Het was een rustige zaterdagochtend in De Lege Knip. De koffie pruttelde, Trees bladerde door een stapel boeken die net waren binnengebracht, en Jannus stond te rommelen met een doos oude platen. Het geroezemoes van klanten klonk behaaglijk, tot ineens de deur met een zwaai openvloog.

Binnen stapte een man met een pet scheef op zijn hoofd en een tas onder zijn arm.
“Goedemorgen allemaal!” riep hij met een stem alsof hij op de kermis stond. “Ik kom even kijken of jullie nog sokken verkopen die wél bij elkaar passen. Want thuis heb ik alleen nog linkervoeten!”

Er werd gelachen. Een vrouw bij de boekenhoek giechelde en riep: “Dan kan ik je man wel lenen, die heeft alleen nog maar rechtersokken!”

De man knipoogde en liet zijn tas op de toonbank ploffen. “Kijk, ik heb ook nog iets meegenomen: een broodrooster uit de jaren ’80. Roostert niet, maar maakt wel een prachtig zoemgeluid. Werkt ook als wekker: om zes uur begint hij spontaan te brommen. Wie biedt?”

Jannus schudde zijn hoofd en grijnsde. “Volgens mij horen we hier de eerste levende Marktplaats-advertentie.”

Trees giechelde en legde net een dieetboek op de tafel. De man greep het op en zei: “Kijk, dit is wat ik nodig heb. Dan ben ik in een maand tien kilo kwijt.”
Waarop Trees droog antwoordde: “Als u dat boek opeet, bent u morgen al slanker.”

De kring bij de koffiehoek proestte van het lachen.

Even later stond de man bij de kledingrekken. Hij trok een veel te jonge leren jas aan en vroeg hardop: “Nou, staat dit me niet wat jong?”
Een vrijwilliger stak zijn hoofd om de hoek. “Jawel hoor, u lijkt er zo tien jaar jonger door… in de jas van uw zoon.”

Weer geschater. Zelfs Jannus, die zelden meedeed, grinnikte mee.

De man liep door naar de apparatenhoek, pakte een oud broodroostertje op en hield het omhoog als een trofee. “Dit ding roostert niet, maar test wel uw brandalarm. Twee apparaten voor de prijs van één!”

Mensen hielden hun buik vast van het lachen. En alsof het nog niet genoeg was, klonk er vanuit de koffiehoek gemopper van een vaste klant:
“Die koffie is slap vandaag.”
Jannus reageerde meteen: “Klopt, hij is overspannen. Net als ik gisteren.”

De winkel daverde van het gelach.

De man ging nog even door. Hij pakte een oude lamp van de plank, hield ‘m boven zijn hoofd en zei plechtig: “Dames en heren, ik presenteer u: het enige lichtpuntje in deze sombere tijden!”

Toen iedereen dubbel lag van het lachen, zette hij de lamp weer terug, Totdat de rust eindelijk terugkeerde, zette de grappenmaker zijn pet weer recht en tikte tegen de toonbank. “Ach,” zei hij met een brede grijns, “beter lachen om niks, dan huilen om alles.”

De Lege Knip gonsde nog minutenlang van vrolijkheid. Het was zo’n dag waarop de spullen misschien niet veel opleverden, maar de lach onbetaalbaar was.