Trees werd de zondag na het emotionele diner bij Lisa deze week met een zeldzaam gevoel van rust en opwinding wakker. De zwaarte van het verleden was eindelijk van haar schouders gevallen, en het idee dat zij en Harrie nu vrij waren om opnieuw te beginnen, gaf haar vleugels.

Nog voor ze goed en wel aan haar tweede kop koffie zat, trilde haar telefoon. Het was Harrie.

“Goedemorgen, Trees,” klonk zijn stem warm door de lijn. “Ik hoop dat je goed geslapen hebt en dat je niet te veel last van de bloemkool hebt gehad.”

Trees lachte. “Beter dan ik in tijden heb gedaan, Harrie. En de bloemkool was perfect. Alleen weet je dat bloemkool zo’n vocht afdrijft? De dag erna klaagden ze in de Knip dat ik zo vaak naar het toilet ging en waren weer nieuwsgierig natuurlijk”

Harrie moest hardop lachen om haar nuchtere bekentenis. “Ach Trees, laat ze maar kletsen. Mooi. Luister,” ging Harrie verder, en zijn stem klonk verlangend. “We hadden afgesproken ‘rustig aan’ te doen, maar ik dacht als die twee mensen allebei alleen zijn kunnen ze toch ook samen iets gaan doen. Ik heb een voorstel, zullen we samen met de auto samen er op uit trekken? Even de hectiek van de week achter ons laten?”

Trees vond het een goed idee. Haar eigen omgeving voelde na deze week te beladen met blikken en vragen. “Perfect, maar géén dure restaurants en géén musea. Gewoon… even uitwaaien.”

Harrie stelde voor om een rondrit te maken door de Kempen. Het was een streek vol heide, bossen en pittoreske dorpjes, dichtbij genoeg, maar ver genoeg om anoniem te zijn. Trees vond het prachtig.

Niet veel later stapte ze in de comfortabele, glanzende auto van Harrie. De rit zelf was al een genot. De herfstzon scheen, de bomen kleurden prachtig goud en rood, en het gesprek tussen hen vloeide gemakkelijk. Ze spraken over Harrie ‘s dochter, hun werk, en ja, ook over de Lege Knip en de vreemde drukte van de afgelopen dagen. Voor het eerst voelde Trees zich volledig op haar gemak met Harrie, niet als de jeugdliefdes van toen, maar als twee volwassenen met een gedeelde geschiedenis.

Harrie stuurde de glanzende auto rustig door de Brabantse bossen en over zandpaden. Ze waren diep doorgedrongen in de streek die al eeuwen bekendstaat als de Acht Zaligheden (vroeger ook wel de Selligheden genoemd).

“Het is hier zo anders dan bij ons,” merkte Trees op, terwijl ze keek naar de kleine, traditionele dorpskernen die ze passeerden. “Zo stil. Alsof de tijd hier langzamer gaat.”

Harrie knikte. “Mijn ouders kwamen hier vroeger soms. Die naam, de Acht Zaligheden… die verwees naar die acht kleine, pittoreske dorpjes in deze omgeving. Niet per se omdat het zo rijk was, eerder vanwege de eenvoud en de rust. Het is nog een stukje ongereptheid, hier in de Kempen.”

Trees glimlachte, genietend van de geschiedenis. “Die oude naam, ‘Selligheden’, klopt eigenlijk wel. Zelfs de namen van de dorpen klinken rustgevend, met al dat ‘sel’ erin. De zaligheid van de eenvoud, denk ik.”

Na een paar uur rijden langs heidevelden en akkers, met de zon die al iets begon te zakken, begon de dorst bij Trees te knijpen.

“Ik weet hier een plek,” zei Harrie, terwijl hij een bordje zag met ‘Landcafé De Klompenhoeve’. “Heel rustiek, vaak goed bezocht door fietsers en wandelaars. Lekker even een uitsmijter pakken, of een kop koffie.”

Trees stemde in. Ze verlangde naar een stevige kop koffie na al die frisse lucht in deze historische streek.

Harrie parkeerde de auto op het grind. De omgeving was rustiek, maar terwijl ze naar de ingang liepen, stopte Trees. “Hoor je dat?” vroeg ze, haar hoofd schuin.

Door de halfopenstaande deur klonk een vrolijk, ritmisch en onmiskenbaar geluid: countrymuziek met een stevige beat, begeleid door het gestamp van tientallen voeten.

Harrie keek verrast. “Blijkbaar hebben ze hier vandaag een themamiddag. We zijn er al, laten we maar even kijken.”

Ze stapten de zaak binnen. De overgang van de stille, gouden natuur van de Selligheden naar de rumoerige, levendige houten vloer van De Klompenhoeve was abrupt. En daar, midden in de synchroon dansende menigte, met een brede, geconcentreerde lach, stond hij. De man die had beweerd dat hij de cowboyhoed zou thuislaten. Jannushaar zakelijke partner.

Trees’ mond viel open van pure verwondering. Midden op de vloer, met een brede, geconcentreerde lach, in volle overgave aan de Texas Two-Step, stond hij. Niet de bezorgde collega van de Lege Knip, maar de linedance-enthousiasteling die ze van zijn spierpijn had geplaagd: Jannus.

Hij was gekleed in zijn beste vrijetijdskleding en had de ‘cowboyhoed’ – die hij beloofd had thuis te laten – niet op. En naast hem, in perfecte, lachende pas, stond zijn nieuwe metgezel.

Het was alsof de Kempen plotseling waren gekrompen tot één klein, toevallig danscafé.

De blikken van Trees en Harrie bleven gefixeerd op Jannus. De countrymuziek denderde onverdroten voort, en Jannus was zo waanzinnig geconcentreerd dat hij totaal niets in de gaten had. Hij miste de twee stomverbaasde gezichten aan de rand van de dansvloer volledig.

Zijn danspartner, Gerda, daarentegen, zag de twee nieuwkomers wel. Ze danste nog een paar maten met de rij mee, maar de onzekerheid nam toe. Dat waren toch Trees van de Lege Knip en haar ‘date’ van de wasmachine-levering?

Tijdens een snelle pivot liet Gerda zachtjes Jannus’ hand los. Ze danste behendig uit de rij, zonder de flow te verstoren, en liep langzaam en met een brede lach op Trees en Harrie af.

Jannus, nog steeds in de ban van de muziek en het ritme, danste alleen verder. Pas na een halve minuut merkte hij dat zijn partner ontbrak. Hij keek verbaasd op en volgde Gerda’s blik naar de rand van de zaal.

De muziek was nog niet gestopt, maar zijn blik verstijfde. Hij zag Trees en, veel erger nog, hij zag Harrie. Zijn voeten stopten abrupt, en hij miste een cruciale step in de choreografie. Het leverde hem een geïrriteerde blik op van de danser achter hem.

Gerda was ondertussen al bij de twee. “Trees? Harrie? Wat doen jullie hier in hemelsnaam?” vroeg ze, haar stem vrolijk en verbaasd tegelijk.

Jannus, volledig uit het ritme, schudde zijn hoofd. “Trees?! En… Harrie?!” riep hij over de muziek heen, zijn gezicht rood van de inspanning en de totale verbazing. Hij liep, ietwat onbeholpen, de dansvloer af naar hen toe.

Gerda, een vrouw met een warme, open uitstraling en nog in haar danshouding, liep de paar stappen naar de groep. Ze keek Jannus vragend aan, duidelijk benieuwd naar deze vreemde onderbreking.

“Gerda,” zei Jannus, nu met een vleugje trots in zijn stem, terwijl hij zijn arm om haar schouder sloeg. “Dit is een heel raadselachtige… en zeer verrassende ontmoeting. Dit is Gerda. Gerda is… een danspartner. En we zijn hier vanwege de linedance, wat jullie blijkbaar al hadden doorzien.”

Hij richtte zich tot Trees en Harrie. “Gerda, dit zijn Trees van de Lege Knip – de mevrouw die altijd zulke sterke koffie zet. En dit is Harrie, die… de man is van de wasmachines. En nu dus van Trees. Blijkbaar. Jullie zijn in de Kempen op een date?”

Trees grinnikte. “Aangenaam, Gerda. En Harrie is inderdaad de man van de wasmachines, maar nu officieel mijn metgezel. Harrie, dit is Gerda en de dame met de scherpe blik is Evelien.”

Harrie stak meteen zijn hand uit. “Aangenaam, Gerda. En u ook, Evelien. Ik ben de man van de wasmachines en de bloemkool, als ik Trees mag geloven.”

Gerda lachte hartelijk. “Leuk kennis te maken! De vriendin van Jannus die altijd over hem in de winkel praat! Ik dacht al, wie zijn die mensen die Jannus zo uit zijn ritme halen? Maar wat een toeval! Jullie zoeken een tafeltje, neem ik aan?”

De opluchting dat Trees en Harrie niet boos waren, maar vooral geamuseerd, maakte Jannus brutaler.

“Maar even serieus,” zei Jannus, terwijl hij probeerde op adem te komen. “Jullie hier in de Kempen! We zijn kilometers van de Knip! Wat is de kans dat wij elkaar hier treffen? Wat was jullie bestemming vandaag, de Achterhoek?”

Trees leunde achterover en nam een slok water, genietend van de rol die ze nu kon spelen. “Nou, wij maakten een heerlijke rondrit door de streek van de Acht Zaligheden. Het was Harrie’s idee om even uit te waaien na een hectische week… en na de stress van de bloemkool.” Ze knipoogde naar Harrie. “We zochten gewoon een kop koffie, en toen kwamen we hier terecht, in jouw geheime danscafé!”

Ze richtte zich tot Jannus, die nog steeds met stomheid geslagen was. “En nu jij, Jannus. Leg eens uit. De linedance-spieren kregen rust, dacht ik. En waarom sta je hier de Texas Two-Step te dansen in je laarzen? Is dit jouw ‘tweede kans’ die je met Gerda hebt, waar je zo geheimzinnig over deed?”

Jannus bloosde, maar zijn trots als danser nam de overhand. Hij draaide de cowboyhoed in zijn handen. “Dit is Gerda,” begon hij opnieuw, zijn ogen stralend. “We hebben elkaar ontmoet via een dansavond hier. En dit is misschien mijn of onze gezamenlijke passie. Ik heb de afgelopen week keihard geoefend.” Hij hief de hoed op. “En de hoed ligt wel thuis, dit is mijn trainingsmodel.”

Gerda lachte. “Hij heeft het nodig,” zei ze liefkozend tegen Trees. “Jannus is een perfectionist. We waren vanmorgen al vroeg hier om de passen voor een aankomend toernooi te oefenen. Maar ik had niet verwacht dat we hier bezoek zouden krijgen uit de kringloopwinkel!”

Harrie nam nu het woord, met een geruststellende glimlach. “We kunnen dus concluderen dat de Kempen vol geheimen zit. Twee verliefde koppels die proberen te ontsnappen, en die elkaar op de meest onmogelijke plek tegenkomen. Fantastisch.”