De vroege ochtendzon van maandag wierp lange, zachte schaduwen door de kamer van Jannus, waar hij en Gerda wakker lagen, elkaars gezelschap genietend. Het was een zeldzaam moment van rust, een stilte die snel verbroken zou worden door de drukte van de nieuwe werkweek.

Tegen negen uur arriveerden Jannus en Gerda bij de Lege Knip. De geur van oude boeken, meubels en vers gezette koffie hing in de lucht. De eerste vrijwilligers waren al bezig met het uitstallen van binnengekomen spullen.

In de kleine keukenhoek stond Trees, de armen over elkaar, al druk in de weer met de planning van de dag. Ze keek op toen Jannus en Gerda samen binnenkwamen. Haar wenkbrauwen gingen lichtjes omhoog bij de synchrone binnenkomst, maar ze glimlachte.

“Nou, kijk eens aan, daar hebben we de linedance-koning en zijn partner,” zei Trees met een knipoog. “Goed weekend gehad, zo te zien. Koffie?”

Ze schonk drie koppen koffie in. Trees zelf stak van wal: “Harrie en ik zijn naar Keulen geweest. Was gezellig, maar die Duitsers… Alles geregeld, alles op tijd. Een verademing, maar ook wel vermoeiend.” Ze nam een slok van haar koffie. “We zijn naar de Kerstmarkt geweest. Wat een sfeer! Prachtig. Ik heb natuurlijk even gekeken of er nog iets te leren viel van hun organisatie en de kraampjes, je weet wel, voor onze Lege Knip nu we de feestdagen naderen. Harrie vond de Glühwein vooral interessant, maar ik heb wel wat leuke ideeën opgedaan voor de aankleding van de balie.”

Ze zette haar kop neer en keek Jannus en Gerda onderzoekend aan. “Maar goed, dat was mijn weekend. En jullie? Wat hebben jullie dit weekend allemaal uitgespookt? Er zit een soort gloed op jullie die er vrijdag nog niet was.” Ze keek vooral naar Jannus, met een onderzoekende blik die hij maar al te goed kende.

Jannus en Gerda keken elkaar aan en lachten, een stil akkoord tussen hen. De tijd was rijp om de persoonlijke bom te laten vallen.

“Trees, we hebben inderdaad een heel goed weekend gehad,” zei Jannus.

Gerda nam het over, stralend. “We hebben niet alleen uren gedanst, Trees. We hebben elkaar ook beter leren kennen. En om een lang verhaal kort te maken…”

“Moet ik er vanuit gaan dat jullie voor het eerst een heel weekend samen zijn geweest?” was Trees haar vraag, terwijl ze haar koffie op een vrolijke manier roerde. “Maar dat had ik zaterdagavond al begrepen.”

Gerda keek met vragende ogen naar Trees. “Hoezo begrepen?”

Trees liet even een lach op haar gezicht zien. “Stonden jullie zaterdagavond niet voor het café. Ik heb jullie gezien, maar jullie hadden dat niet in de gaten” “De verbijstering op het gezicht van Gerda spreekt boekdelen”Jannus had daar gezegd, die gaan we niet storen en hij wilde het werk van de Knip even achter hem laten”. Op basis van de blik die hij je gaf, wist ik genoeg. Jullie hadden andere, belangrijkere plannen. Geen uitleg nodig, hoor. Gefeliciteerd!”

Trees stak een hand uit naar Jannus. “Dat is mooi. Van harte. Gerda, je bent een aanwinst, zowel voor het linedansen als blijkbaar voor de rest van zijn leven.”

Jannus slaakte een zucht van verlichting. De eerste bom was gevallen, en de reactie was positief. “Dank je, Trees. We wilden je het persoonlijk vertellen. Nu we dat gedaan hebben…” Hij schoof zijn stoel wat dichterbij. “We hebben ook iets belangrijks voor de Knip, mede dankzij Gerda.”

Trees keek van de ene naar de andere. Ze wist dat er een ‘maar’ of een ‘en’ zou volgen. “Okee,” zei ze, haar interesse gewekt door de samenzweerderige blikken. “Spuw het uit.

Jannus kreeg een lichte glimlach op zijn gezicht. Hij boog zich iets verder over de tafel en zei: “Trees, Gerda kwam zaterdagavond met een heel bijzonder nieuwtje. Ze heeft via via vernomen dat de Lions plannen smeedt voor een grote kerstactie. En niet zomaar ergens: ze willen het hier organiseren, in De Lege Knip en ook direct vóór De Lege Knip.”

Hij keek Gerda even kort aan en vervolgde: “We hebben dit weekend dus niet alleen maar gedanst; we hebben onze koppen ook alvast bij elkaar gestoken. We wilden onze eigen ideeën hierover alvast laten rijpen. Op die manier staan we niet met onze mond vol tanden als ze straks op de stoep staan, maar zijn we helemaal klaar om het gesprek direct op het juiste niveau aan te gaan.”

Trees knikte langzaam, terwijl de raderen in haar hoofd al begonnen te draaien. “De Lions… dat zou een enorme impuls betekenen,” mompelde ze. “Goed gedaan, jullie twee. “Voorbereiding is inderdaad het halve werk,” knikte Trees instemmend, “maar Harrie heb ik er gisteren in Keulen helemaal niet over gehoord.”

Gerda legde rustig uit hoe de vork in de steel zat en hoe zij aan de informatie was gekomen. “Maar Trees, Harrie zit toch niet in het bestuur? Dan kan hij dit soort prille plannen ook nog niet weten. Dit wordt eerst in de kleine kring besproken voordat de hele club wordt ingelicht.”

Trees moest toegeven dat Gerda daar een punt had. Ze keek het kersverse stel nog eens goed aan en herpakte haar zakelijke rol. “Ik zou, als ik jullie was, eerst maar eens rustig afwachten tot ze zich officieel melden. Maar,” voegde ze er met een scherpe blik aan toe, “ga ondertussen wel door met die plannen. Zorg dat we beslagen ten ijs komen.”stelde Gerda voor.

Ze keek op haar horloge. “Ik moet nu ook echt weer aan de slag, en ik heb nog een stukje te rijden voor mijn volgende afspraak.”

Gerda stond op, liep naar Jannus en omhelsde hem voorzichtig. Ze gaf hem een kus — een moment dat onder toeziend oog van Trees officieel aanvoelde — en verdween toen met een zwaai richting de parkeerplaats.

Trees en Jannus bleven achter in de stilte van de koffiehoek. Er was nog meer dan genoeg te bespreken: de rol van Piet, de precieze invulling van de Herstelwerkplaats en de koppeling met de Voedselbank. Maar ze keken naar de klok en dan naar de stapel binnengekomen goederen die nog gesorteerd moest worden. Door hun lange gesprek was er de nodige tijd verloren gegaan.

“Vooruit,” zei Jannus terwijl hij de lege kopjes op het dienblad zette. “De plannen staan in de week, maar de winkel moet draaien. We schuiven het overleg door naar de middag.”