Op een stralende zomerdag, midden in de langverwachte vakantie, besloot ik samen met Tjeerd Poppinga op ontdekkingstocht te gaan in een van de oudste stadswijken van Leeuwarden. Tjeerd, met zijn pretoogjes en eeuwige glimlach, en ik, beiden met een onstilbare honger naar avontuur, hadden onze plannen thuis angstvallig geheim gehouden. Tjeerd had zijn moeder wijsgemaakt dat hij bij mij ging spelen, en ik zou hetzelfde tegen mijn ouders zeggen over Tjeerd.

We ontmoetten elkaar op de hoek van de Breedstraat, klaar om een avontuur tegemoet te gaan. Maar wat voor avontuur eigenlijk? Dat hadden we nog niet bedacht. Geïnspireerd door de vele kinderboeken die we hadden gelezen, hoopten we dat ons avontuur zich vanzelf zou aandienen. Zo niet, dan zouden we simpelweg zonder doel door de stad dwalen.

Bij de Put aangekomen, stonden we voor de keuze om vier verschillende richtingen in te slaan. We kozen voor de Slotmakerstraat en kwamen uit bij de hoek van de Wortelhaven en de Eewal. Dit was een bekend stukje voor mij, aangezien ik vaak langs deze route liep naar de bewaarschool aan het Gouvernementsplein en de Sint Jacobstraat.

Op de hoek van de Eewal en de Kleine Hoogstraat bevond zich Jasper’s ochtendvoedsel, een winkel gespecialiseerd in voer voor kleine dieren. De etalage was altijd een bron van fascinatie, met konijntjes, marmotten en in het voorjaar zelfs schattige kuikentjes. In de winkel zelf stonden papegaaien op standaards, die regelmatig hun kleurrijke veren lieten zien en van zich lieten horen.

Terwijl we naar al dat leven achter de etalageruiten stonden te kijken, opende Tjeerd plotseling de winkeldeur en liep naar binnen. Verrast en aarzelend bleef ik buiten staan, twijfelend of ik zijn voorbeeld zou volgen. Maar toen Tjeerd met een van de winkelbedienden naar de deur kwam om mij op te halen, besloot ik mijn angst opzij te zetten en volgde ik hem.

Binnen in de winkel werden we omringd door een wonderland van dieren en dierenbenodigdheden. Helemaal achterin was een wand vol aquariums met exotische tropische vissen. Dit was totaal nieuw voor mij, want in mijn familie had niemand aquariums.

De papegaaien schreeuwden om aandacht, terwijl de vriendelijke winkelbediende ons een kleine rondleiding gaf en ons alles vertelde over de vissen, parkieten en kanaries. Hij moedigde ons aan om thuis te vertellen hoe leuk het bij Jasper’s was en dat we graag een aquarium zouden willen hebben. Hoewel we beloofden dit te doen, wisten we dat het onmogelijk was, aangezien niemand mocht weten dat we de stad in waren geweest.

Bij het verlaten van de winkel keek ik nog eens achterom, de specifieke geur van de winkel in mijn neus. Terwijl we de Kleine Hoogstraat inliepen, hoorde ik opeens iemand mijn naam roepen: “Willem, wat doe jij hier?” Geschrokken keek ik op en zag mijn oom Berend. Met een rode blos op mijn wangen moest ik bekennen dat we bij Jasper’s waren geweest, enkel om te kijken.

Thuisgekomen, biechtten Tjeerd en ik eerlijk op dat we niet hadden gespeeld, maar de stad in waren geweest, inclusief ons bezoek aan Jasper’s. We kregen natuurlijk een standje voor het jokken, maar ik zag ook een glimlach op mijn moeders gezicht. Jaren later vertelde ze zelfs dat ze trots op ons was geweest voor onze nieuwsgierigheid op die jonge leeftijd.

Deze ervaring leerde me dat leugens vaak uitkomen en dat sommige avonturen je je hele leven bijblijven. Enkele jaren later, toen we in Heerenveen woonden, stond er daadwerkelijk een groot aquarium vol kleurrijke tropische vissen in onze woonkamer.