De Lege Knip stond er op 4 oktober wat verlaten bij. Dierendag, en nergens een dier te bekennen. Geen katten die tussen de stoelen slopen, geen honden die tegen de toonbank opsprongen. Alleen de muizen in de spouwmuur, maar die kwamen nooit opdagen als er bezoek was.

Toch hadden Jannus en Trees besloten: dit jaar vieren we Dierendag, of er nou beesten zijn of niet.

Ze begonnen met de vogelkooi, dat antieke gevaarte dat al jaren achterin stond te roesten. Altijd leeg, altijd een beetje spottend met de belofte van gevleugelde vrijheid. Maar die middag gebeurde er iets. Terwijl Trees de kooi afstofte, klonk er plots een krassende schreeuw door de ruimte. Uit het niets dook een papegaai naar binnen, groen en rood, met een blik alsof hij zijn hele leven had geoefend om precies hier, in De Lege Knip, zijn entree te maken.

“KRÁÁÁ! Waar is de marmot?!” krijste de papegaai.

En jawel, alsof het afgesproken was, schoot er een marmot onder een stapel boeken vandaan. Niemand wist hoe hij daar ooit terecht was gekomen. Misschien was hij via een verhuisdoos binnengesmokkeld, misschien had hij zich verscholen in een oude bontjas. Hoe dan ook: de achtervolging begon.

De marmot schoot onder de koffietafel door, sprong behendig over een doos lp’s, terwijl de papegaai laag door de winkel scheerde, vlaggetjes omver blazend die nog hingen van Trees’ verjaardag. Vrijwilliger Peter probeerde de vogel te vangen, maar kreeg een vleugel in zijn gezicht.

En toen gebeurde het volgende wonder: de goudvissen in hun saaie ronde kom bij de koffiehoek begonnen plots wild te spartelen. Alsof ze dachten: dit is ons moment. Met één sierlijke boog sprong er een uit de kom, landde op een half opgegeten appelflap, en spartelde richting de kassa.

“Ze willen ontsnappen!” riep Jannus, die niet wist of hij moest lachen of panikeren.

Binnen tien minuten was de hele kringloop veranderd in een kleine dierentuin. De papegaai krijste bevelen (“VLIEG! SPRING! RENNEN!”), de marmot piepte van verzet, en de vissen leken een revolutie te plannen. Zelfs de muizen uit de muur lieten zich zien, alsof ook zij hun dag opeisten.

Maar net toen de chaos zijn hoogtepunt bereikte, greep Trees in. Ze pakte de lege vogelkooi en zette hem pontificaal midden in de ruimte. Met een stem die je niet durfde te negeren zei ze:
“Luister, dieren en mensen. Dierendag is geen jacht, geen vlucht. Het is een plek. Een plek waar je mag zijn wie je bent, zonder angst en zonder kooi.”

Tot ieders verbazing vloog de papegaai zélf de kooi in, alsof hij eindelijk begreep dat leegte ook ruimte kan zijn. De marmot kroop ernaast, en zelfs de vissen sprongen terug in hun kom.

De stilte die volgde, voelde magisch. En toen begon iedereen te lachen.

Sindsdien werd er elk jaar in De Lege Knip Dierendag gevierd. Niet met echte huisdieren, maar met verhalen, illusies en herinneringen. Want soms, zo zei Trees, zijn de mooiste dieren diegenen die in je verbeelding ontsnappen.