Het was een gure middag in een van de eerste weken van januari. De wind sneed langs de gevels van het dorpsplein, trok aan de vlaggenmast bij het gemeentehuis en liet de takken van de kastanjeboom voor De Lege Knip kraken alsof ze protesteerden tegen het nieuwe jaar. De lucht was grijs, de stoep nat van een miezerige regen die nergens echt begon of ophield.

Binnen in De Lege Knip was het stil — maar niet leeg. De kerstversiering was verdwenen: geen lichtslingers meer langs de ramen, geen dennengeur, geen kartonnen engelen boven de toonbank. Wat overbleef was de nuchtere, overzichtelijke ruimte zoals die ooit bedoeld was: houten stoelen, een grote tafel, een prikbord waarop de agenda alweer voorzichtig werd aangevuld.

De vaste kern zat bijeen. Niet uit gewoonte, maar uit behoefte. Trees had de koffie gezet, Jannus had een stapel papieren meegebracht, Dylan had haar laptop opengeklapt maar keek vooral rond, en  Berend — die als hij kwam, altijd iets later kwam — had net zijn jas uitgetrokken en schoof aan met een knikje dat tegelijk begroeting en instemming was.

“Morgen is de dag,” zei Trees resoluut, terwijl ze drie mokken dampende soep neerzette. “Ik heb de sportschool gebeld. Morgenochtend om tien uur hebben ze tijd voor een uitgebreide intake voor je, Sally. Geen excuses meer over het koude weer of de drukte van de feestdagen. Het is januari, de perfecte tijd om die kracht weer op te bouwen.”

Sally voelde een bekende knoop in haar maag, maar dit keer was het niet alleen pure angst. Er zat ook een sprankje nieuwsgierigheid bij. De gesprekken van de afgelopen weken hadden een zaadje geplant.

“Morgen al?” vroeg ze, terwijl ze haar handen warmde aan de mok. “Ik heb niet eens echte sportschoenen, Trees.”

“Die staan al achter de koffiebar,” bromde Jannus met een trotse lonk in zijn ogen. “Gerda en Trees hebben gisteren wat voor je uitgezocht. Goede zolen, stevige grip. Je gaat niet op pantoffels je toekomst tegemoet.”

Berend keek op van zijn krant en knikte Sally bemoedigend toe. “Beschouw het als een verkenningstocht, Sally. Je hoeft morgen geen marathons te lopen. Het gaat erom dat je de ruimte durft op te eisen. Dat je laat zien — vooral aan jezelf — dat jouw lichaam weer van jou is.”

Piet nam een flinke slok van zijn soep en veegde zijn snor af. “Precies! En vergeet niet wat ik zei: ik wil resultaat zien. Ik ga je BMI en die andere cijfers persoonlijk controleren bij terugkomst. Als je schouders niet minstens drie centimeter rechter staan, stuur ik je morgenmiddag weer terug!”

Sally moest lachen om Piets branie. De uitdaging hing nu tastbaar in de lucht, tussen de geur van erwtensoep en antiekwas. “Oké,” zei ze, en haar stem klonk steviger dan ze zelf had verwacht. “Morgen om tien uur. Ik ga het doen. Ik wil weten wat ik nog kan.”

De rest van de middag stond in het teken van de voorbereiding. Trees legde uit wat ze kon verwachten: de weegschaal die niet alleen kilo’s meet maar ook je spiermassa, de hartslagmeter, en het opstellen van een persoonlijk schema.

“We gaan kijken naar de feiten,” legde Trees uit. “Geen meningen van anderen, geen leugens van Robert, maar gewoon wat jouw lijf vertelt. En geloof me, Sally, je zult versteld staan van hoe snel een menselijk lichaam kan herstellen als het de juiste brandstof en aandacht krijgt.”

De volgende ochtend was de vrieskou snijdend, maar binnen in de sportschool heerste een bedrijvige warmte. Trees liep voorop, haar sporttas nonchalant over haar schouder, terwijl Sally in haar nieuwe outfit – en met de stevige schoenen die Jannus had uitgezocht – aarzelend achter haar aan kwam.

De instructeur, een sportieve man met een rustige uitstraling, nam hen mee naar een aparte hoek voor de intake. “We gaan eerst even kijken waar we staan, Sally,” zei ze vriendelijk. “Geen zorgen, het zijn maar getallen, een nulmeting voor jezelf.”

Sally stapte op de geavanceerde weegschaal die niet alleen haar gewicht, maar ook haar lichaamssamenstelling analyseerde. Ze kneep haar ogen even dicht, de stem van Robert nog in haar achterhoofd die haar altijd had verteld dat ze niets voorstelde, dat ze zwak was.

Toen het apparaat klaar was met piepen, bestudeerde de instructeur het scherm. Haar wenkbrauwen gingen omhoog.

“Nou, Sally, kijk hier eens naar,” zei ze, terwijl ze het scherm naar haar toedraaide. “Je gewicht is inderdaad aan de lage kant, maar je spiermassa… die is verrassend hoog voor iemand die zegt dat ze nooit sport. Je hebt een enorme natuurlijke basiskracht.”

Trees boog zich eroverheen en gaf Sally een duwtje. “Zie je wel! Dat komt van al dat sjouwen in de Knip en het overleven, meisje. Je bent sterker dan je denkt.”

De instructeur knikte instemmend terwijl ze de grafieken op zijn scherm bestudeerde. “Inderdaad, deze cijfers liegen niet. Je BMI laat zien dat er nog volop ruimte is voor groei – we gaan je weer ‘vullen’, zoals we dat hier noemen – maar je vitale functies zijn opvallend veerkrachtig. Je lichaam is niet kapot, Sally; het heeft simpelweg een hele tijd in de overlevingsstand gestaan. Nu je weer een normaal voedingspatroon hebt en we gericht gaan bewegen, zul je zien hoe snel die lijn omhoog blijft gaan.”

Trees, die het hele proces nauwlettend in de gaten hield, pakte met een triomfantelijke blik haar eigen aantekeningen van een paar weken geleden erbij. “Kijk hier eens,” zei ze, terwijl ze het briefje aan de instructeur liet zien. “Toen we de eerste keer maten, woog Sally 51,1 kg met een BMI van 18,1.” De instructeur vergeleek de oude cijfers direct met de nieuwe meting. Er was in de korte tijd bij De Lege Knip al een gewichtstoename van 3 kilo en een verhoging van 1 punt in de BMI gerealiseerd. “Dat is een prachtig resultaat in zo’n korte tijd,” concludeerde de instructeur. “Dat bewijst dat je lichaam de rust en de goede zorgen bij Jannus en Trees en de anderen direct omzet in herstel.”

De instructeur nam Sally mee naar het gedeelte met de krachttoestellen. Het was er licht en de apparaten glommen in het januarizonnetje. Voor Sally voelde het even alsof ze een controlekamer binnenstapte; overal waren displays, gewichten en kabels.

“We gaan niet tot het uiterste, Sally,” stelde de instructeur haar gerust. “Ik wil alleen zien hoe je spieren reageren op weerstand.”

De Leg Press: Sally moest met haar benen een platform wegduwen. Ze zette haar voeten neer, ademde diep in zoals Trees had voorgedaan, en duwde. Het gewicht gleed soepel omhoog. “Kijk aan,” noteerde de instructeur. “Je benen zijn je sterkste punt. Dat is je fundament.”

De Lat Pulley: Hierbij moest ze een stang naar beneden trekken. Sally voelde de spanning in haar rug en schouders. Ze beet even op haar tanden. Waar ze voorheen altijd de neiging had om op te geven als iets zwaar werd, voelde ze nu een vlaag van koppigheid. Ze trok door.

De Chest Press: Bij deze oefening duwde ze de handvatten van zich af. Het was symbolisch: de wereld op afstand houden, haar eigen ruimte claimen.

De instructeur noteerde nauwkeurig elke uitslag op een digitaal tablet. Het vormde een grafiek die de ‘nulmeting’ van Sally’s nieuwe leven markeerde.

Nadat Sally de laatste oefening had afgerond, liepen ze terug naar de balie. De instructeur liet haar de genoteerde uitslagen zien.

De instructeur sloeg de map dicht en keek Sally met een mengeling van bewondering en professionaliteit aan. “Je hebt een opvallend hoge ‘peak force’ voor iemand met jouw postuur,” legde ze uit, terwijl ze naar de uitschieters in de grafieken wees. “Dat betekent dat er veel verborgen kracht in je zit die er nu uit begint te komen. Je bent niet alleen fysiek aan het herstellen, je bent letterlijk sterker aan het worden dan de gemiddelde beginner.”

Sally voelde een gloed van trots die niets met de inspanning te maken had. Het was de eerste keer in jaren dat iemand haar vertelde dat ze niet zwak was, maar juist over een onvermoede kracht beschikte.

Er werd direct een nieuwe afspraak ingepland voor later die week. “Tegen die tijd heb ik een gepersonaliseerd schema van vier weken voor je klaarliggen,” beloofde de instructeur. “We gaan dit traject onder nauwe begeleiding doorlopen. We focussen op het behouden van die natuurlijke kracht, terwijl we je uithoudingsvermogen stap voor stap opbouwen.”

Met het afsprakenkaartje stevig in haar hand liep Sally samen met Trees terug naar De Lege Knip. De koude januariwind leek haar minder te raken dan op de heenweg; haar lichaam voelde warm en aanwezig.

Zodra ze de drempel van de winkel overstapten, stopte Jannus met het policeren van een antieke koperen ketel. Hij zag het meteen aan de manier waarop Sally haar kin omhoog hield. “Zo, de sportvrouw is terug,” zei hij met een brede grijns.

Piet schoof zijn stoel naar achteren en klopte op de tafel. “Zit neer, Sally. Vertel op. Heeft die machine het overleefd? En wat zeiden de cijfers?”

Trees legde het uitslagenformulier op tafel. “Ze heeft een ‘peak force’ waar je u tegen zegt, Piet. De instructeur was stomverbaasd. Sally krijgt een schema voor vier weken onder begeleiding.”

Berend, die net zijn bril schoonmaakte, keek over de rand van het papier naar Sally. “Vier weken begeleiding. Dat is een prachtig tijdsbestek, Sally. In diezelfde vier weken gaan we de juridische druk op Robert maximaal opvoeren. Terwijl jij fysiek sterker wordt, breken wij zijn financiële fundament verder af. Het loopt precies parallel.”

Sally nam een slok van de thee die Trees al had ingeschonken. “Ik wist niet dat ik die kracht had,” zei ze zachtjes, bijna tegen zichzelf. “Ik dacht altijd dat ik… leeg was.”

“Je was nooit leeg,” zei Dylan beslist, terwijl ze naast haar kwam zitten. “Je was alleen opgebruikt door een parasiet. Nu je de energie weer voor jezelf houdt, zie je wat er altijd al zat.”

Piet knikte instemmend en keek gekscherend naar zijn eigen bovenarmen. “Vier weken zeg je? Nou, dan moet ik ook maar eens wat vaker de trap nemen in plaats van de lift, anders loop je me dadelijk nog omver als je hier de winkel binnenkomt.”