Het was een frisse ochtend in de Lege Knip, enkele dagen nadat Trees haar onderzoekstactiek had uitgezet. Ze had de tijd gebruikt om haar zenuwen te kalmeren en de complexiteit van Harrie’s onthullingen over de “twee Hermannen” te verwerken.

Toen de bel boven de deur rinkelde, stapte Peter de Journalist binnen. Hij had zijn typische verkreukelde jas aan en keek rond alsof hij een nieuwe primeur verwachtte. Hij liep meteen door naar Jannus, die achter de balie de dagplanning bekeek.

“Goede Morgen Jannus, heb jij even tijd voor mij?” Peter was direct.

Jannus keek Peter aan met een gezicht van ‘wat moet je’, maar bedoelde het niet zo. “Voor jou altijd Peter, voor jou laat ik alles liggen.”

Samen gingen ze aan de grote tafel zitten. Peter begon: “Jannus, ik kom in wezen met de vraag: wat zijn jullie plannen voor de komende feestdagen? Wij willen als de plaatselijke krant een kersteditie maken met wat er in deze dagen in het dorp is te beleven.”

Jannus keek geïnteresseerd. “Dat is leuk, Peter. Ja, we hebben wel een aantal zaken op het programma, te beginnen met de Kerst-Kringloopkoopavond, waarin we oliebollen laten proeven die ze oudejaarsdag kunnen kopen. Voor alle medewerkers en vrijwilligers houden we op 23 december een kerstdiner en dan willen we tussen Kerst en Oud en Nieuw nog een inloopavond voor dak- en thuislozen organiseren.”

Peter was tussentijds zijn notitieblokje aan het vullen. “Dat is een hele organisatie als ik dat zo beluister,” reageert Peter.

“Ja, Peter. We hebben doorsnee veel ideeën en vaak lukt het ook wel, maar we moeten altijd rekening houden met het budget. Gelukkig hebben we nog altijd een aantal sponsors achter de hand. En ook onze burgemeester, als bestuurslid van de Lege Knip, staat de gemeente garant. Maar alles moet wel op papier.”

Jannus zuchtte, pakte een map met begrotingen, en keek Peter aan. “Dus een beetje promotie kunnen we echt wel gebruiken.

“Maar als je alle in en outs exact wil weten,” vervolgde Jannus, terwijl hij de begrotingsmap sloot, “moet je toch echt bij Trees zijn. Zij heeft alles op papier gezet en moet dat nog met Herman doornemen om het financieel goed te onderbouwen.”

Peter keek om zich heen, maar zag Trees nergens in de Lege Knip. Hij had haar liever gesproken dan Jannus; Trees’ blik en de beloofde ‘exclusiviteit’ bleven in zijn geheugen hangen.

Jannus zag dat Peter aan het zoeken was. “Peter, ik zal eerst koffie pakken. Trees zal zo wel terug zijn, want zij is even naar het gemeentehuis.”

Onderwijl Jannus de koffie aan het halen was, kwam inderdaad Trees met haar aktetas de Knip binnenlopen. Ze zag Peter zitten, liep direct naar hem toe en begroette hem.

“Leuk om je hier weer te zien Peter, heb je zin in koffie?” vroeg ze met haar gebruikelijke, energieke toon.

Peter lachte. “Trees, Jannus is al in de slag om mij te bedienen.”

Onderwijl ze zelf op weg ging om koffie te halen, zei ze: “Ik ben zo terug.”

Ze had Peter strategisch vermeden tot ze haar bezoek aan het gemeentehuis had afgerond. Nu ze hem trof, wist ze dat de volgende fase van haar plan in gang gezet moest worden: de tegenprestatie voor Peter’s inzet.

Terwijl Jannus terugkwam met de koffie—twee stomende mokken—volgde Trees hem op de voet. Ze zette haar aktetas naast zich neer en nam plaats tegenover Peter de Journalist.

“Kijk, Peter,” begon Trees, terwijl ze een van de kerstbegrotingen op tafel schoof. “Hier staat alles over de Kerst-Kringloopkoopavond. We verwachten een enorme toestroom. Het idee is dat mensen hier hun laatste kerstcadeaus en versieringen vinden, terwijl ze alvast onze oliebollen proeven die we met Oud en Nieuw verkopen.”

Ze nam het woord, nu uitgebreider dan Jannus had gedaan. “De datum, de tijden, de opbrengst gaat naar de inloopavond voor dak- en thuislozen die we later organiseren. En het kerstdiner voor de medewerkers op de 23e is puur gemeenschapszin. Hierdoor krijgen onze vrijwilligers de waardering die ze verdienen.”

Trees’ ogen straalden. Ze was in haar element: de organisator, de verbinder, de stem van de Knip.

“Hier kun jij vast wel een mooie promo van maken, is het niet Peter?” vroeg Trees, haar stem nu vol verwachting.

Peter knikte, terwijl hij snel wat trefwoorden noteerde: ‘Kerst-Kringloopkoopavond,’ ‘Oliebollenactie,’ ‘Warmte voor Thuislozen.’

“Absoluut, Trees. Dit is de perfecte mix van handel en hartverwarmende actie. Mooi, menselijk verhaal voor in de kersteditie.” Hij sloot zijn notitieblok met een tevreden klap. “De deal staat: ik schrijf een prachtig stuk over jullie plannen.”

Trees leunde achterover en nam een slok koffie. De formele bespreking was voorbij. Nu was het misschien tijd voor de tegenprestatie. Ze keek Jannus aan, die haar een discrete, bemoedigende blik gaf.

Peter’s interesse in de Lege Knip was altijd groot geweest. Hij had vanaf het begin veel respect voor beide leiders van de Knip gehad en wanneer hij in het dorp iets over de Lege Knip hoorde, was hij een van de eersten die kwam informeren. Peter had in het dorp ook nu al wat geruchten gehoord over Jannus die een Linedance demonstratie had gegeven en dus wilde hij daar meer van weten.

En zo werd de geschiedenis van Jannus’ danspassie even van A tot Z verteld, inclusief het feit dat Trees daar met een man was verschenen. Iets waar het in het dorp nog helemaal niets van had gehoord.

“Trees, nu ben ik wel heel benieuwd met welk manspersoon jij ook op de linedance middag was, of is dat te veel gevraagd?” vroeg Peter met zijn journalistieke flair.

Trees keek hem even met een lach aan. “Dat had je niet verwacht, hè Peter? Maar het klopt.”

In het kort vertelde ze Peter over de ontmoetingen, zonder te vertellen over wie ze het had. Ze hield de naam nog even achter de hand.

Pas als Jannus na een wenk van Trees vertrok om met zijn ‘onbelangrijke werk’ door te gaan achter de balie, kwam de naam op tafel.

“Het is Harrie de Groot,” fluisterde Trees. “Van het Slot.”

“Harrie de Groot?” zei Peter met een vragend gezicht, zijn pen haperde boven zijn notitieblokje. De verrassing was oprecht. “Ja, ik weet waar hij woont en ook in een paar clubs in het dorp is hij lid. Sinds een paar jaar komt hij regelmatig bij avonden van de serviceclub Lions. Een hele tijd geleden heeft hij een lezing gegeven over aandelen en obligaties.”

Trees was even stil. Dit was nieuwe informatie. Daar had ze Harrie niet over gehoord. Hij had gepraat over ‘vermogensbeheer’ en het adviseren in beleggen, maar niet over een actieve rol in de Lions en een lezing over beleggingen. Het klonk te gevestigd, te actief in zijn nieuwe, landelijke rol.

“Een lezing over aandelen, zeg je?” vroeg Trees, haar stem was nu een toon lager. “Peter vertelde: “Ik ben daar op verzoek ook wel eens bij, en het is een heel actieve club. Ze doen heel veel richting goede doelen.”

Trees knikte langzaam. Dit was niet alleen ‘niet openhartig’, dit was een actieve rol in de lokale gemeenschap die Harrie had verzwegen. Waarom zou hij dat weglaten? Een lezing over aandelen en obligaties paste perfect bij zijn consultancyverleden, maar het feit dat hij dit actief bleef delen in een serviceclub als de Lions was een bewijs dat hij zijn ‘financiële’ wereld niet volledig had afgesloten.

Trees voelde dat ze de focus moest verleggen van het abstracte ‘herstructureringsverhaal’ naar haar persoonlijke onzekerheid, om Peter te motiveren echt grondig onderzoek te doen zonder de relatie expliciet te onthullen.

“Peter, ik ben misschien wel nieuwsgierig,” begon Trees, haar stem nu zachter en kwetsbaarder. “Je kent mijn verleden en het is allemaal nog vrij vers, maar ik wil geen ongemakken meemaken. Daarom ben ik geïnteresseerd in hoe hij in het leven staat, bekeken door de buitenwereld, en dat ten opzichte van wat Harrie zelf aan mij vertelt.”

Ze liet een korte, betekenisvolle stilte vallen. “Misschien ben ik te bang om voor de toekomst op mijn leeftijd nog een relatie aan te gaan.”

Wat ze niet vertelde, was dat ze die nacht van alle angsten en dromen had meegemaakt. Ze hoefde alleen de indruk te wekken dat haar motief pure voorzichtigheid was.

Peter, gevoelig voor het menselijke aspect van verhalen, knikte begripvol. Een vrouw die op latere leeftijd weer de liefde vond, maar bang was voor de onbekende achtergrond van haar partner – dat was een krachtige drijfveer. Dit gaf hem een morele rechtvaardiging om te graven, buiten zijn journalistieke werk om.

Hij beloofde zijn licht eens hier en daar op te steken, zonder natuurlijk over haar relatie te spreken.

“Je krijgt van me te horen, Trees. Ik ben benieuwd naar de ware aard van de man achter het Slot.” Peter stond op, zijn geest al volledig gericht op het onderzoek.

Trees keek hem na, opgelucht en gespannen tegelijk. De zoektocht naar haar toekomst was nu in volle gang. Ze had Peter aan het werk gezet, maar ze moest nu zelf ook doorpakken: de onopgeloste kwestie van Herman.

De zaterdag die volgde op de ontmoeting met Peter in de Lege Knip voelde voor Trees anders. Even dacht ze dat ze in twee gedachten werelden zou leven: de verhalen die Peter haar had verteld zou Harrie moeten beamen zonder dat ze de kennis die ze nu had, liet doorschemeren. Ze wilde discreet de grenzen van zijn openheid aftasten.

Harrie had door de week al een paar keer geappt met kleine boodschapjes, zoals dat hij weer bij Lisa was wezen eten, maar ook andersom, en Lisa bij hem was komen eten. Zaterdagmiddag had hij een berichtje gestuurd met de vraag of Trees zaterdagavond het leuk zou vinden om samen uit te gaan. Trees had geappt dat ze zaterdagavonds vaak te moe was en thuis de administratie moest afsluiten. Maar ze zou het wel leuk vinden als hij dan om een uur of acht bij haar zou komen. En omdat Harrie toch wel bij haar wilde zijn, stemde hij in.

Die zaterdagavond was Trees net bezig de douche te drogen toen de bel ging. Ze dacht: nu al, het is nog lang geen acht uur.

Als ze de intercom aanzet, hoort en ziet ze niemand. Deur bellers, denkt ze, geïrriteerd. Even brak het zweet haar uit, maar waarom? Stel je niet aan.

Even na achten gaat de bel weer. Nu is het Harrie. Trees, die zich had voorgenomen om haar zenuwen onder controle te houden, laat hem binnen. De komende uren zouden misschien bepalen of de man van het Slot een open boek was, of een man met iets te verbergen.

Bij het binnenkomen van de kamer ontmoetten ieders ogen elkaar. Daar stond Harrie met een prachtige bos rozen in zijn hand. Keurig netjes gekleed, glad geschoren en zijn haar mooi in de slag. Even omhelsden ze elkaar en mocht de kus niet ontbreken.

“Leuk dat je er bent Harrie,” zei Trees, terwijl ze de rozen aannam, “maar één ding hoef je de volgende keer niet meer mee te nemen en dat zijn bloemen. Je weet het misschien niet, maar alle kweekbloemen blijken onder de chemische middelen te zitten.”

Even dacht en keek Harrie vragend: wat heb ik nu fout gedaan? “Sorry Trees, dat was bij mij nog niet binnengekomen, maar ik denk ook wel dat er wat inzit.” Hij was duidelijk verrast door de onverwachte milieu-eis.

Trees keek hem nu verzachtend aan. Ze had de chemische middelen in haar eigen leven net zo hard proberen te vermijden. “Ik weet dat je het goed bedoelde Harrie, maar ik zeg het maar meteen.” Ze zette de bos, met lichte tegenzin, in een vaas.

Harrie, lichtelijk van zijn stuk gebracht door de bloemenaanvaring, ging zitten. De sfeer was direct gezet: Trees was de vrouw van de onverbloemde waarheid en de praktische waarde, en Harrie was de man van de grote gebaren die soms de fijne details miste.

“Heb je zin aan koffie of iets anders, voor zover ik in huis heb natuurlijk”begint Trees en loopt naar haar keukentje “Ik lus wel koffie Trees en doe maar zwart want zoals je weet moet ik een beetje aan de lijn denken”. Ik drink al jaren de koffie zwart, maar dat heeft bij mij niets met de lijn te maken, maar lust je er wel wat bij”. Hoe bedoel je Trees?” dan komt Trees met de koffie kopjes aan op een dienblad met daarop twee grote Slagroomsoezen. “ Nee, Trees, dit is niet goed voor mij, maar ik sla hem niet over. Dit is een verleiding waar je geen nee tegen kunt zeggen.” Trees lachend “Dus je bent toch nog te verleiden, dat had ik niet van je verwacht. Mijn idee was dat de Harrie heel stevig in zijn schoenen stond, maar ik zie dus ook de zwakke plekken”. Harrie begreep heel goed wat Trees bedoelde en apprecieerde haar aanpak. “Trees ik dank dat ieder mens op bepaalde vlakken wel van die zwakke plekken heeft en snoep en zoet gebak daar kan ik geen nee tegen zeggen”.

Harrie zette de bloemenkwestie snel opzij. Hij wilde de gezellige sfeer herstellen. “Hoe was de week in de Lege Knip, nog bijzondere dingen meegemaakt?” vroeg hij, terwijl hij zich comfortabel nestelde in Trees’ fauteuil.

Trees glimlachte. De vraag was een perfecte opening om te vertellen over haar ‘drukke’ week en daarmee de tip aan Peter te verbloemen.

“Druk, Harrie, heel druk. Maar vooral organisatorisch druk. We zijn de laatste weken voor Kerst en Oud en Nieuw aan het plannen geslagen, en dat is nogal een operatie voor de Knip.”

Ze somde de plannen op, waarbij ze de omvang van de inspanning benadrukte. “Ten eerste hebben we de Kerst-Kringloopkoopavond. De hele winkel wordt omgetoverd, extra verlichting, glühwein, en natuurlijk de proeverij van oliebollen voor de verkoopactie op Oudejaarsdag. Dat alleen al is een logistiek huzarenstuk.”

“Dan hebben we, puur uit waardering, een Kerstdiner georganiseerd voor alle medewerkers en vrijwilligers op de 23e. Dat is een flinke groep, dus we moeten alles tot in de puntjes regelen, van de menu’s tot de tafelschikking.”

Ze keek hem aan, haar ogen licht bezorgd. “Maar het belangrijkste project is de inloopavond voor dak- en thuislozen tussen Kerst en Oud en Nieuw. Dat doen we in nauwe samenwerking met de gemeente. Het gaat niet alleen om een warme maaltijd en een plek om te zitten; we regelen ook kleding en dekens via de kringloop.”

Ze nam een adempauze en voegde eraan toe: “En nu zijn we in overleg met de Voedselbank om te kijken of we een structurele samenwerking kunnen opzetten. Het zijn prachtige plannen, maar ze vragen veel van ons budget, onze tijd, en onze administratie.”

Harrie luisterde aandachtig, duidelijk onder de indruk van de inzet. “Dat klinkt ongelooflijk goed, Trees. Indrukwekkend hoeveel jullie voor de gemeenschap doen. Die inloopavond is fantastisch.”

Trees had nu haar ‘werkwereld’ in detail beschreven. Nu was het tijd om zijn wereld aan te snijden.

“En hoe was jouw week?” vroeg Trees.

Harrie keek even serieus. “Deze week ben ik door heel Nederland gereden en heb ik een aantal besprekingen gehad met beleggersclubs die meer informatie wilden over veranderende regelgeving. Ik ben in de Provincie Friesland, Groningen en Drenthe geweest. In Twente, Op de Veluwe en in Utrecht.”

Harrie leek zich nu meer te richten op de beleving dan op de pure zakelijke feiten, een teken dat hij Trees’ wereld begon over te nemen.

“In het Noorden heb ik overnacht in Beetsterzwaag in een hotel waar de kwaliteit en de service zó hoog is dat ze zelfs voor de hoge prijzen die ze rekenen geen winst kunnen maken. Maar het was een beleving, echt een ervaring. Een avond heb ik bij Lisa gegeten en Lisa is een avond bij mij geweest, waarbij zij heeft gekookt omdat ik wat later thuiskwam.”

Trees luisterde aandachtig. Wat Harrie vertelde leek zijn verhaal van de ‘afgestoten grote projecten’ te bevestigen. Hij deed nog steeds consultancy, maar dan in de vorm van lezingen voor kleinere, regionale clubs—precies zoals Peter had verteld over de serviceclub. Hij had de grote, onoverzichtelijke wereld ingeruild voor een meer concrete, ‘beleefbare’ versie, zij het nog steeds op hoog niveau.

“Je bent een man van de lange afstanden, Harrie,” merkte Trees op. “Dan is het mooi dat je die rust dan bij Lisa en hier in het dorp zoekt.”

Ze had nu genoeg bevestiging van zijn werkzaamheden. Nu moest ze het over zijn sociale kringen hebben, en vooral over die ene cruciale naam.

“Dan vertelde Trees over het bezoek van Peter de Journalist van het plaatselijke blad, die een stuk over de komende Kerstactiviteiten gaat schrijven. Peter vertelde, toen hij vernam dat wij elkaar iets beter kenden dan normaal, jou wel kende.”

Trees keek Harrie uitdagend aan. “Ken jij die Peter wel?”

Harrie zag haar even aan, met een ontspannen glimlach. “Ja, Peter komt zo nu en dan wel eens op een avond van de Lions,” zei hij, alsof het de normaalste zaak van de wereld was, “als er weer ergens promotie voor gemaakt moet worden.”

Dan probeerde Harrie te vertellen wat de Lions in wezen inhielden en wat ze deden—een serviceclub die zich inzette voor goede doelen, vergelijkbaar met wat Peter al had genoemd.

“Dat is mij wel bekend, Harrie, maar ik wist niet dat jij daar ook bij was,” merkte Trees op. Ze had nu de bevestiging dat Harrie actief was in de lokale gevestigde orde, en dit had verzwegen.

Harrie lachte weer, maar deze keer klonk er een zekere geruststelling in zijn stem. “Maar Trees, jij weet een heleboel nog niet van mij. Niet dat ik geheimen heb, maar weet je nog dat we hebben afgesproken niet te hard van stapel te gaan lopen en rustig aan te gaan doen? In de loop van de tijd komen andere dingen best nog wel aan de orde.”

Trees had de bevestiging dat Harrie, hoewel hij geen directe leugens vertelde, belangrijke details over zijn lokale betrokkenheid (zoals de Lions Club) niet had achtergehouden. Dit moest nog ter sprake komen. Ze had zich versproken door te denken dat ze de Lions al had genoemd. Harrie’s opmerking over ‘rustig aan doen’ ging over haar eerdere vraag over de Lions.

“Weet je,” zei Trees, haar stem nu zachter en heel persoonlijk. Ze keek Harrie met een blik vol kwetsbaarheid aan. “Ik heb deze week een hele slechte nacht gehad en alles had met ons tweeën te maken. Terwijl ik onze nieuwe relatie echt wel leuk vind, zie ik in mijn droom allerlei struikelblokken en zag alles wat je maar negatief kunt bedenken.”

Ze drukte haar hand tegen haar voorhoofd, alsof de herinnering haar nog steeds uitputte. “Midden in de nacht lag ik drijfnat op bed, alsof ik koorts zou hebben gehad. En daarna kon ik de slaap niet meer vatten, waardoor ik me ’s morgens zelfs heb verslapen.”

Haar blik werd serieus. “En de hele week ben ik bang. Bang voor het onbekende. En zo heb ik me steeds afgevraagd: ‘Is de oude liefde Harrie nog wel de persoon van toen?’ Ik ben bang dat de Harrie van nu te ver afstaat van mijn wereld, of dat er dingen zijn die ik niet over je weet, die ons in de weg gaan staan.”

Harrie keek Trees aan, zijn uitdrukking veranderde van verrassing in diepe empathie. Trees’ kwetsbaarheid trof hem. Dit ging niet over logistiek of kringloopadministratie, dit ging over het meest essentiële: vertrouwen en angst.

Hij schoof naar het randje van de fauteuil en nam haar handen. “Lieve Trees,” zei hij zachtjes. “Het spijt me dat je zo’n vreselijke nacht hebt gehad. En dat je je de hele week zo angstig hebt gevoeld. Dat is het laatste wat ik wil. Als we iets nieuws beginnen, mag dat geen bron van stress zijn.”

Hij hield haar handen stevig vast. “Je vraagt je af of de Harrie van nu nog de persoon van toen is. Het eerlijke antwoord is: nee. De man van toen was gedreven door ambitie en succes, en hij was ongelukkig. Hij miste diepgang. De man van nu heeft geleerd dat rijkdom leeg kan zijn. Ik ben veranderd, Trees. Ik ben rustiger, bewuster, en ik heb mijn prioriteiten omgegooid. Mijn leven draait niet meer om fondsen en miljoenen.”

Harrie wist dat Trees, om zich veilig te voelen, meer concrete openheid nodig had, vooral over de dingen die zij misschien als ‘geheim’ ervoer.

“Kijk,” ging Harrie verder. “Je hebt gelijk dat ik nog niet over alles heb verteld. Het is niet uit kwaadaardigheid, maar omdat ik dacht dat die dingen uit mijn ‘oude leven’ of kleine, lokale bezigheden nu onbelangrijk waren. Je vroeg net naar Peter, en ik vertelde je van de Lions Club.”

Harrie keek haar recht in de ogen, nu zonder verdediging. “Die club, die is belangrijk voor me. Daar kan ik mijn kennis over financiën en netwerken inzetten voor goede doelen in het dorp. Ik geef daar inderdaad af en toe een lezing, zoals Peter zei. Ik ben daar al een paar jaar bij, ook toen mijn vrouw nog leefde. Ik heb het niet eerder gezegd omdat ik dacht dat het saai was, of dat het je zou afschrikken dat ik nog steeds iets met cijfers doe.”

“Maar het is geen geheim, Trees,” benadrukte hij. “Het is mijn manier om nu lokaal, nuttig te zijn. Ik beloof je: als er iets is wat jij moet weten, omdat het jou raakt of onze toekomst, zal ik het je vertellen. Laat die dromen, alsjeblieft, ons niet uit elkaar drijven.”

Trees voelde haar spanning iets afnemen. De Lions Club was nu uitgesproken; het was geen verborgen obstakel, maar een deugd. Harrie’s reactie was warm, oprecht, en hij had de informatie die Peter had gegeven nu zelf bevestigd en gerelativeerd.

Het luchtte Trees op. Ze voelde zich lichter nu Harrie zo open was geweest.

“Zullen we naar buiten een wandeling door het dorp maken, of wil je wat anders?” vroeg ze.

Harrie knikte als het ware akkoord en ging staan, tegelijkertijd met Trees. Een blik in beider ogen kon niet voorkomen dat er een innige omhelzing volgde. De gevoelens van Trees lieten een paar vochtige ogen zien. “Dank je voor dit gesprek Harrie, daar zat ik erg mee.”

Samen liepen ze naar buiten, de frisse wind tegemoet. Ze liepen gearmd, stijf tegen elkaar aan, continu de pas aan elkaar aanpassend omdat de één een grotere stap nam dan de ander.

Bij het plaatselijke café aangekomen, keken ze elkaar aan. Wel of niet, dacht Trees, de dorpsroddel riskerend.

“We gaan naar binnen, oké,” zei Trees resoluut.

Harrie knikte, een speelse glimlach om zijn mond, en samen stapten ze naar binnen. Het was erg rustig; de toog was op een paar plaatsen na bezet en daar schoven ze aan.

Harrie fluisterde: “Ik meende dat we dit vanavond niet zouden gaan doen?”

“Ik dacht, even door de zure appel heen bijten. Laat het dorp dan maar kletsen,” antwoordde Trees, haar toon was vastberaden.

En dan vertelde ze nogmaals het verhaal van Peter over Jannus en Gerda – hoe hun aanwezigheid op de linedance avond blijkbaar onopgemerkt was gebleven, terwijl Peter er wel lucht van had gekregen.

Dat de aanwezigheid van de twee – Trees en Harrie – niet opvallend was, bleek wel uit de gezichten die op hen gericht waren. Iedereen in het café had hen opgemerkt, en de blikken waren niet kwaadaardig, maar puur nieuwsgierig. De dorpsroddel was zojuist officieel in gang gezet. Trees en Harrie waren nu een item.