Een paar maanden geleden stond een van onze buren bij ons voor de deur.
“Willem, jullie doen toch ook mee met de Postcodeloterij?”
Ik herinnerde me dat we het er een tijdje geleden over hadden gehad. “Ja, wij spelen al jaren mee. Voor de goede doelen natuurlijk, en als er af en toe een klein prijsje valt, is dat mooi meegenomen.”

“Precies,” zei ze. “En nu valt er in de hele straat, voor iedereen die meespeelt, een prijs.”

In al die jaren dat we meedoen kan ik me niet herinneren dat er ooit iets noemenswaardigs gewonnen was. Dus vroeg ik nieuwsgierig: “En wat mogen we ons deze keer in de straat mee verblijden?”

De buurvrouw kreeg een brede glimlach, die mijn nieuwsgierigheid nog meer aanwakkerde.
“Mamma Mia The Party,” zei ze. “Een musical mét een etentje erbij.”

Nu, als het om eten gaat, zijn wij er altijd voor te porren. Je kunt ons gerust lekkerbekken noemen.

En omdat wij al jaren geen auto meer rijden, was het extra leuk dat ze meteen voorstelde om samen met ons te gaan. Met z’n vieren naar Rotterdam voor een avond uit: verrassend, gezellig, en — eindelijk — eens het gevoel om ook iets te winnen. “En zo zaten we ineens plannen te maken voor een avondje Rotterdam.”

Onze voorkeur bleek gezamenlijk voor een middagvoorstelling te gaan en het zou op een zondagmiddag midden oktober gaan gebeuren.

Maar op 28 augustus, een paar weken nadat we waren ingeboekt, viel er plots een mail van de Postcodeloterij binnen: de productie van Mamma Mia! The Party werd stopgezet.

Een aantal weken later kwam er, zoals beloofd, een bericht van de Postcodeloterij met een vervangend aanbod. Qua interesse was het allemaal een stuk minder. Maar goed, een gegeven paard mag je niet in de bek kijken.

We maakten opnieuw een afspraak met de buren om de mogelijkheden op een rijtje te zetten. Vanwege onze andere bezigheden hadden we de voorkeur voor een middag in het weekend. De keuze bestond uit Moulin Rouge! De Musical of Disney FROZEN.

Bij het inloggen bleek echter al snel dat Moulin Rouge! De Musical helemaal niet in het weekend werd gespeeld, en doordeweeks alleen ’s avonds. “Daar zitten we dan,” zei ik. De buurvrouw liet het er niet bij zitten, pakte de telefoon en belde de Postcodeloterij. Die verwees haar echter door naar het organisatiebureau Eventim. En toen begon het bekende spelletje van kastje naar de muur.

Uiteindelijk moesten we genoegen nemen met een prijs waar we óf niet heen konden, óf simpelweg geen belangstelling voor hadden. Het relaas van het verhaal: we hebben de voorstellingen maar laten schieten. In plaats daarvan proberen we de tickets aan bekenden te schenken, zodat ze tenminste niet verloren gaan.

En binnenkort gaan we hier in de regio zelf maar eens lekker uit. Want ach, onze show must also go on.