Die avond keek hij uit over het Binnenhof. De lucht was grijs, de vlag hing halfstok, maar hij glimlachte. Want zolang er scheuren waren, was er vraag naar lijm. En zolang er gelijmd werd, zou men zeggen: “Jan begrijpt het tenminste nog.”

Het was een beeld dat bleef hangen – een man, een glimlach, en de gedachte dat alles te lijmen viel. In De Lege Knip, waar men zich die middag verzamelde rond de leestafel, was dit verhaal het gesprek van de dag.

“Het is toch typerend,” begon Willem, terwijl hij langzaam een koekje brak, “dat we iemand die lijmt, meteen zien als een redder. Alsof we alleen maar iemand nodig hebben die de scherven bijeenhoudt.”

Bea keek nadenkend. “Maar lijmen is ook een tijdelijke oplossing. Een scheur blijft zichtbaar, ook al plak je hem nog zo netjes. Misschien is dat wel het probleem van de politiek: het lijkt alsof er gelijmd wordt, maar de barsten verdwijnen niet.”

Trees knikte. “Het is ook een kwestie van vertrouwen. Mensen willen geloven dat iemand het begrijpt, dat er iemand is die de stukken bij elkaar houdt. Zelfs al weet je diep vanbinnen dat het maar schijnzekerheid is.”

Jannus streek met zijn hand langs de stapel boeken voor hem. “Lijmen kan ook iets positiefs zijn. In de bouw deden we niet anders: scheuren vullen, naden dichtmaken, ervoor zorgen dat het huis nog jaren mee kan. Soms is dat juist het verschil tussen instorten en overeind blijven.”

“Ja, maar,” wierp Margreeth tegen, “in de politiek heb je niet alleen lijm nodig, maar ook nieuwe stenen. Alleen plakken is niet genoeg als de fundering rot is.”

Er ontstond een geanimeerde discussie. De een vond lijmen een mooi symbool voor hoop en herstel, de ander zag er vooral een tijdelijke lapmiddel in.

“Het bijzondere is,” zei Anouk tot besluit, “dat we allemaal wel zo’n Jan kennen. Iemand die zegt: ik begrijp het tenminste nog. En misschien verlangen we daarnaar, omdat we zelf zo vaak het gevoel hebben dat er níemand meer luistert.”

De groep zweeg even, nipte aan de koffie, en keek elkaar aan. Het verhaal over de glimlachende man bij het Binnenhof had meer losgemaakt dan men had verwacht.

Toen brak Trees het stilzwijgen met een kleine glimlach: “Misschien is De Lege Knip zelf ook een beetje lijm. We plakken hier geen wetten en besluiten aan elkaar, maar wel verhalen en mensen. En dat is misschien nog wel waardevoller.”

Er klonk instemmend gemompel. Het Binnenhof was ver weg, maar in de warmte van De Lege Knip waren de scheuren van het dagelijks leven voor even geheeld – met woorden, koffie en een beetje menselijkheid.