Deel: Date 6

De volgende ochtend, tijdens de welkome koffiepauze in de Lege Knip, lag de lokale krant uitgespreid op tafel als bewijs van de weekendchaos. De koppen spraken boekdelen.

“Kijk dan,” zei Trees, terwijl ze de pagina omsloeg en lachend naar Zuster Josephine wees. “‘Misdienaar zorgt voor hostiedouche in St. Willibrorduskerk!’ Ze hebben het echt groots opgepakt, Zuster! Ze hebben het over ‘een onbedoelde, doch spectaculaire vertoning van religieuze luchtacrobatiek’.”

Zuster Josephine schudde haar hoofd, maar er speelde een glimlach om haar lippen. “Het is werkelijk schandalig hoe ze zoiets goddelijks kunnen verdraaien, maar ik moet toegeven, die omschrijving van ‘hostiedouche’ is wel raak. Ik kreeg er gisteren nog flashbacks van!”

Piet wees naar een andere kop: “‘Doorrijder gepakt dankzij burgerheld: fietser met gebroken heup in het ziekenhuis.’ Ze hebben zelfs een foto van het kruispunt erbij gezet. De dader had kennelijk geen schaamte. Maar wat ik al zei: een gebroken heup! Dat is geen kattenpis. Hopelijk is de ‘burgerheld’ in kwestie wel op een kop koffie getrakteerd door de politie.”

Jannus, die de krant even doorbladerde, mompelde: “Geen woord over de knuppelzwaaiende politie in de dancing van Dilan, zie ik. Blijkbaar was dat te veel low-culture voor de dorpspagina.”

Trees tikte lachend tegen de krantenkop over de hosties. “Ach, we hebben tenminste het bewijs dat het leven in ons dorp nooit saai is. Het is maar goed dat we hier in de Knip zitten, Jannus, anders zouden we dit soort verhalen nooit horen. En geloof me, morgen staat er vast weer iets nieuws in. Misschien wel over een oudere man die de linedancevloer onveilig maakt?” voegde ze er met een knipoog aan toe.

Jannus schudde resoluut zijn hoofd. “Nee, nee, nee, dat zal echt niet in de lokale krant staan. Ten eerste was het hier helemaal niet in de buurt, en ten tweede was het ook niet eens interessant genoeg om in de krant te zetten. Het was een leuke ervaring, en daar houdt het ook mee op.”

Maar met die korte afwijzing kwam Jannus niet klaar. Peter was duidelijk te geïnteresseerd om het erbij te laten zitten. Hij liet zijn koffie staan en keek Jannus smekend aan. “Och kom op, Jannus! En Jannus, laat eens zien welke danspasjes je geleerd hebt. Gewoon even een stukje!”

Jannus voelde de druk en besloot dat hij zich niet mocht laten kennen. Met een diepe zucht en een theatrale blik op zijn spieren die nog protesteerden, stond hij op. Hij schoof zijn stoel aan de kant, creëerde een geïmproviseerde dansvloer tussen de tafels en de stapels boeken.

“Oké, let op, dit is de basis,” zei Jannus met de ernstige blik van een instructeur. Er was geen muziek, maar dat loste Jannus zelf wel op. Hij begon met een ritmisch neuriënd geluid dat ergens tussen een country-deun en een stoomfluit in lag.

Hij zette zijn voeten in beweging: vier stappen vooruit, vier stappen achteruit, een grapevine zijwaarts – links, achter, rechts, sluit – en dan de onvermijdelijke hak-teencombinatie. Zijn bewegingen waren verrassend ritmisch en vol overgave, al misten ze de soepelheid van een professional. Hij bewoog zijn heupen met een onverwachte flair, terwijl zijn gezicht de serieuze concentratie van een topsporter uitstraalde.

De rest van de groep barstte in lachen uit, maar het was een lach van plezier en verbazing. Trees klapte het hardst, de lachtranen stonden in haar ogen. Jannus eindigde zijn demonstratie met een lichte buiging en een zucht. “Zo,” hijgde hij. “En nu weet je waarom ik spierpijn heb.”

Met het plotselinge einde van Jannus’ geïmproviseerde dansshow, was de pauze voorbij en was het tijd om weer aan de slag te gaan.

Jannus, nog nahijgend van zijn optreden, had tijdens de demonstratie een nieuw doel bedacht. Hij liep vastberaden naar de afdeling met langspeelplaten. “Eens kijken wat voor countrymuziek we hier in huis hebben,” mompelde hij bij zichzelf.

Toen hij bij de platenbakken aankwam, dacht hij: “Jee, laatst is die Bert hier een keer aan het sorteren geweest. Alle muzieksoorten gesorteerd en alle artiesten op alfabet, daar heeft hij toen toch wel heel veel werk aan gehad en daar heb ik nu wel mazzel mee.” Hij was opgelucht dat hij wist dat hij, wanneer het nodig was, de bewuste platen zo kon pakken.

Toen Jannus weer bij de balie kwam, vroeg Trees met een ondeugende glimlach: “Waar ben jij geweest? Ik zag je naar de fonotheek lopen. Was je alvast een playlist aan het samenstellen voor je volgende date?”

“Ja, Trees, ik dacht eens kijken of er nog countrymuziek aanwezig was,” antwoordde Jannus met een overdreven serieuze blik. “Stel je voor dat ze straks vragen om met z’n allen te willen linedancen, dan laat ik me niet kennen! Dat zullen ze meemaken. Dan kunnen ze voortaan een lesje bij mij volgen!”

“Maar Jannus,” zei Trees, haar ogen twinkelen van het plezier. “Dat lukt jou toch nooit alleen? Een demonstratie in je eentje is één ding, maar als je écht indruk wilt maken met die moves, dan zul je die Gerda er wel bij uit moeten nodigen om een duo-act te doen!”

“Precies!” lachte Trees. Ze sloeg theatraal een hand voor haar ogen. “En dan jullie allebei in passende countrykleding, jij met zo’n mooie, grote cowboyhoed op en van die laarzen met sporen! Dan is het pas echt een voorstelling waar de krant over zou schrijven!”

Jannus haalde zijn schouders op, terwijl hij zijn glimlach niet kon verbergen bij het levendige beeld dat Trees schilderde. “Misschien is dat nog niet eens zo’n gek idee, Trees. Maar stap één is: eerst maar eens dat cabaret overleven. Eén danspas tegelijk, hè?”

In het begin van de middag, terwijl het licht door de hoge ramen van de Lege Knip viel, klonk de zachte trilling van Trees’ telefoon. Ze wierp een blik op het scherm en zag de naam: Harrie. Onmiddellijk schoot er een golf van warmte naar haar wangen; ze kleurde even. Snel liep ze naar het bureau om de app te openen.

De korte tekst van Harrie stond er: “Beste Trees, ik ben in de buurt en had zin in een kop koffie, past het, of heb je het liever niet?”

Nu kleurde ze helemaal. Haar hart maakte een klein sprongetje, maar haar nuchtere verstand nam snel de controle. Afslaan? Dat kon ze toch niet maken? De Lege Knip stond voor iedereen open, ze kon de man van haar zondagse date niet weigeren.

Ze tikte snel een antwoord terug, met een poging tot professionaliteit: “Harrie, de Lege Knip staat voor iedereen open, dus kan ik niet zeggen dat je niet mag komen. Maar als ik even geen tijd voor je heb, heb je pech.” Ze drukte op verzenden en voelde haar hart in haar keel bonzen. Ze had hem de deur niet gewezen, maar ook niet enthousiast binnengehaald. Precies zoals het hoorde.

Nog geen tien minuten later ging de zware voordeur open. Harrie de Groot stond in de deuropening. Hij droeg een nette jas die contrasteerde met de tweedehands spullen om hem heen, en zijn uitstraling van zelfverzekerdheid vulde de ruimte.

Jannus, die net een stapel boeken aan het prijzen was, keek op en fronste. Hij herkende de man die Trees de wasmachine had gebracht – de man die hem zo ongerust had gemaakt, en nu de man over wie Trees nauwelijks iets had willen zeggen.

Harrie liep, met een lichte glimlach, recht op Trees af, die bij de balie stond. “Ik gok dat ik geluk heb, want je ziet er niet uit alsof je te veel pech hebt op dit moment,” zei hij.

Trees voelde de blikken van Jannus en de paar aanwezige bezoekers op zich gericht. Ze hield haar stem vlak en professioneel, hoewel haar binnenste een polonaise danste. “Meneer de Groot,” zei ze, met een kleine knik. “Neemt u plaats. Koffie is aan de linkerkant, zelfbediening.”

Harrie keek haar een tel aan, begreep de onuitgesproken boodschap en speelde het spel mee. “Uitstekend. Ik ben u zeer dankbaar, Trees.”

Terwijl Harrie naar de koffiehoek liep, boog Jannus over de balie. Zijn fluistering was scherp als een priem. “Dat is hem, hè? De ‘vroeger kende ik hem’ man?”

Trees keek Harrie na en vervolgens Jannus aan. Ze legde een vinger op haar lippen. “Jannus, later. Nu is hij een klant.”

Terwijl Trees haar werkzaamheden aan de balie voortzette en Harrie zich met zijn zelf ingeschonken kop koffie aan een tafeltje installeerde, gebeurde het onvermijdelijke. Het was niet Trees die bij hem aanschoof, maar juist die nieuwsgierige Jannus. Gedreven door zijn zorg en zijn onbedwingbare nieuwsgierigheid, liet hij zijn boeken even voor wat ze waren en ging tegenover Harrie zitten.

“Goedemiddag, meneer de Groot,” begon Jannus, zijn toon officieel. “Hoe is het met de wasmachine gegaan? Werkt hij goed?”

Harrie keek Jannus aan met een flauwe, bijna uitdagende lach. “Ja, meneer van der Leegte,” antwoordde hij kalm. “Ik heb hem bij mijn dochter geïnstalleerd en hij werkte naar volle tevredenheid. Maar weet u, wat mij opviel was dat u, als sterke man en collega van Trees, haar mij liet helpen met het inladen. Ik had van u toch wat meer hoffelijkheid verwacht naar een dame in nood.”

Jannus was duidelijk niet op dit tegenoffensief voorbereid. Hij had even geen antwoord, zijn mond viel lichtelijk open.

“Ho, ho,” herpakte Jannus zich, waarbij hij zijn vinger in de lucht stak. “Nu moet ik u wel gaan corrigeren, meneer de Groot. Het was die jonge dame – Trees – die uw naam las op uw kaartje en een bekende naam dacht te ontdekken. En daarna, meneer de Groot, schoof ze mij opzij, want zij nam even het heft in handen. Ze had een plan, en als Trees een plan heeft, kunt u maar beter uit de weg gaan!”

Jannus keek triomfantelijk naar Harrie, die zijn lach nu niet meer kon inhouden. Hij had zojuist een perfecte verdediging gegeven, waarbij hij én Trees’ vastberadenheid én zijn eigen onschuld had benadrukt.

Terwijl de wat stekelige kennismaking tussen Jannus en Harrie eenmaal was omgezet in een open dialoog, duurde het maar even of de nieuwsgierigheid in de Lege Knip won het van de professionele afstand. Een voor een schoven ook Peter, Herman en een paar vaste bezoekers aan bij het tafeltje van Harrie.

Alleen Trees hield zich nog even op de vlakte. Ze bleef bij de balie staan, ogenschijnlijk bezig met wat papieren, maar haar oren waren gespitst op het gesprek. Ze dacht: “Eens kijken hoe Harrie zich in een gezelschap gedraagt.”

Tot haar verbazing zag ze dat Harrie, de charmante, zelfverzekerde man van vroeger, niet aan het woord was. Jannus voerde daar en tegen het hoogste woord! Hij was in zijn element, verhalen vertellend over de Lege Knip, zijn linedance-avontuur en ongetwijfeld ook de dorpsroddels van de krant. Harrie zat rustig te luisteren, met een glimlach., maar hij wist niet wat Trees aan Jannus had verteld en dus hield hij zich wijselijk stil.

Precies op dat moment kwamen er een paar nieuwe bezoekers binnen in de Lege Knip, en een aantal van de aangeschoven groepsleden (Peter en Herman) zagen hun kans schoon om hun werk te hervatten. Zij gingen zich over de nieuwe mensen ontfermen om hen eventueel te adviseren bij hun zoektocht. De kring rond Harrie werd daardoor iets kleiner.

Toen Trees zich naast Harrie neerzette, sprak ze direct tegen Jannus: “Dus de heren hebben al even kennis met elkaar gemaakt. Ik hoorde al dat de wasmachine-saga opnieuw de revue is gepasseerd.”

Harrie reageerde direct met die charmante, plagerige toon: “Ja, ik heb meneer van der Leegte al gezegd dat hij zich moest schamen dat hij jou met mij liet opschepen door die zware wasmachine te laten verslepen. Dat is toch geen werk voor een dame?”

Jannus knipoogde naar Trees, die wist dat dit spel gespeeld moest worden. Trees reageerde met een lichte correctie, die de vertrouwelijkheid van hun band met Jannus benadrukte. “Harrie, meneer van der Leegte kennen we hier niet als zodanig; hij is hier Jannus, en dat weet jij ook wel. Evenals dat ik je verteld heb dat ík het initiatief genomen had. En ja, ook dat Jannus op een afstand je had staan kijken. Jannus en ik hebben bijna geen geheimen voor elkaar.” De blik die ze Jannus gaf, bevestigde hun gedeelde geschiedenis en de nieuwe, onuitgesproken alliantie.

Even later stond Harrie op, zijn blik gericht op Trees. “Ik moet er weer vandoor,” zei hij.

Trees stond ook op en samen liepen ze rustig naar de deur, waar ze uit het directe zicht van Jannus en de overige collega’s stonden. Harrie vroeg hoe laat ze klaar was. Hij stelde direct voor: “Zullen we samen bij mijn dochter gaan eten? Dan kan ik voor het eten zorgen.”

Trees aarzelde. “Moet dat nu al? We zouden toch niet zo snel van stapel lopen?”

Maar Harrie had zijn antwoord al klaar, slim gebruikmakend van zijn dochter. “Mijn dochter heeft mij uitgenodigd en wil, uit nieuwsgierigheid dacht ik, jou ontmoeten. Ze wil wel weten met wie papa omgaat.” Zijn blik was warm en hoopvol.

Het antwoord van Harrie vond Trees interessant. Haar aarzeling verdween, niet eens vanwege de ontmoeting met zijn dochter, maar door de praktische vraag die bij haar opkwam: hoe zouden zijn kookkunsten zijn? Zou hij zelf uren in de keuken staan, of zou hij het kant-en-klaar uit de supermarkt, of misschien wel van de traiteur halen, passend bij zijn gegoede afkomst?

Ze knikte besluitvaardig. “Harrie, ik ben even na zessen thuis, want ik laat mijn fiets hier niet staan.” Ze keek hem recht aan. “Als jij om die tijd mij ophaalt, sta ik wel klaar. Ik ben namelijk erg benieuwd naar jouw kookkunsten.” Met die laatste opmerking gaf ze de bal terug.

Harrie’s glimlach was breed en zelfverzekerd. “Je zult het zien, Trees. Tot vanavond.”

Hij liep de deur uit. Trees bleef even staan, haar hart vol verwachting en een lichte adrenaline rush. Ze draaide zich om en zag Jannus bij de balie staan, die alles met een half oog had gevolgd. Hij knikte goedkeurend.

“Gaat goed zo, Trees,” zei Jannus zacht. “Maar vergeet die cowboyhoed niet voor de volgende keer.”

Trees lachte. “Nee Jannus, eerst maar eens zien of de lasagne van Harrie beter is dan die uit de oven bij mij thuis. Tot morgen!”

Met een ferme knik en een hernieuwde glans in haar ogen begon Trees met de laatste taken van de dag. Ze wist dat ze de sprong had gewaagd. Niet alleen in de liefde, maar ook in een onzeker, maar opwindend nieuw hoofdstuk. De Vlinders van de Jaren Tachtig waren duidelijk terug. Het was tijd om de knusse haven van de Lege Knip te verlaten en te zien wat de avond met Harrie, en zijn dochter, aan tafel zou brengen. De nieuwe week was begonnen, en deze zou zeker anders zijn dan alle andere.

Zie het vervolg morgen