Het was een rumoerige morgen geweest in de Lege Knip, het leek wel alsof er een storm op komst was. Omstreeks half tien had Trees de telefoon gepakt en in allerijl een aantal vrijwilligers opgeroepen; een kwartier later stonden ze al binnen, klaar om de chaos het hoofd te bieden.

Jannus keek Trees even ongelovig aan, zijn blik sprak boekdelen: “Wat is hier loos?” De winkel was overspoeld met klanten.

In de bibliotheekafdeling vlogen de boeken als het ware de deur uit. Met drie man sterk waren ze bezig om de kasten bij te houden en de afrekening te verwerken.

Op de meubelafdeling was het een gesleep van jewelste. Karel, Berend, Meneer van Dalen en Marijke waren continu in touw. Het leek erop dat er gaten in de ruimte ontstonden; zoveel meubels vonden in korte tijd een nieuwe eigenaar. Er stond zelfs een grote bestelbus bij de ingang om de nieuw verworven schatten in te laden.

Over de kledingafdeling nog maar niet te spreken. Annemieke, Geeje en Joke waren continu bezig: gepaste kleding die niet paste moest weer snel worden opgehangen, en ze stonden de klanten bij met advies en assistentie tijdens het passen.

Aan de geluidsafdeling, bij de platenbar, hielden Zuster Justina, Dilan en Peter de boel in de gaten. Ze beantwoordden vragen over zeldzame LP’s en de werking van oude platenspelers.

Tussen al deze bedrijvigheid door liepen Jannus en Trees. Als de onmisbare regisseurs van deze stormloop gaven ze hier en daar advies, wezen ze de weg, en zorgden ze ervoor dat, ondanks de drukte, de vriendelijke sfeer van de Lege Knip behouden bleef.

Normaal was het al een tijdje de gewoonte om tussen de middag de deur een uur op slot te doen, zodat de vrijwilligers even op adem konden komen. Maar vandaag? De stroom klanten bleef onverminderd doorlopen.

“Wat is hier toch aan de hand?” fluisterde Trees tegen Jannus, terwijl ze snel wat kleding recht hing.

Jannus trok zijn schouders op, zijn gezicht vermoeid maar ook een beetje opgewonden. “Geen idee, Trees. Maar hebben we zoiets verleden jaar ook niet een keer gehad? Net zo’n onverklaarbare stormloop?”

Ze werkten door tot even na tweeën, toen de drukte eindelijk begon af te nemen. De eerste ploeg vrijwilligers kon met pauze of naar huis, dankbaar voor de plotselinge rust. Om drie uur was het doodstil. Het contrast met de hectiek van de ochtend was enorm. Trees en Jannus zakten eindelijk neer aan een tafeltje voor een welverdiende, stille kop koffie.

Maar de rust was van korte duur. De deur ging met een zachte klap open, en Peter – de journalist van het plaatselijke krantje – stapte binnen. Hij keek rond in de nu bijna lege winkel.

“Ik moest het met eigen ogen komen zien,” zei Peter, terwijl hij zijn notitieblok alvast tevoorschijn haalde. “Wat is hier aan de hand? In het dorp wordt er over gesproken dat het ongekend druk was in de Lege Knip. Is er een geheime uitverkoop? Een beroemdheid die langskwam?”

Trees zuchtte en nam een slok koffie. “Wij hebben er geen verklaring voor, Peter. We hebben de hele morgen versteld gestaan, maar er is geen directe oorzaak die we kunnen aanwijzen. Geen advertentie, geen actie.” Ze keek hem uitdagend aan. “Maar misschien kun jij als journalist daar wel een antwoord op krijgen? Het is een mysterie voor de krant!”

Nu er verder geen klanten waren in de Lege Knip, zat de hele meute eindelijk aan de koffie of de thee, genietend van de onverwachte rust na de ochtendstormloop. De twee Peters, die vroeger samen op school hadden gezeten en nog altijd bevriend waren, zaten tegenover elkaar en haalden het ene na het andere verhaal op.

Peter, de journalist, zag zijn kans schoon. “Ik ben met een heel speciaal verhaal bezig voor de krant van volgende week,” begon hij, en de groep spitste de oren. “Het gaat over een jongeman die Feike heet, een jaar of zeventien. Een paar weken geleden werd hij betrapt op het stelen van geld uit de collectezak van de kerk, nadat ze op die zondag net langs waren geweest.”

Er ontstond direct geroezemoes. Zuster Justina reageerde verontwaardigd: “Dat is toch godgeklaagd! Stelen in het Huis van God!” Iedereen ging daarin mee, de diefstal van de kerkcollecte werd gezien als de ultieme zonde.

“Goed,” zei Peter, die de dramatiek beheerste. “De jongen wordt dus opgepakt en wordt veroordeeld. Hij krijgt uiteraard straf, een gevangenisstraf. Tot zover lijkt het heel normaal, maar dan volgt er nog een verhaal achteraan.”

De hele groep zat met gespitste oren te luisteren. Peter vervolgde: “Deze jongeman zat op een opleiding voor bakker, één dag in de week. Op die school misten de overige leerlingen de jongen natuurlijk, en ook de vakleraar miste hem. Toen deze leraar er achteraan gaat waarom Feike niet meer op school komt, hoort hij wat hij heeft geflikt.”

“En verder?” vroeg iemand ongeduldig.

Peter glimlachte. “De leraar krijgt het voor elkaar om de jongen in de gevangenis te bezoeken. Daar hoort hij van de diepe spijt van de jongen en de angst om straks, bij vrijkomen, weer terug in de klas te komen. De schaamte, het gezichtsverlies.”

De leraar gaf echter niet op. “Als de leraar de week daarna de bewuste klas heeft, vertelt hij het hele relaas. En hij vraagt de klas: ‘Feike heeft spijt betuigd en ik vraag jullie om hem niet te veroordelen en hem weer op te nemen als medeleerling, zonder hem een zondaar te noemen.’ “

De ontknoping was prachtig: “En hoe is dat afgelopen? Door het fantastische optreden van de leraar is die Feike in de klas opgenomen. Ze hebben er met z’n allen een klein half uur over gesproken, en daarna hebben ze afgesproken er nimmer meer op terug te komen. Hij is gewoon weer één van hen.”

Een zachte golf van bewondering ging door de Lege Knip.

De stilte na Peters verhaal was zwaar, maar vol betekenis. Trees dronk haar koffie op, haar gezicht een mengeling van ontroering en herkenning. Het was Jannus die de stilte doorbrak, met een peinzende blik die van Peter naar Trees ging.

“Feike,” herhaalde Jannus. “Die naam… Trees, weet je nog? Die jonge knaap die hier gisteren langskwam, die ik van de cursus ‘Digitale Veiligheid’ kende? En die vroeg naar de diefstal van het ponkje?”

Trees fronste. “Ja, die. Zeer geïnteresseerd in gestolen goederen, dacht ik nog. Is dat dezelfde Feike? De bakker in opleiding?”

Peter knikte. “Dat is hem. Compleet de weg kwijt geweest, maar nu hard bezig zich te herpakken. Die jongen is slim, maar kwetsbaar. Hij probeert juist weg te blijven van dat soort praktijken, maar hij weet wel wat er speelt.”

Trees keek de groep rond, haar eerdere vermoeidheid verdwenen, vervangen door een diepere waardering. “Dat is een prachtig verhaal, Peter. Een verhaal over menselijkheid en een tweede kans. Dat is precies waar we hier in de Knip ook voor staan, uiteindelijk.” Ze dacht aan haar eigen herwonnen kans met Harrie, en deelde even een betekenisvolle blik met Jannus, wiens eigen cabaret-date met Gerda in het verschiet lag.

Peter glimlachte. “Jullie hebben de kern te pakken. En nu jullie mysterie.” Hij leunde voorover. “De onverklaarbare drukte van vanmorgen? De krant had gisteren een klein berichtje geplaatst over een ‘dag voor de zolderopruiming’, met een kleine vermelding van de Lege Knip als afgiftepunt voor donaties. Blijkbaar heeft iedereen in het dorp dat verkeerd begrepen en gedacht dat het hier de dag van de verkoop was! Een typografische fout in de kop van de krant, vrees ik. Niet zo dramatisch als een diefstal of een heropvoeding, maar het verklaart de stormloop.”

Trees lachte hardop. “Een typografische fout die ons de drukste ochtend in tijden bezorgde. Typisch dorp!”

De koffie was op. De verhalen waren verteld en de mysteries opgelost.

Jannus stond op en klopte Peter op de schouder. “Bedankt, Peter. Een goed verhaal. Nu ga ik me voorbereiden op mijn eigen ‘tweede kans’ met Gerda. Ik moet de linedance-spieren rust geven, maar de moed neem ik mee.”

Trees knikte naar Jannus. “En ik ga me focussen op de kookkunsten van Harrie en het regelen van de volgende stappen. Tot morgen, allemaal!”

De vrijwilligers zwaaiden en vertrokken. De Lege Knip keerde terug naar haar rustige staat, maar de verhalen van die week—van romantiek, vliegende hosties, en tweede kansen—zouden nog lang blijven hangen. Het leven ging door, onvoorspelbaar en vol nieuwe, opwindende hoofdstukken.