Nadat Jannus Evelien charmant had uitgezwaaid bij de uitgang, liep hij met een licht gevoel (en een brede glimlach) terug naar de balie. Daar stonden Trees, Peter en Berend verdacht dicht bij elkaar te fluisteren. Hun ‘onschuldige’ gebabbel werd verraden door blikken die meer leken op die van een geheim agententeam dat zojuist een belangrijke missie had afgerond. Dat gaf Jannus stiekem een goed gevoel; hij wist dat hun nieuwsgierigheid waarschijnlijk even hoog was als de stapel onverkochte boeken in de hoek. Vooral wanneer er zo’n opvallende dame langs kwam voor zoiets specifieks als Country & Western muziek.

Wat Jannus niet wist, was de echte reden van Eveliens bezoek. Zij was puur uit nieuwsgierigheid langsgegaan bij De Lege Knip. Tijdens de laatste linedance avond had ze gehoord dat de “nieuwe leerling” Jannus vol lof had gesproken over zijn kringloopwinkel. Zijn vrienden, altijd bereid om een handje te helpen met een beetje overdrijving, hadden er nog een schepje bovenop gedaan, waardoor Evelien dacht: dat moet ik zien!

Maar Evelien had ook heel scherp gezien dat Jannus tijdens de les een zekere ‘klik’ had gehad met haar vriendin Gerda. Echter, dit ging volgens Gerda zelf niet verder dan haar gebruikelijke professionaliteit. “Ach,” had Gerda lachend gezegd, “er komen wel vaker nieuwelingen die ik extra in de gaten houd. Ik vang ze op, geef ze een veilig gevoel, zodat ze blijven komen. Het is een kwestie van klantbinding in linedance-termen!”

En zo bleef Jannus in de zalige onwetendheid van de ware reden achter de roddels, terwijl Trees, Peter en Berend zich voorbereidden op hun volgende strategische vergadering over de liefdesperikelen in De Lege Knip.

Even later was de rust in De Lege Knip ogenschijnlijk teruggekeerd. Iedereen deed weer alsof hij druk bezig was: Peter wreef nóg meer bijenwas in meubels die al glommen, en Berend keek kritisch naar het databeheersysteem dat hij nog steeds niet had opgezet.

Trees, echter, kon de nieuwsgierigheid niet langer bedwingen. Ze liep langs Jannus, die met een zelfvoldane blik wat papierwerk aan het sorteren was.

Ze leunde een beetje over de balie. “Hé Jannus,” zei ze met een stem die net iets te neutraal klonk. “Ik hoorde van Peter dat jouw danslerares hier was. Dat had ik eerst niet eens in de gaten, hoor. Maar toen zag ik Peter en Berend smoezen als twee schoolmeisjes bij de platenhoek… en toen dacht ik direct: Jannus heeft weer eens iets te verbergen. Wat is daar aan de hand?“

Jannus haalde zijn schouders op met een blik die zei: dit is toch volkomen normaal? Hij deed alsof de intensieve inspectie door Trees hem totaal niet raakte, al verraadde een lichte, maar hardnekkige blos op zijn wangen iets anders.

“Och Trees, Peter en Berend? Dat zijn toch net twee oude tantes die altijd wel iets te bespreken hebben over de gordijnen van de buren?” Jannus probeerde het weg te lachen. “Ja, Evelien was hier,” zei hij, en hij gebruikte de naam met een zekere nadruk, misschien wel om de ‘Gerda’-geruchten de kop in te drukken. “Mevrouw Van Zanten is inderdaad mijn danslerares.”

Hij benadrukte het woord ‘danslerares’ alsof het ging om een uiterst zakelijke relatie. “Ze kwam even langs, puur uit professionele interesse.”

Trees trok een wenkbrauw op, want ‘professioneel’ klonk wel heel stijf voor de stralende blik waarmee Jannus afscheid had genomen. “Professioneel? Met jou platen staand uitzoeken? En waarom moesten Peter en Berend dan zo nodig op afstand het ‘Knip-Comité voor Persoonlijke Relatie-Onderzoek’ opstarten?”

Jannus zuchtte, maar nu met een air van de geduldige man die de kleinzielige roddels moet pareren. “Ze hoorde dat we hier Country & Western hadden, en dat is natuurlijk de muzikale basis van linedance. Ze kwam de collectie beoordelen. Zoiets is voor haar werk nou eenmaal belangrijk.” Hij leunde voorover, zijn stem iets zachter, een tikkeltje trots. “Ze zei dat ik nog héél veel lessen nodig heb voor de passen… maar ze gaf me wel een compliment over mijn smaak in vinyl. Dat is toch ook wat waard, Trees?”

Trees kneep haar ogen tot spleetjes. De formele naam én de professionele uitleg klonken verdacht. “Vinyl smaak, zeg je… en hoe heet die vriendin van haar dan, die Gerda? Of is Evelien Gerda? Weet je, die Peter en Berend snappen er geen snars meer van. Jullie maken de boel hier nodeloos ingewikkeld!”

Ze keek hem strak aan, klaar om de eerste details uit de Country & Western-kenner te trekken.

Trees trok haar mond tot een dunne lijn, totaal niet onder de indruk van Jannus’ afleidingsmanoeuvre.

“Och, over Harrie en mij hoef je je geen zorgen te maken,” pareerde Trees direct. “Dat is een gelopen linedance-pas, dat is logisch. Maar dat ‘ik zie het wel hoe het loopt’ klinkt wel erg voorzichtig voor iemand die z’n danslerares uitnodigt om platen te keuren. En geen vlinders, zeg je? Jannus, je wangen waren zó rood daarnet, daar moet toch op zijn minst een paar vlinderrupsjes hebben gezeten!”

Ze leunde nog dichterbij, haar ogen glinsterden. “Maar nu even serieus. Evelien. Gerda. Wie is nou wie? Peter en Berend denken dat je hier een compleet dubbelleven aan het opzetten bent. Ik wil alleen maar weten wie van de twee de ‘dansvriendin’ is die ik aan Peter heb verraden! Maak het ons niet nodeloos ingewikkeld!”

“Trees, waarom geloven jullie nog in sprookjes?” vroeg Jannus, terwijl hij een laatste keer zijn schouders ophaalde, de onschuld zelve. “Evelien was naar aanleiding van mijn verhaal nieuwsgierig en toen ze toch hier in het dorp was dacht ze: ik loop eens langs. Die platen die ze meegenomen heeft, zal ze zeker gebruiken. Dat is het. Pure zakelijke curiositeit.”

Jannus hield een korte pauze, genietend van de aandacht die hij nu eindelijk gaf, voordat hij de grote bom liet vallen: “Maar de Gerda waar ik een afspraak mee heb gemaakt… die zal ik ter zijner tijd wel eens uitnodigen, wanneer het zover is.”

Trees’ mond viel open. De plooien in haar voorhoofd verdubbelden. Dus er waren twee dames! En de echte ‘vriendin’ moest nog komen! Het ‘Knip-Comité voor Persoonlijke Relatie-Onderzoek’ had zojuist een dubbele taak gekregen.