijk maar naar mij — ik ben het bewijs.”

Peter trok zijn wenkbrauwen op. “Je bedoelt dat als jij egoïstisch bent, iedereen dat is?”

Maurits knikte zelfvoldaan. “Precies. Ik ben eerlijk over mijn superioriteit. De rest doet alsof ze bescheiden zijn, maar willen stiekem hetzelfde.”

Jannus keek hem aan, rustig maar scherp. “En wat kom je hier dan zoeken, Maurits? Bevestiging? Aandacht?”

Maurits grijnsde. “Misschien. Of misschien kom ik jullie laten zien hoe het ook kan. Een beetje flair, een beetje visie.”

Trees kwam erbij staan. “We zijn hier niet om elkaar te imponeren, Maurits. We zijn hier om te luisteren. Te delen. Te groeien.”

Maurits stond op, deed een stap achteruit en spreidde zijn armen. “Groei? In deze kring van middelmatigheid? Ik dacht dat ik een podium vond, maar ik zie een kringgesprek.”

Roy keek hem aan, kalm. “Misschien ben je niet op zoek naar een gesprek, maar naar een spiegel.”

Maurits zweeg. Zijn ogen flitsten van Roy naar Trees, naar Jannus. Hij leek te wegen, te berekenen. En toen — heel even — gleed er iets door zijn gezicht. Een flits van twijfel. Of schaamte. Of misschien gewoon het besef dat hij hier geen publiek had.

Hij pakte zijn jas, draaide zich om en zei: “Ik denk dat ik elders meer effect heb.”

Trees knikte. “Dat zou best kunnen. Maar hier zijn we liever echt dan indrukwekkend.”

De deur viel zacht dicht achter hem. Binnen bleef het stil. Jannus nam een slok uit zijn glas water. “Soms is stilte ook een antwoord.”

Roy glimlachte. “En soms is vertrekken een keuze.”

Peter keek naar Trees. “Komt hij terug, denk je?”

Trees haalde haar schouders op. “Misschien. Als hij ooit iets zoekt dat niet in de spiegel zit.”