De zon weerkaatst fel op de dikke laag sneeuw wanneer Jannus de deur van de winkel van het slot draait. De rust van de vorige dag is definitief voorbij; de witte wereld heeft een enorme behoefte aan winterspullen aangewakkerd. Terwijl Piet achterin de werkplaats al bezig is met een rammelende kachel, begint de telefoon op de toonbank onophoudelijk te rinkelen.
“Met De Lege Knip… ja, een houten sleetje? Ik zal even voor u kijken,” zegt Jannus, terwijl hij een klant te woord staat. Nog voordat hij heeft opgehangen, komt de volgende vraag al binnen: ski’s, langlaufschoenen, en dikke skibroeken voor kinderen.
Trees en Sally schieten direct te hulp om de voorraad te inspecteren. In een vergeten hoek van het magazijn, achter een stapel vintage koffers, vinden ze een paar houten sleeën die onder het stof zitten. Sally begint ze direct met een vochtige doek schoon te maken, terwijl Trees de rekken met skikleding inspecteert. In een andere hoek staan er nog tien sneeuwruimers.
“Kijk eens, Jannus,” roept Trees vanuit de opslag. “Deze skipakken hangen er al jaren, maar ze zijn nog van die ouderwetse, zware kwaliteit. En die kindersleetjes en de sneeuwschuivers? Die vliegen er vandaag uit als we de mensen laten weten dat we ze hebben. Weet je wat we zetten er wat voor op de stoep, eens kijken hoe snel ze verkocht zijn”.
Jannus staat met een lijstje in zijn handen en kijkt naar de klok. Hij had een heel ander plan voor deze ochtend: de eerste officiële conditiewandeling met Sally door het besneeuwde bos. Volgens het schema van mevrouw Albers was frisse lucht en rustige beweging essentieel.
Hij loopt naar Sally toe, die net de ijzers van een slee glimmend staat te poetsen. “Sally, ik had beloofd dat we het bos in zouden gaan, maar zoals je ziet loopt het storm met vragen naar deze spullen. Als we nu weggaan, laten we Trees en Piet in de steek met al die telefoontjes en klanten die zo langs gaan komen.”
Sally stopt even met poetsen en kijkt naar de bedrijvigheid in de winkel. Er is een nieuwe vonk in haar ogen te zien; ze vindt het heerlijk om nuttig te zijn.
“Jannus,” zegt ze vastberaden, “die wandeling loopt niet weg. Maar die mensen die een slee voor hun kinderen zoeken, die staan strakjes voor de deur. Zal ik de skikleding naar voren halen en netjes indelen op maat? Dan kunnen we de wandeling misschien aan het eind van de middag doen, als de zon laag staat. Dan is het bos op zijn mooist.”
Trees komt met een stapel dikke wanten aanlopen. “Goed plan, Sally! En weet je wat? Als we de rest van de middag hard werken, trakteer ik vanavond op warme chocomel met slagroom. Dat past prima in je nieuwe voedingsplan!”
Jannus lacht. “Vooruit dan maar. De handel gaat voor het bos. Maar beloofd is beloofd: om vier uur gaan de wandelschoenen aan, hoeveel ski’s er ook nog in de kast staan.”
De bel boven de deur van De Lege Knip klingelt onophoudelijk. Een jong gezin stapt naar binnen, rillend van de kou maar met pretogen. De vader vraagt hoopvol: “Hebben jullie toevallig nog iets van skikleding voor deze twee kleine avonturiers? We willen ze meenemen naar de heuvel in het park, maar ze groeien overal uit.”
Jannus is druk bezig met een paar houten ski’s en geeft Sally een bemoedigend knikje. Sally slikt even, strijkt haar schort glad en stapt naar voren. De envelop van de voedingsdeskundige zit nog vers in haar geheugen; ze voelt zich vandaag een klein beetje sterker.
“Kom maar mee,” zegt ze met een zachte, maar vriendelijke stem tegen het gezin. “We hebben toevallig net een paar mooie pakken tevoorschijn gehaald.”
Met een precisie die ze in de afgelopen weken bij Trees heeft afgekeken, begint Sally te adviseren:
Ze meet de armlengte van het jongste jongetje met haar handen om te zien of het blauwe jasje past.
Ze legt de moeder uit dat deze ‘vintage’ pakken veel warmer zijn dan de moderne dunne stofjes, omdat ze nog echt gevoerd zijn en ze vindt onderin een mand zelfs een paar bijpassende wanten die nog aan elkaar zitten met een touwtje.
Wanneer het jongetje trots in zijn ‘nieuwe’ pak voor de grote passpiegel staat en zijn vader lachend zijn portemonnee trekt, voelt Sally een gloed door haar lichaam trekken die niets met de kachel te maken heeft.
“Je hebt ons echt gered, mevrouw,” zegt de moeder dankbaar. “Nu kunnen ze de hele middag in de sneeuw rollen zonder nat te worden.”
Sally rekent af bij de kassa. Het geluid van de openspringende lade klinkt als muziek in haar oren. Wanneer het gezin zwaaiend vertrekt, kijkt ze om naar Jannus en Trees.
“Dat deed je fantastisch, Sally!” roept Trees enthousiast vanaf de andere kant van de winkel. “Je hebt oog voor maat en voor wat mensen nodig hebben. Je bent al een natuurtalent.”
Sally straalt. Voor het eerst sinds haar vlucht uit de grijze wereld van Robert voelt ze dat ze niet alleen ‘geholpen wordt’, maar dat ze zelf ook iets bijdraagt. Ze is niet langer de patiënt of het slachtoffer; ze is de verkoopster van De Lege Knip die een gezin een gelukkige middag heeft bezorgd.
Jannus loopt naar haar toe en legt een hand op haar schouder. “Ik geloof dat die boswandeling vanmiddag een overwinningsmars gaat worden, Sally. Maar eerst… volgens je schema is het tijd voor je tussendoortje. Een handje noten en een glas melk, herinner je je?”
Sally lacht. “Ik ben het niet vergeten, Jannus. Ik moet mijn reserves opbouwen, want er komen vast nog meer gezinnen langs!”
De handelssfeer zit er goed in bij De Lege Knip. Nu Jannus met eigen ogen heeft gezien hoe snel de voorraad de deur uit vloog, begint zijn ondernemersbloed sneller te stromen. Terwijl Sally en Trees de winkel draaiende houden, trekt Jannus zich even terug met de telefoon en de krant om te kijken of hij ergens een nieuwe partij winterspullen kan bemachtigen.
Jannus belt een paar van zijn vaste contacten en struint online marktplaatsen af, maar hij komt al snel van een koude kermis thuis. De sneeuwval heeft de prijzen overal tot recordhoogte gedreven.
“Niet te geloven,” mompelt hij, terwijl hij de hoorn op de haak smijt. “Ik belde een handelaar in het zuiden voor een partij gebruikte langlaufski’s, maar hij vraagt er nu drie keer zoveel voor als vorige week! En de kindersleetjes? Die zijn nergens meer te krijgen voor een normale prijs.”
Het valt Jannus op dat de grotere zaken en de ‘snelle handelaren’ flink profiteren van de schaarste. Waar hij bij De Lege Knip vasthoudt aan eerlijke, sociale prijzen, ziet hij elders dat mensen de hoofdprijs moeten betalen voor een beetje winterpret.
Piet, die met een oliespuitje bij de kachel staat, kijkt even op. “Dat is de wet van vraag en aanbod, Jannus. Als het wit wordt, worden de prijzen zwart. Maar dat is niet onze stijl, toch?”
Jannus zucht en kijkt naar Sally, die met een stralende lach een oudere heer helpt bij het passen van een paar dikke wanten. Hij beseft dat de kracht van hun winkel niet zit in het uitbuiten van een situatie, maar in de gunfactor en de eerlijkheid.
“Je hebt gelijk, Piet,” zegt Jannus resoluut. “We gaan niet mee in die gekte. We verkopen wat we hebben voor de prijs die we altijd hebben gevraagd. Onze winst zit hem niet in de euro’s die we extra uit de zakken van die ouders kloppen, maar in de lach op het gezicht van die kinderen.”
Net op het moment dat Jannus besluit de zoektocht naar nieuwe handel te staken, gaat de bel van de winkel. Een oude bekende van Jannus stapt binnen, besneeuwd van top tot teen. “Jannus! Ik hoorde dat je ski’s zocht? Ik heb op zolder bij de sportvereniging nog een hele kist met oude spullen gevonden die ze weg wilden gooien. Het is wat ouderwets, maar nog hartstikke degelijk. Mag ik het hier uitladen?” Jannus vraagt wanneer hij ze komt brengen. “Ik heb ze in de auto Jannus!” ze laden ze uit en brengen ze naar de kast waar eerder de skispullen ook stonden “Morgen is er weer een dag”
Jannus kijkt Trees en Sally aan met een grote grijns. “Kijk aan… eerlijk duurt het langst. Sally Kom op wij gaan het bos in, eerst de wandelschoenen aan
De kist met sportspullen wordt met vereende krachten de winkel binnengesjouwd. Het is een prachtig gezicht: houten ski’s met lederen bindingen, klassieke langlaufstokken en zware, degelijke skischoenen die nog vele jaren mee kunnen. Terwijl de bekende van Jannus de sneeuw van zijn mouwen klopt en weer vertrekt, staat de nieuwe voorraad veilig in de kast.
“Morgen is er weer een dag voor de handel,” zegt Jannus resoluut, terwijl hij de kastdeuren sluit. Hij kijkt naar de klok; het is precies vier uur. De lage middagzon schijnt door de ruiten en laat de sneeuwkristallen op de straat schitteren.
Jannus draait zich om naar Sally. “Geen excuses meer, Sally! De kist staat er, de klanten zijn naar huis, en nu is het tijd voor jouw ‘onderhoud’. Kom op, eerst de wandelschoenen aan.”
Sally lacht en loopt naar de achterkant van de winkel. Ze pakt de stevige schoenen die Piet voor haar heeft klaargezet. Terwijl ze de veters stevig aanhaalt, merkt ze dat ze er eigenlijk ontzettend veel zin in heeft. De opwinding van de geslaagde verkopen van vanmorgen heeft haar een energie gegeven die ze lang niet heeft gevoeld.
Trees helpt haar nog even in haar dikke jas en slaat een warme sjaal om haar nek. “Vergeet niet wat mevrouw Albers zei, Sally: luister naar je lichaam. Als je benen moe worden, moet je het zeggen tegen deze eigenwijze man, hoor!”
Samen stappen Jannus en Sally de drempel van De Lege Knip over. De wereld buiten is adembenemend mooi. Het dorp ligt er sereen bij onder de witte deken, en naarmate ze dichter bij de rand van het bos komen, wordt het stiller en stiller.
In het bos zijn de paden bedekt met een dikke, ongeschonden laag sneeuw. Alleen de sporen van een ree of een vogel onderbreken het witte laken. Jannus loopt voorop om een pad te banen, zodat Sally iets makkelijker kan lopen.
“Kijk eens hoe die bomen de sneeuw vasthouden,” fluistert Sally. “Het lijkt wel een sprookje.”
Jannus stopt even en kijkt om. “Het is een metamorfose, Sally. Net zoals jij die ondergaat. De kou en de sneeuw lijken hard, maar ze geven de natuur ook de rust die nodig is om in het voorjaar weer sterker terug te komen. Dat is precies wat wij met jou aan het doen zijn.”
Sally ademt de koude boslucht diep in. Ze merkt dat haar conditie inderdaad nog niet optimaal is; haar ademhaling gaat wat sneller en haar kuiten beginnen de inspanning te voelen. Maar het voelt niet als de uitputting van vroeger. Dit is een ‘goede’ moeheid.
De tijd is ongemerkt voorbijgevlogen terwijl ze tussen de zwaarbesneeuwde dennenbomen door liepen. De gesprekken en de indrukwekkende stilte van het bos zorgden ervoor dat Jannus en Sally de klok volledig vergaten. Pas wanneer de blauwe gloed van de schemering over de witte paden valt en de contouren van de bomen vervagen tot zwarte schimmen, realiseert Jannus zich dat ze moeten omkeren.
“Kijk eens, de zon is al weg,” zegt Jannus, terwijl hij een wolkje damp uitblaast. “In het bos gaat het licht sneller uit dan je denkt.”
Gelukkig bereiken ze al snel de brede laan aan de rand van het dorp. De lantaarnpalen springen één voor één aan met een zacht gezoem en werpen een warm, geel schijnsel op de vers gevallen sneeuw. De lichtjes vormen een veilige gids terug naar de bewoonde wereld. Sally merkt dat haar benen zwaar beginnen te worden; de combinatie van de drukke ochtend in de winkel en de wandeling door de diepe sneeuw eist zijn tol. Maar de voldoening is groter dan de vermoeidheid.
Wanneer ze de straat van De Lege Knip in lopen, zien ze de etalage van de winkel als een baken van gezelligheid in de donkere straat. De sneeuwpop, die ze de vorige dag met zoveel plezier hebben gemaakt, staat er nog steeds trouw bij de deur, nu beschenen door het licht van de lantaarn.
Binnen wacht de beloofde beloning. Trees heeft de tafel in het kantoortje al gedekt en de geur van warme chocolademelk vult de ruimte.
“Daar zijn de avonturiers!” roept ze uit, terwijl ze de deur voor hen openhoudt. “Snel je schoenen uit en bij de kachel. Ik heb de chocolademelk gemaakt met een extra scheutje volle room voor Sally, precies zoals het plan voorschrijft.”
Piet zit al aan tafel en heeft een schaal met dikke plakken ontbijtkoek met roomboter klaargezet. Terwijl ze hun verkleumde handen warmen aan de mokken, valt er een vredige rust over het gezelschap. De dag die begon met de zorg over winterhandel, eindigt in de geborgenheid van hun ‘eilandje van veiligheid’.
Sally neemt een slok van de warme drank, voelt de energie langzaam terugkeren in haar lichaam en kijkt naar haar vrienden. De wereld buiten mag dan bevroren en donker zijn, hier binnen is het warmer dan ze ooit had durven dromen. Morgen zou er inderdaad weer een nieuwe dag zijn, vol ski’s en nieuwe kansen, maar voor nu was het goed zo.
(wordt vervolgt)
Plaats een reactie