Het is donderdagavond in De Lege Knip. Buiten is het al vroeg donker, de regen tikt zachtjes tegen de ramen, maar binnen straalt de kring warmte en nieuwsgierigheid. De stoelen staan rond de leestafel, thermoskannen dampen, en op het bord staat in grote sierletters:
“Widow Fire – Tussen Rouw en Levenslust.”

Bjorn schiet meteen in de lach:
“Nou, als dát geen titel voor een roman is, dan weet ik het niet meer.”

Trees kijkt hem met een scheve glimlach aan:
“Of voor een soapserie… ‘De Vuurzee van de Weduwe’.”

Iedereen lacht, maar de toon is gezet: dit wordt een avond met vuur, met taboes en met meningen die botsen.

Paul de moderator leest kort een fragment voor uit het Margriet-verhaal over Antonia en Elsbeth. De stilte in de kring voelt geladen. Dan zegt Peter bedachtzaam:
“Het raakte me, dat contrast… Je man verliezen en tegelijk voelen dat je lijf brandt. Dat is heftig. Ik snap best dat mensen daarvan in de war raken.”

Bea schudt haar hoofd:
“In de war? Ik vind het eigenlijk heel logisch. Verdriet gaat door je hele lichaam. Je voelt leegte, maar je lijf wil óók leven. Dat kan toch naast elkaar bestaan?”

Jannus schuift zijn mok naar voren:
“Maar stel je voor: je buurvrouw is pas een paar maanden weduwe en ineens zie je vreemde mannen bij haar tuinpad. De roddelmachine draait overuren, dat weet je toch.”

Trees kijkt hem fel aan:
“En wat dan nog? Laat die vrouw toch! Alsof iemand verplicht is om eerst drie jaar in het zwart te lopen en dan pas weer te voelen dat ze leeft.”

Bjorn grijnst:
“Nou, Trees, ik zeg je eerlijk: als weduwes ineens allemaal zo vurig worden, dan moeten wij mannen oppassen. Voor je het weet word je van de trap gesleurd.”

De kring buldert van het lachen. Maar Marleen reageert serieuzer:
“Het is dubbel. Je verlangt naar intimiteit, maar je voelt schuld. Alsof je je overleden partner verraadt. Dat is geen makkelijke weg. Ik vind het moedig dat deze vrouwen er open over spreken.”

Peter fronst:
“Ja maar, moet je dan alles maar goedpraten? Ik vind het ergens ook respectloos. Als je twintig, dertig jaar samen bent geweest en een paar weken later duik je met een ander in bed… dat schuurt toch?”

Bea, fel:
“Dat schuurt alleen in jouw hoofd, Peter. Je verwart rouw met een keurslijf. Er is geen handleiding voor verdriet.”

Trees knikt heftig:
“Precies. En trouwens: wat is respectvoller? Jezelf opsluiten in eenzaamheid of het leven weer omarmen? Misschien is dát juist een ode aan de liefde die er was.”

Bjorn speelt de provocateur:
“Nou, als mijn vrouw dood zou gaan en ik stond een maand later op Tinder, zou half het dorp zeggen: ‘Kijk die klootzak eens.’”

Jannus:
“En toch zou jij het doen, Bjorn. Want jij houdt niet van alleen zijn.”

Weer gelach, maar ook herkenning.

Marleen wijst naar het bord:
“Het woord ‘fire’ is zo treffend. Want zo voelt het blijkbaar: een vulkaan van verlangen. Maar tegelijk hangt er schaamte omheen. Vrouwen durven er amper over te praten. Terwijl mannen er misschien makkelijker mee wegkomen.”

Bea, scherp:
“Precies! Een man die na zijn verlies een nieuwe vriendin heeft, krijgt vaak te horen: ‘Goed dat hij weer een maatje gevonden heeft.’ Maar een vrouw? Die is een sloerie.”

Er valt een stilte. Iedereen knikt langzaam.

Paul stelt de vraag: “Is widow’s fire een bedreiging voor rouw, of juist een vorm van genezing?”

Peter: “Genezing met een randje schuldgevoel.”
Bea: “Leven, zonder uitleg verschuldigd te zijn.”
Jannus: “Vooral een dorpsroddel waar we vanaf moeten.”
Trees: “Een geschenk dat je niet moet wegstoppen.”
Bjorn: “Een soapserie waar ik elke donderdag voor naar kijk.”

De kring lacht nog een keer, maar de ernst blijft hangen: het taboe is besproken, de vuurzee is gedeeld. En terwijl de koffie wordt bijgeschonken, zegt Trees zacht:
“Misschien is het simpel. Rouw is liefde die nergens meer naartoe kan. En soms zoekt die liefde een andere weg — in tranen, in lachen, in seks. Dat is niet verkeerd. Dat is menselijk.”