Wij hebben een oom en die heet Geert. Zijn ouders hebben hem waarschijnlijk vernoemd, want in België en Nederland was Geert een veel voorkomende naam, die een van Germaanse oorsprong  “dapperheid” of “sterk met de speer” betekent. De naam is afgeleid van Gerard, een tweestammige Germaanse naam die bestaat uit “ger” (speer) en “hard” (sterk, stevig). Na 1970 is de populariteit  van de naam wel afgenomen, maar in Friesland is de naamvariant “Geart” nog altijd een veelvoorkomende naam. Wellicht heeft dat ook met de stamboom vernoeming te maken

In zijn heel jonge jaren was Geert een blonde knaap die om welke reden dan ook weinig met anderen op trok bijna geen vriendjes en vriendinnetjes. Zijn studie op de Mavo en later op de Havo is hij goed doorlopen en daar heeft Geert ook leren discussiëren en overtuigen. Na zijn studie gaat geert in de verzekeringen en kan daar met zijn overtuiging vele goede deals te sluiten. Nu is de verzekeringsbranche in  mijn ogen altijd een beetje een louche geweest en ik ga er van uit dat Oom Geert zich daar wel thuis voelde. Het was een periode dat hij veel mensen om zijn  vinger kon winden. Anderzijds had Oom Geert jegens iedereen een bepaald wantrouwen. Zijn loyaliteit was een richting verkeer. Nu kwam ik hem kortgeleden tegen en natuurlijk kende hij mij niet, want onze familie heeft geen behoefte aan contacten. Het was een avond dat ik tijdens een avond stappen in een cafe binnen stapte en daar zat Oom Geert met een aantal heren in pak aan een grote tafel. Ik herkende hem direct van de foto’s die bij mijn ouders in de plakboeken zaten. Ik kon niet alles horen wat ze te vertellen hadden, maar ik hoorde wel dat ze het over politiek hadden.

Ik keek nog eens goed naar Oom Geert. De manier waarop hij achterover leunde in zijn stoel, met een glas whisky in zijn hand, straalde zelfverzekerdheid uit. Hij liet de anderen aan tafel praten, maar af en toe onderbrak hij hen met een scherpe opmerking—kalm, beheerst, en net genoeg om de discussie een andere richting te geven.

Ik besloot om niet direct naar hem toe te gaan. Er was iets intrigerends aan de manier waarop hij daar zat, alsof hij een onzichtbare invloed uitoefende op de mannen om hem heen. Waren dit collega’s? Zakenpartners? Of misschien zelfs politieke spelers die achter de schermen hun macht probeerden te vergroten?

De ober bracht een nieuwe ronde drankjes en ik zag dat Oom Geert een korte blik wierp op de rekening, knikte, en verderging met het gesprek. Hij leek op zijn plek, in controle.

Plotseling werd er gelachen—een kort, zakelijk soort lachen, zonder echte vreugde. Ik hoorde flarden van de conversatie. “Dat wetsvoorstel zal niet door de Kamer komen…” zei een van de mannen. Een ander antwoordde: “We hebben invloed genoeg om dat te laten kantelen.” Oom Geert glimlachte, dronk een slok en zei rustig: “We wachten af. Maar als het zover komt, weten ze waar ze hun verzekeringen moeten afsluiten.”

Mijn hart ging iets sneller kloppen. Was hij enkel een slimme zakenman? Of zat hij dieper in het politieke spel dan ik ooit had gedacht? Eén ding was zeker—dit was een kant van Oom Geert die niemand in de familie ooit had gezien.

Ik haalde diep adem. Zou ik hem aanspreken? Of was het beter om hem te observeren en te doen alsof ik hem niet had herkend? Dit was mijn kans om een glimp op te vangen van de mysterieuze wereld waarin hij zich bewoog. Mijn nieuwsgierigheid wilde aan de ene kant wel weten wat zich daar werkelijk afspeelde, maar aan de andere kant kon ik niet inbreken in een groepsgesprek. In de wetenschap dat er bij ons thuis niet altijd positief over Oom Geert gesproken werd let ik het erbij.

Wanneer ik het later met mijn ouders het verhaal vertel, hadden ze mij gelijk gegeven om niet met Oom Geert in gesprek te gaan. De verhalen die er toen over Oom Geert werden verteld waren zeker niet positief. Hij had  een narcistisch gedrag wat gekenmerkt wordt door  welke zich door een obsessie met het eigen uiterlijk of de eigen persoonlijkheid, een overdadige zelfbewondering, egoïsme, drang tot overheersing, niet-realistische ambitie en een gebrek aan empathie.

Het beeld van Oom Geert werd steeds duidelijker—een man die zich in kringen beweegt waar macht en beïnvloeding een grote rol spelen, en wiens karakter volgens familieverhalen weinig ruimte laat voor oprechte verbindingen.

Terwijl ik naar mijn ouders luisterde, voelde ik een mix van bevestiging en teleurstelling. Hun verhalen maakten duidelijk dat Oom Geert altijd al iemand was die vooral bezig was met zijn eigen belangen, zonder zich veel aan te trekken van de gevoelens van anderen. Zijn vermogen om anderen te overtuigen en naar zijn hand te zetten leek een verlengstuk van een dieperliggende persoonlijkheidstrek, waarbij echte empathie een ondergeschikte rol speelde.

Toch bleef de ontmoeting in dat café door mijn hoofd spoken. Niet alleen vanwege de onverwachte confrontatie, maar ook omdat het iets had blootgelegd dat ik tot dan toe alleen uit familieverhalen kende. Misschien was het maar goed dat ik hem niet had aangesproken—wat had ik eigenlijk kunnen verwachten? Een koele, berekende reactie? Of een charmant, oppervlakkig gesprek waarin hij op geen enkel moment echt interesse zou tonen?

Eén ding stond vast: de wereld waarin Oom Geert zich bewoog, was niet die van mijn familie. En misschien was dat uiteindelijk maar beter zo.