Sinds het stuk in de krant was verschenen en zijn naam ineens opduikelde in een literair tijdschrift, was het leven van Jannus van der Leegte in een stroomversnelling geraakt. Opeens was hij niet meer die stille vrijwilliger in een hoek van De Lege Knip, maar de man die lezingen gaf over vergeten schrijvers, het belang van literaire tweedehandsboeken en de verborgen waarde van kringloopkennis.

Steeds vaker werd hij gevraagd om iets te vertellen, soms in een bibliotheek, dan weer bij een lokale literaire avond, of gewoon in een buurthuis waar ze nieuwsgierig waren naar “die man uit de krant.”

En telkens ging Trees met hem mee.

Trees, die meestal op haar gemak rondstruinde tussen de boeken en serviesrekken, begon zich langzaamaan iets anders te voelen. Niet alleen collega. Niet alleen steunpilaar. Maar iets… meer.

Toen ze op een dag zei: “Als jij voor zo’n lezing moet, wil ik er wel een beetje netjes uitzien,” reageerde Jannus luchtig.
“Je ziet er altijd goed uit, Trees.”
Maar Trees had al een afspraak gemaakt bij de kapper.

En zo gebeurde het. Op een vrijdagmiddag, net na sluitingstijd, kwam Trees terug van de kapper. Ze had haar gewone jas aan, haar bril nog op haar neus, maar haar haar was anders. Luchtig. Met krul. Of in elk geval met slag. Een soort zachte beweging die ze zelf niet gewend was.

Ze liep op De Lege Knip af, waar Jannus al op haar wachtte, in zijn colbert dat hij speciaal voor de lezingen bewaarde.

Toen hij haar zag, viel hij even stil. Niet overdreven, niet romantisch over de top. Maar stil. Alsof iets hem even raakte zonder dat hij wist wat.

“Zo,” zei hij. “Jij komt rechtstreeks uit een roman gelopen.”

Trees bloosde. Dat deed ze niet vaak.

“Valt het op dan?”

“Alleen bij mensen die kunnen lezen zonder letters,” zei hij.

Diezelfde week kwam ook minder goed nieuws. Bouw- en Woningtoezicht had De Lege Knip bezocht. Het rapport was helder: te klein, te vol, te veel verouderde elektra, en als er écht veel bezoekers bleven komen, dan kon het gevaarlijk worden.

“Voorwaardelijk afgekeurd,” zei de man van de gemeente, die zijn helm pas opzette toen hij buiten stond.

“We moeten op zoek naar iets groters,” zei Trees, zichtbaar aangeslagen.
“En tot die tijd?” vroeg Jannus.
“Tot die tijd blijven we open. Maar we moeten verhuizen. Echt.”

En ineens waren er weer keuzes, zorgen, plannen. Maar deze keer niet vanuit armoede of dwang, maar omdat iets was gegroeid. Omdat mensen De Lege Knip wisten te vinden, niet alleen om te kopen, maar om te luisteren, te praten, te leren.

Jannus keek die avond naar Trees terwijl ze thee zette in de kleine keuken achterin. De krul in haar haar was al wat uitgezakt, maar haar gezicht leek zachter.

Misschien dacht hij te veel. Misschien ook niet.

Maar ergens, tussen boeken en mensen, had hij iets gevonden wat hij nooit zocht: verbinding. En terwijl de toekomst van De Lege Knip in beweging was, wist hij één ding zeker — waar het ook heen ging, hij hoopte dat Trees naast hem bleef lopen. Zoals ze dat altijd had gedaan. Maar nu met een iets andere slag in het haar.