De geur van de oude stad hangt nog steeds in mijn gedachten. Als een kleine jongen van acht werd mijn wereld gevormd door de straten en pleinen van “De oude stad.” Samen met Tjeerd Poppinga dwaalden we door het stadsdeel, gedreven door een onstuitbare nieuwsgierigheid. De Prinsentuin was een van onze favoriete plekken – een historische tuin, meer dan 200 jaar geleden aangelegd, waar de verhalen van de Nassau”s nog in de wind leken te fluisteren. Kinderen speelden er in groepjes, muziek klonk vaak vanuit de koepel, en voor ons was het een wonderland van verkenning en avontuur.

Soms stuitten we op de rauwere kant van het stadsleven, zoals de keer dat een vechtpartij uitbrak tussen oudere jongens in de tuin. De spanning, de chaos – het was een nieuw gezicht op een wereld die we dachten te begrijpen. Maar de politie loste het op, en het spektakel liet een blijvende indruk achter.

Onze zwerftochten brachten ons verder, langs de Boterhoek, de straten van de Oldehove, en over markten waar vrachtrijders uit alle hoeken van de provincie zich verzamelden. Hun accenten, kleding en hoeden fascineerden ons, alsof ze dragers waren van verhalen uit verre oorden. De Oldehove zelf, trots en scheef, was een constante herinnering aan de rijke geschiedenis van onze stad.

De straten werden onze speeltuin. Zonder achtertuinen of ruime parken waren het de stoepen en pleinen waar we speelden, ontdekten en groeiden. Soms durfden we verder te gaan, naar de Tweebaksmarkt of zelfs het pontje over naar de Potmarge. Daar, te midden van fruitkwekerijen, plukte ik een keer bessen voor een paar dubbeltjes. En al moesten we voor de aardbeien op onze knieën, ze smaakten zoveel zoeter.

De stad was niet zomaar een decor; het was een meester, een gids, een speelkameraad. Elke straat, elke geur, elk geluid droeg bij aan een onuitwisbare herinnering, een verhaal dat me gevormd heeft. Het leven was simpel, maar rijk aan avontuur, en de stad—onze stad—was de spil waarom alles draaide.