Het was alweer een tijdje geleden dat Roy betrapt werd op het illegaal wonen boven het kamertje van de Lege Knip. Een plek die ooit diende als opslag voor oude stoelen en vergeelde folders, maar die – dankzij Jannus en Trees – tijdelijk werd omgevormd tot een schuilplek. Niet alleen voor zijn lijf, maar ook voor zijn verhaal. Want Roy was niet zomaar dakloos; hij was losgeraakt van het ritme, van de mensen, van zichzelf.

Jannus had hem niet alleen een matras gegeven, maar ook een plek aan de bar, tussen de vrijwilligers. Daar waar koffie werd geschonken en verhalen werden uitgewisseld. Trees had hem een jas gegeven – “voor de tocht naar binnen,” zei ze – en de burgemeester had, met een knik, zijn verblijf gedoogd. Zelfs de politie had meegewerkt, op een manier die zeldzaam was: zonder haast, zonder oordeel. En het belangrijkste: zijn ouders hadden zich weer laten zien. Eerst aarzelend, later met een pan soep en een oude foto van Roy als kind, op een fiets die te groot was.

In die maanden bij de Lege Knip was Roy veranderd. Niet spectaculair, maar in kleine bewegingen. Hij begon weer te groeten, te luisteren, te lachen. Hij hielp met het opzetten van stoelen voor de bingo, hield de bibliotheek met Jannus bij,  leerde de namen van vaste bezoekers, en vroeg op een dag aan Jannus: “Denk je dat ik nog kan studeren?” Jannus had hem aangekeken, lang en rustig, en gezegd: “Roy, dat is misschien wel het moedigste wat je kunt doen.”

En zo kwam het dat Roy, met een map onder zijn arm en een knoop in zijn maag, zelf naar de schooldirectie stapte. Geen tussenpersoon, geen brief van Trees, geen bemiddelend telefoontje van Jannus. Gewoon Roy, die op een dinsdagmiddag voor de deur stond en vroeg of hij mocht terugkomen.

De directeur had hem aangekeken zoals je een boek herleest waarvan je het einde al kent. Iets meer dan een half jaar geleden was Roy van school gestuurd – niet om zijn cijfers, maar om zijn gedrag. Hij had de sfeer verpest, klasgenoten uitgedaagd, leraren genegeerd. Het was geen incident, maar een patroon. En toch… via via had de directeur gehoord dat Roy veranderd was. Dat hij bij de Lege Knip niet alleen koffie schonk, maar ook verantwoordelijkheid droeg. Dat hij weer luisterde. Dat hij weer dacht.

“Roy,” had de directeur gezegd, “je weet waarom je eerder dit jaar bent verwijderd. Je krijgt een tweede kans, omdat we weten wie je daarvoor was. Een goede leerling. En omdat je het afgelopen jaar een begeleiding hebt gehad die indruk maakt. Maar we houden je in de gaten. Niet om je te straffen, maar om je te helpen niet opnieuw te verdwalen.”

Roy knikte. Niet uit beleefdheid, maar omdat hij begreep wat er op het spel stond. Hij mocht terug in zijn oude klas. De achterstand was groot, maar niet onoverbrugbaar. En belangrijker: hij wilde het zelf.

Diezelfde week sprak hij ook met zijn ouders. De avonden in het kamertje boven de Lege Knip waren stil geworden. Te stil. De stemmen van Jannus en Trees klonken nog wel beneden, maar Roy voelde zich steeds vaker als een gast die te lang was gebleven. Trees had eerder al eens voorzichtig gepolst bij zijn ouders. Zijn vader had toen gezegd: “Roy moet zelf komen vragen. Het moet uit hemzelf komen.”

En Roy kwam. Niet met een speech, niet met een plan, maar met een vraag. Zijn moeder had hem omhelsd zoals moeders dat doen als ze lang gewacht hebben zonder te weten waarop. Zijn vader had hem aangekeken, lang en stil, alsof hij zocht naar de jongen van vroeger in de ogen van de jongen van nu. En toen had hij gezegd: “Welkom thuis.”

De dag van de verhuizing was geen gebeurtenis, maar een overgang. Geen dozen met opschriften, geen busje met draaiende motor. Alleen Roy, zijn rugzak, en een map met papieren van de school – een dunne map, maar zwaar van betekenis. Hij mocht terugkomen, onder voorwaarden. Maar Roy wist inmiddels dat voorwaarden geen muren zijn, maar poorten. Als je ze deelt met mensen die je willen zien slagen.

Bij de Lege Knip nam Roy afscheid, maar niet helemaal. Tegen Jannus en Trees zei hij: “Ik wil jullie zo bedanken voor wat jullie voor mij gedaan hebben, terwijl ik dat toen ook helemaal niet verdiend had. Maar één ding wil ik wel graag: dat ik iedere week nog een paar uur mee kan helpen. In het weekend werk ik nu al in de supermarkt, zodat ik ook een zakcent heb. Om eens iets leuks te doen.”

Trees was even stil, haar handen rustten op Roy’s schouders alsof ze hem nog één keer wilde vasthouden. Toen pakte ze hem stevig vast, zonder woorden. Zelfs Jannus, de koelheid zelve, moest even een traan wegpinken. Toen Roy de deur uit was, bleef Trees nog even staan, haar blik op de lege stoel bij het raam. “Ik ben wel heel blij dat hij deze keus heeft gemaakt,” zei ze zacht, “maar ik zal hem toch wel gaan missen. Hij was zo vertrouwd met ons. Soms had ik het gevoel… het zou het kind kunnen zijn dat ik ooit wel gewild had. Maar wat er nooit is van gekomen.” Jannus legde een arm over haar schouder. “Het is niet ieder geven meisje,” zei hij, en ze knikte, zonder antwoord.

Buiten stond Roy nog met de kruk van de deur in zijn hand. De zon was laag, de straat stil. Wat hij niet verteld had, was dat hij in de supermarkt iemand had ontmoet. Een meisje met een rustige stem en een blik die bleef hangen. Het was nog pril, nog zonder naam, maar hij had al gedacht: misschien neem ik haar eens mee naar de Lege Knip. Niet als bewijs, maar als deel van zijn verhaal. Want daar, tussen de stoelen en de koffie, was hij weer begonnen.

En in die gedachte liet hij de deurkruk los. Een eind verderop, in het zachte licht van de namiddag, zag hij haar lopen. Een schim nog, maar met een richting. Naar de supermarkt. Naar iets wat misschien zou groeien.