De Lege Knip, het blijft een dynamische plek. Gelukkig hebben de meeste vrijwilligers het schuiven van de meubels (en de vaste hulpen) al geaccepteerd. Iedereen weet: hier wordt stevig gekletst over liefde, vriendschap en alles daartussen.

Harrie was al gespot, maar de échte hoofdprijs, de mysterieuze linedancevriendin van Jannus (volgens de loslippige Trees), had nog niemand gezien. Peter, de lokale roddelkoning in opleiding, kon zijn nieuwsgierigheid niet bedwingen. Tussen neus en lippen door probeerde hij het bij Jannus: “Zeg Jannus, wanneer hebben wij de eer om jouw dansmaatje te bewonderen? Is het een ‘show-stopper’ of meer een ‘stiekeme-tango-partner’?”

Jannus was direct op zijn hoede. Gerda als zijn ‘vriendin’ presenteren? Nee, dank u. “Peter,” zuchtte hij, met de uitstraling van iemand die zojuist een dubbele boeking in zijn agenda ontdekt had, “laat ik het zo stellen: mijn linedancepartner is niet meer dan dat. En ik heb geen behoefte om een showroommodel te exposeren in De Lege Knip!” Peter droop, met een pruillip, even af. Maar hij had genoeg opgevangen uit Trees’ woorden om te weten dat er meer dan alleen een ‘grapevine’ aan de hand was.

Zuster Josephina (Zs. Josephina voor intimi), die nooit een onopgelost mysterie kon laten liggen, had Peter en Jannus al zien smoezen. Onopvallend (maar net op tijd voor de sappigste details) glipte ze in Peters richting. “Peter, Peter, wat is er aan de hand? Komt die vriendin hier uit de buurt? Of is ze van de concurrentie in het volgende dorp?”

Peter schudde zijn hoofd, terwijl hij droomde van de onthulling: “Nee Josh, Jannus houdt zijn lippen stijf op elkaar. Er zal wel iets aan de hand zijn, maar het lijkt erop dat zijn danspassen makkelijker te volgen zijn dan zijn liefdesleven!”

Trees kwam binnen met een boodschappentas en botste zowat tegen Herman aan. “Goh, dat is alweer een tijdje geleden! Ik dacht al, heeft De Lege Knip een stamgast verloren?”

Herman bromde, maar zijn stem klonk warmer dan zijn eerste reactie deed vermoeden. “Ach ja, ik moest even controleren of jullie de boel niet op stelten zetten zonder mij. Ik was een paar weken op staatsbezoek bij mijn zoon in Overijssel.”

Trees liep voorop naar de balie. “En, was het een beetje te doen?” vroeg ze voorzichtig. Ze wist dat de band met zoon Harm prima was, maar zijn schoondochter, Erica, was een ander verhaal.

“Ik heb me prima vermaakt,” zei Herman, terwijl hij met een twinkeling terugdacht. “Een paar keer naar het voetbal van FC Twente geweest. Man, dat was een uitlaatklep! En daarna… nadrinken met de vrienden van Harm. Ik zeg je, ze kunnen daar zuipen! Ik liep bijna een trauma op van al dat bier!”

Net op dat moment kwam Jannus voorbij, die alleen het woordje “zuipen” uit de lucht plukte. Hij stopte abrupt. “Herman! Wacht even. Jij drinkt toch niet? Heb je je bekeerd tot de Twentse cultuur?”

Trees tikte Jannus lachend aan. “Rustig, Jannus. Herman is in Twente geweest bij Harm. Hij is gewoon nog in shock van wat hij gezien heeft.”

Herman ging er lekker in op. “Precies! Met mijn zoon ben ik een paar keer naar FC Twente geweest. Een waar volksfeest. Maar Harm’s maten… daar ging het echt los. Er werd zó veel gezopen dat ik me afvroeg of ze het veld nog wel konden vinden!”

Jannus, die zoon Harm nog kende als een keurige jongen die soms bij Herman logeerde, vroeg: “En gaat het nu goed met Harm en zijn vrouw, Erica?”

Nu begon Herman zachtjes te grinniken. “Ze hebben het bijgelegd, afspraken gemaakt. Ze leven vooral hun eigen, onafhankelijke leven… wat in de praktijk neerkomt op: ‘Laat ons met rust, Pa.’ Maar ja, je hebt ze eenmaal losgelaten, dan zijn ze zelfstandig. Maar,” Herman keek tevreden, “ik moet Erica nageven, ze heeft uitstekend voor me gezorgd. Dus klagen, dat doe ik niet.”

Trees had wel genoeg Twentse avonturen gehoord en besloot dat het tijd was om de roddel te laten rusten en de boodschappen een plek te geven. Ze verdween met haar tassen richting het kantoortje om de boel op te ruimen.

Peter, die altijd wel ergens nuttig (of te nuttig) bezig was, stond bij de meubels een oudere dame te assisteren. Ze wees vragend richting de platenafdeling. “Ah, de muzikale hoek! Ik loop wel even mee,” zei Peter met de flair van een ware vinyl-expert. “Ik heb hier een paar weken geleden eigenhandig alle muzieksoorten gesorteerd – een ware prestatie, al zeg ik het zelf. Misschien kan ik u een luisterend oor bieden én de juiste LP!”

Bij de schijven en doosjes liet Peter de dame even haar geluk beproeven. “Als u vragen heeft, roept u maar!” Hij keerde vervolgens terug naar de meubels, gewapend met zijn kwast en een geheim mengsel. Met de toewijding van een kunstenaar was hij een kast aan het inwrijven met een bijenwas-en-olie-cocktail, vastbesloten om die kersenhouten top weer te laten glanzen als nieuw.

Na een paar fanatieke vegen keek Peter even over zijn schouder, nieuwsgierig of zijn muziekliefhebber nog aan het zoeken was. En ja hoor, daar zag hij het: ze stond te zwaaien. Peter zuchtte diep—dag, glanzende kersenhout; hallo, verplichte klantenservice. Een echte professional wordt immers altijd geroepen als hij net lekker bezig is!

Onderweg naar de wenkende klant met zijn handen nog half onder de bijenwas, stuitte Peter op Berend. Berend, met zijn eeuwige timing (en zijn oog voor een ‘schone dame’ in nood), dacht: perfect, hier kan ik even de galante held uithangen. Helaas was hij een fractie te laat.

“Nog niet gevonden wat u zocht?” vroeg Peter, die al lichte zweetdruppels op zijn voorhoofd voelde bij het vooruitzicht van een ingewikkelde muziekvraag.

“Nee,” zei de dame met een lichte verzuchting. “Ik zoek Country Western. Dat ligt hier wel, maar er zijn zoveel verschillende vormen van! De Outlaw ligt naast de Bluegrass, en de Honky Tonk ertussenin! Ze liggen allemaal door elkaar.”

Peter kleurde een beetje. “Mevrouw, mijn diepste excuses,” bekende hij. “Ik moet eerlijk zijn: ik ben niet bepaald een kenner van Country muziek… of van veel andere genres. Er moest gewoon iemand sorteren, dus heb ik me destijds maar aangeboden. Maar ik heb het meer op alfabet dan op muzikale logica ingedeeld.”

Berend, die er nu gezellig bij stond, kwam Peter te hulp (op zijn Berends). “Peter is hier inderdaad dagen aan het sorteren geweest! Het zou in een datasysteem moeten komen, maar in De Lege Knip is er elke dag wel wat bijzonders – een nieuwe roddel, een lekkende kraan, of een meubelstuk dat nodig gewaxt moet worden. Dan blijven dit soort administratieve hoogstandjes gewoon liggen.”

Opeens kreeg Berend een geniale inval. Linedancen! “Mevrouw,” zei hij met een brede, hoopvolle grijns. “Ik weet misschien iemand die hier alles vanaf weet! De absolute autoriteit. Hij doet aan Linedance, en dat gaat toch hand in hand met Country? Ik roep Jannus er wel even bij. Even geduld voor Jannus de Genrekenner!”

Net toen Berend triomfantelijk de “absolute autoriteit” wilde halen, zag de dame Jannus al aankomen. Haar gezicht klaarde op van herkenning. “Zo! En hier komt de countrywestern kenner van het eerste uur!” riep ze vrolijk. “De man die elke subgenre en elke danspas kent!”

Jannus, die dacht dat hij een simpele sorteertaak moest oplossen, kreeg ogenblikkelijk een kleur die perfect matchte met een pas geverfde rode schuur. Hij liep aan met de motoriek van iemand die net betrapt is met zijn hand in de koektrommel.

Peter en Berend keken elkaar aan, hun ogen spraken boekdelen. Zou dit…? dachten ze tegelijkertijd, met een ondeugende knipoog naar de eerdere roddel over de linedancevriendin Gerda. Is dit ons showroommodel?

Toen Jannus dichterbij kwam, schudde hij de dame snel de hand. Zijn stem klonk net iets te formeel, als een schooljongen die de leraar tegenkomt in de supermarkt. “Welkom in De Lege Knip! Ik had u hier niet direct verwacht, maar wat leuk dat u er bent.”

Peter en Berend wisten nu zeker: dit was meer dan zomaar een muziekliefhebber. Jannus’ rode wangen spraken immers de waarheid die hij in woorden weigerde te bevestigen.

Jannus, nog steeds opvallend rood, probeerde de situatie te redden met een formele introductie. “Heren, even voorstellen: dit is Mevrouw van Zanten. Ik heb haar ontmoet tijdens de linedance sessies; zij heeft daar de leiding over. Ze heeft dit weekend geprobeerd mij de passen te leren, maar ik vrees dat ik nog heel, héél veel lessen van haar moet volgen.”

Mevrouw van Zanten, nu geïdentificeerd als Evelien, gaf zowel Peter als Berend een hartelijke hand. “Aangenaam,” zei ze, “Evelien van Zanten.”

Peter en Berend keken elkaar weer aan. Ze dachten hardop: Evelien? Maar Trees had het toch over Gerda? Worden we nou in de maling genomen? Is dit een ingewikkelde linedance-switch? Ze begrepen er niets meer van.

Evelien zag dat Jannus, die duidelijk aan het glimmen was van trots en genante aandacht, zich enigszins opgelaten voelde. Ze wendde zich lachend tot de twee heren. “Ik red het wel met meneer van de Leegte, denk ik.” Die opmerking was het duidelijke signaal: opzouten.

Peter en Berend dropen dan ook af, de hoofden vol met onbeantwoorde vragen over Linedance-dames, valse namen, en de onverwachte Country-expertise van Jannus.

Ondertussen zochten Jannus en Evelien gezellig tussen de platen. Ze vonden, tussen de Honky Tonk en de Bluegrass, toch nog vijf ware Country-parels.

Toen ze even later samen richting de uitgang liepen, zag ook Trees hen. Ze wist nog niets van het Peter-en-Berend-onderzoek, maar observeerde het tafereel met argusogen. Ze dacht: Tjonge, die gaan wel héél vriendschappelijk met elkaar om. Zou dat dan Gerda zijn? De Lege Knip had weer een nieuw mysterie om te bespreken!

Trees zag Jannus en Evelien weglopen en de argwaan knaagde aan haar. Vriendschappelijk? dacht ze. Een beetje té vriendschappelijk voor alleen een ‘linedance lerares’. Vastbesloten om het mysterie van Gerda (of wie dan ook) te ontrafelen, zette ze de achtervolging in, niet van Jannus en Evelien, maar van de twee meest recente informanten: Peter en Berend.

“Heren, stop met gluren naar die kast,” siste Trees, haar stem verlaagd tot een perfecte roddeltoon. “Wie was dat? Die dame die net met Jannus naar buiten liep?”

Peter en Berend keken elkaar aan en haalden tegelijkertijd hun schouders op. “Geen idee, Trees,” zei Peter, die nog steeds lichtelijk beledigd was dat hij als ‘muzieksorteerder’ geen échte countrykennis had.

“Dat was dé linedance lerares, zeiden we al,” vulde Berend aan, “maar ze noemde zichzelf Evelien van Zanten.”

Trees’ ogen werden groot. “Evelien?! Maar… Peter, Berend, ik heb het toch gehad over Gerda, de linedance vriendin van Jannus! Wie van de twee is het nu? Liegt Jannus over de naam? Of zijn het misschien twee verschillende dames?” De Lege Knip leek plotseling een aflevering van een spannende soap te zijn geworden.

Peter, die nu zijn kans schoon zag om een écht onderzoek te leiden, tikte Berend op de schouder. “Aha! Dit is een cover-up, Berend! Trees, we hadden al onze vermoedens, want Jannus wilde haar niet tonen als ‘showroommodel’. Blijkbaar heeft hij een complete vitrinekast aan linedancepartners!”

“We moeten dit uitzoeken,” verklaarde Berend plechtig. “We kunnen Jannus niet laten wegkomen met zo’n verwarrende situatie. De hele Knip heeft recht op duidelijkheid!”

Trees knikte vastberaden. “Helemaal mee eens. Dit is nu een officieel Knip-Comité voor Persoonlijke Relatie-Onderzoek. Peter, jij let op de meubels. Berend, jij regelt de koffie en ik duik in mijn geheugen over wat ik écht van Jannus heb gehoord. Twee namen… twee dames. Dit wordt nog ingewikkeld!”

Het mysterie van ‘Gerda’ en ‘Evelien’ was officieel geopend, tot grote vreugde van de drie amateurdetectives.