Het begon als een klein wonder. Op een zwoele zomeravond in juli viel er plots een feestelijke stilte over de Van Gorkumstraat. De postcodeloterij had toegeslagen — en hoe. Iedereen met een lot had gewonnen. Niet zomaar een geldbedrag, maar een groepsuitje: Mama Mia! The Party — een musicalfeest vol glitter, ABBA-liedjes en Griekse salades. De straat was in rep en roer. Binnen een paar dagen hadden de meesten geboekt. Sommigen zelfs met extra gasten. Want dit wilde je niet missen.

Er werd gelachen bij de brievenbussen, plannen gesmeed bij de barbecue, en zelfs Trees — die normaal niet meegaat met dat soort dingen — had een jurk gekocht. Jannus had een notitieboekje vol met ABBA-teksten. Het zou een avond worden om nooit te vergeten.

Tot 27 augustus.

Het nieuws kwam via een pushbericht. “Productie Mama Mia! The Party per direct stopgezet.” Geen uitleg. Geen alternatief. Alleen een mail van de loterij: “U ontvangt binnenkort bericht over compensatie.”

En toen werd het stil in de straat.

Die avond zaten ze in de Lege Knip. Niet om te feesten, maar om te begrijpen. Noor had het krijtbord aangepast:

“Wat gebeurt er als het feest niet doorgaat?”

Trees was boos. Niet om de show, maar om het gevoel dat ze weer iets was afgenomen.

“Ik had me er écht op verheugd. Niet op de glitter, maar op het samen zijn.”

Jannus las voor uit zijn notitieboekje:

“Het was niet de prijs die telde. Het was het idee dat we samen iets zouden beleven.”

Daan, die normaal stil is, zei:

“Waarom geven ze ons iets wat ze niet kunnen waarmaken? Is dat niet erger dan niets geven?”

Een jonge vrouw, net verhuisd naar de straat, vertelde dat ze zich eindelijk welkom voelde — door die gedeelde opwinding.

“En nu voelt het alsof ik weer buitensta.”

De volgende ochtend was het stil in de Van Gorkumstraat. Geen nieuwe e-mails, geen pushberichten. De website van de Postcode Loterij gaf geen update. Alleen een korte melding: “Door omstandigheden is de productie van Mama Mia! The Party stopgezet. We onderzoeken een passende oplossing.”

In de Lege Knip werd er koffie gezet, maar de stemming was afwachtend. Noor las het bericht hardop voor.

“Ze zeggen dat er iets komt. Maar wanneer? En wat?”

Trees haalde haar schouders op.

“Ik geloof wel dat ze met iets komen. Maar ik ga niet weer m’n jurk terugbrengen.”

Jannus sloeg zijn notitieboekje dicht.

“Dan wachten we. Maar we maken er zelf ook wat van. Want dat kunnen ze ons niet afnemen.”

Die avond werd er toch gelachen. Niet om wat ze hadden gewonnen, maar om wat ze samen hadden opgebouwd: een gevoel van saamhorigheid. De Postcode Loterij had nog niets laten weten, maar de straat was al begonnen met iets beters — een plan voor een eigen feest, met of zonder glitter.

En in de Lege Knip, waar het leven zelden loopt zoals gepland, werd die avond niet verloren — maar opnieuw gewonnen. Niet door een prijs, maar door elkaar.

Er werd gelachen. Maar ook geknikt. Iemand opperde om de tuin van nummer 14 om te bouwen tot een Griekse taverne. Jannus wilde een ABBA-quiz organiseren. Trees zou koken. En de rest? Die zou komen. Niet omdat ze iets wonnen. Maar omdat ze elkaar hadden.

Tegen middernacht was het plan geboren. Geen glittershow in een theater, maar een straatfeest met linnen tafelkleden, zelfgemaakte tzatziki en een playlist vol herinneringen. De loterij had iets beloofd en niet geleverd. Maar de straat had iets beters gevonden: zichzelf.

En in de Lege Knip, waar teleurstelling vaak de bron is van verbinding, werd die avond niet verloren — maar gewonnen.