De vroege ochtend in de polder was een schouwspel van contrasten. Adriaan stond voor het slaapkamerraam en tuurde naar de horizon, waar de zon een moeizame strijd voerde met de grijze nevels. Aan de einder trokken donkere gordijnen van regen over het land, maar precies daar waar het licht de druppels raakte, spande een volmaakte regenboog zich als een kleurrijk eerbetoon over de akkers. Het was een beeld dat rust zou moeten geven, maar de vrede werd ruw verstoord door een stem van beneden.

“Adriaan! Schiet je op? Het ontbijt staat op tafel!”

Adriaan schrok op uit zijn overpeinzingen. “Ik ben er zo!” riep hij met een rauwe ochtendstem terug. “Ik heb het bed even opengeslagen om te luchten!”

Terwijl hij de ramen wijd openzette en de frisse, vochtige buitenlucht naar binnen stroomde, voelde hij de irritatie opwellen. Hij liep de trap af, terwijl zijn pantoffels ritmisch op de treden kletsten — een geluid dat zijn groeiende gemopper onderstreepte. Waarom roept ze me niet gewoon als ze opstaat? dacht hij nijdiger dan hij eigenlijk wilde. Dan hadden we samen die lakens kunnen schudden, samen die koffie kunnen zetten. Maar nee, mevrouw heeft vast weer een strak plan voor de dag waar ik pas op het laatste moment van hoor. Laat ze dan toch eens overleggen…

Hij bereikte de onderste trede en schudde zijn hoofd. “Verdorie, bijna veertig jaar getrouwd en ze heeft het nóg niet afgeleerd,” mompelde hij in zichzelf.

Toen hij de keuken binnenstapte, waar de geur van verse thee en geroosterd brood hing, kon hij het niet laten. Hij schoof zijn stoel met een krassend geluid naar achteren. “Wat heb je vanmorgen weer in je zin, Antje? Om er zo zonder mij te wenken uit bed te sluipen?”

Antje, die net de krant wilde openslaan, keek op. Haar blik was niet schuldbewust, maar eerder een mengeling van verbazing en lichte spot — het gezicht van ‘wat wil je nou eigenlijk van me?’.

“Het is bij jou ook nooit goed, hè?” reageerde ze kalm, maar met een scherp randje in haar stem. “Gisteren zat je hier nog te brommen dat je ‘wel even had door willen slapen’. Nu laat ik je een keertje liggen, en dan is het wéér niet goed. Ik zal voortaan wel drie keer nadenken voordat ik rekening met je houd. Bedankt hoor, Antje!”

Ze boog haar hoofd weer over de krant, terwijl de prachtige regenboog buiten langzaam vervaagde, net als de goede sfeer aan de ontbijttafel.

Adriaan bleef een moment zwijgend staan, terwijl hij naar de achterkant van Antjes krant staarde. Hij voelde zich een beetje een dwaas; het klassieke geval van met het verkeerde been uit bed te zijn gestapt. De ergernis die op de trap nog zo logisch leek, smolt nu weg onder de nuchtere blik van zijn vrouw.

Hij nam een hap van zijn beschuitje, die luider kraakte dan de stilte hem lief was.

“Nou ja,” begon hij, terwijl hij zijn stem wat liet zakken om de scherpe kantjes eraf te halen. “Het kwam misschien ook door wat ik daarboven zag. Ik stond voor het raam naar die regenboog te kijken. Prachtig gezicht was het, over die akkers heen. Ik bleef er gewoon in hangen en toen jij riep, schrok ik me een hoedje.”

Antje keek over de rand van haar krant heen. Haar blik verzachtte iets toen ze de ongemakkelijke trek om zijn mond zag. Ze kende hem langer dan vandaag; Adriaan en zijn ochtendhumeur waren net zo voorspelbaar als de regen in de polder.

“Een regenboog?” vroeg ze, terwijl ze de krant eindelijk op tafel legde. “Dus dat was het. Ik dacht al: wat staat hij daar toch te spoken daar boven.”

Adriaan knikte en schoof zijn thee een beetje dichterbij. “Ja, het was net een schilderij. Maar ik had het niet op jou af moeten reageren. Ik ben geloof ik inderdaad met het verkeerde been uit bed gestapt. De grond voelde blijkbaar kouder dan ik dacht.”

Antje moest nu toch een beetje lachen. “Dat been van jou heeft vaker ruzie met de vloerbedekking, Adriaan. Maar vooruit, ik vergeef het je. Drink je thee nou maar op voordat die ook koud wordt.”

De ijzige sfeer aan tafel klaarde op, sneller dan de bewolking buiten. Adriaan nam een slok en voelde de warmte van de thee en de vergeving van Antje.

“Maar vertel eens,” zei hij, terwijl hij een voorzichtig bruggetje sloeg naar zijn eerdere argwaan. “Had je nog plannen voor vandaag? Want meestal als je me laat uitslapen, heb je een flinke klus in gedachten.”

Antje trok een wenkbrauw op. “Misschien. Maar laten we eerst die regenboog maar eens afkijken voordat we de ladder uit de schuur halen.”

Net toen Adriaan de laatste kruimels van zijn beschuitje wegveegde, trilde zijn telefoon op het tafelzeil. De naam ‘Jannus’ lichtte op. Adriaan keek even verbaasd naar Antje, die haar wenkbrauwen optrok. Het was nog vroeg voor zakelijke gesprekken.

“Met Adriaan,” nam hij op, terwijl hij zijn stem weer in de ‘werkstand’ zette.

“Adriaan! Goed dat ik je tref,” klonk de enthousiaste stem van Jannus aan de andere kant van de lijn. De achtergrondgeluiden van De Lege Knip — het vertrouwde gerinkel van de kassa en het geschuif met meubels — waren zachtjes hoorbaar. “Luister, ik heb hier iets op de kop getikt bij een boedelruiming in de regio, maar Piet en ik komen er niet helemaal uit. Het is een eikenhouten kabinet, maar de slotplaten en het beslag… dat ziet er niet Nederlands uit.”

Adriaan veerde op. Zijn ochtendhumeur was nu definitief verdwenen; niets werkte zo goed tegen een slecht humeur als een mysterieus stuk antiek. “Wat voor beslag is het, Jannus? Messing? Of van dat zware ijzerwerk?”

“Het lijkt op gesmeed ijzer, maar met een heel verfijnd motief van wijnbladeren,” legde Jannus uit. “Ik vermoed dat het uit de grensstreek komt, misschien wel richting de Ardennen of de Eifel. Nu Harrie en Trees daar net zijn geweest, dacht ik: ik bel Adriaan. Jij hebt die boeken over regionaal meubilair nog, toch?”

Adriaan keek naar Antje, die met een half oog meeluisterde terwijl ze de theepot bijvulde. “Ik heb de naslagwerken hier inderdaad in de kast staan, Jannus. Wijnbladeren op ijzeren beslag… dat duidt vaak op Luiks-Aachense barok, of misschien iets uit de vroege negentiende eeuw.”

Antje glimlachte in zichzelf. Ze zag hoe Adriaan weer helemaal de oude was. De ladder waar ze het over hadden, kon wel even wachten; als Adriaan in zijn boeken mocht duiken, was hij de gelukkigste man op aarde.

“Zal ik een paar foto’s via de app naar je sturen?” vroeg Jannus.

“Doe dat,” zei Adriaan beslist. “Dan sla ik de boeken erop na en bel ik je vanmiddag terug. Als het inderdaad Luiks is, heb je een prachtige ‘vondst’ in handen, man!”

Toen hij ophing, keek hij Antje bijna schuldbewust aan. “Je hoorde het, hè? Jannus zit met een raadsel.”

“Ik hoorde het,” lachte Antje. “Ga jij maar lekker naar je studeerkamer. Ik ruim hier wel af. Maar beloof me één ding: als je de oplossing hebt gevonden, gaan we daarna wél samen die ladder op. Want mijn ‘vondsten’ op zolder moeten ook nog uitgezocht worden.”

Adriaan knikte gretig en liep met zijn telefoon al in de aanslag naar de trap. De regenboog was inmiddels verdwenen, maar in zijn hoofd was de dag nu pas echt begonnen.

Adriaan installeerde zich in zijn werkkamer, een vertrek waar de muren bijna bezweken onder het gewicht van naslagwerken over antiek, houtbewerking en regionale geschiedenis. De geur van oud papier en boenwas werkte altijd kalmerend op hem. Op zijn bureau lichtte zijn telefoon op: de foto’s van Jannus waren binnen.

Hij zoomde in op het beslag. De wijnbladeren waren niet zomaar op het ijzer geslagen; ze waren met een verfijning uitgewerkt die Adriaan direct deed denken aan het betere smeedwerk uit de achttiende eeuw. Hij pakte een zwaar, in leer gebonden boek over ‘Le Mobilier Liégeois’ uit de kast en begon te bladeren.

Terwijl hij met een vergrootglas over de foto gleed, viel zijn oog op een klein detail in de nerf van een van de ijzeren bladeren. Het leek een onregelmatigheid, maar Adriaan herkende het patroon. Hij sloeg een hoofdstuk open over de gilden van de Maasvallei.

“Verdraaid,” mompelde hij in de stilte van de kamer. “Het is geen gewone decoratie.”

Hij ontdekte dat dit specifieke ontwerp van wijnranken het kenmerk was van een meester-smid uit de omgeving van Verviers, die werkte in de schaduw van de Luikse adel. Het geheim zat hem echter niet in het beslag zelf, maar in wat het beslag verborg.

In zijn boek vond hij een soortgelijke kast beschreven:

“Meubels vervaardigd door dit gilde bevatten vaak een ‘serrure à secret’. Door op de nerf van het derde blad aan de rechterkant te drukken, verspringt het mechanisme en wordt een verborgen nis in de achterwand van het kabinet ontsloten.”

Adriaan voelde een lichte rilling van opwinding. Het was niet zomaar een kast; het was een zogenaamde ‘veiligheidskast’ uit de tijd van de Franse bezetting. In dergelijke nissen werden vaak familiedocumenten, goudstukken of brieven verborgen voor de plunderende legers.

“Jannus, je hebt goud in handen en je weet het niet eens,” zei hij hardop tegen de foto op zijn scherm.

Hij pakte zijn telefoon om Jannus direct te bellen, maar hield toen even in. Hij keek naar de deur. Hij had Antje beloofd samen de zolder te doen. Een glimlach verscheen op zijn gezicht. Misschien kon hij dit geheim gebruiken om de sfeer van vanmorgen helemaal goed te maken.

Adriaan kon het niet laten. De opwinding van de ontdekking was te groot om voor zich te houden. Hij liet zijn boeken openliggen op het bureau en liep met zijn telefoon in de aanslag de trap weer af.

“Antje! Moet je eens komen kijken,” riep hij, terwijl hij de keuken in liep waar Antje net de laatste theekopjes in de kast zette.

Antje droogde haar handen af aan haar schort en kwam bij hem staan. “Heb je het nu al gevonden? Je bent er maar druk mee, Adriaan.”

Adriaan legde de telefoon op het aanrecht en wees met zijn vinger op het vergrote beslag van de wijnranken. “Kijk hier, bij dat derde blad. Volgens mijn boeken is dit een serrure à secret. Een geheim slot. Als Jannus daar op de juiste manier op drukt, springt er achterin de kast een paneeltje open.”

Antje boog zich voorover, haar interesse nu ook gewekt. “Een geheim vakje? Net als in die oude spannende boeken? Wat zou daar dan in gezeten hebben, denk je?”

Ze liepen samen naar de tafel en gingen zitten. De sfeer van ‘met het verkeerde been uit bed stappen’ was nu volledig verruild voor die van twee rechercheurs aan de vooravond van een doorbraak.

Antje “Ik wed op oude liefdesbrieven. Van zo’n Franse officier die gelegerd was in de grensstreek. Verborgen voor de buitenwereld omdat het niet mocht.”

Adriaan “Nou, ik denk eerder aan iets zakelijkers. Goudstukken of eigendomspapieren van een landgoed. In die tijd, met al die plunderingen, vertrouwden die rijke lui de banken voor geen meter. Ze timmerden hun kapitaal liever letterlijk in hun meubels.”

Antje “Of misschien wel een familierecept voor die beroemde Luikse stroop, dat ze absoluut geheim wilden houden voor de buren!” lachte ze.

Adriaan keek naar zijn vrouw en voelde een golf van affectie. Dit was waarom ze het al bijna veertig jaar volhielden: ze konden samen opgaan in de kleinste wonderen. “Wat het ook is,” zei hij, “het maakt die kast van Jannus in één klap drie keer zoveel waard. Niet eens om het geld, maar om het verhaal.”

Antje knikte. “Bel hem nou maar, Adriaan. Ik ben veel te nieuwsgierig of het mechanisme na al die jaren nog wel werkt. En daarna…” ze wees met een knipoog naar de gang, “…gaan wij onze eigen ‘vondsten’ op zolder eens bekijken. Wie weet wat voor geheime vakjes wij daar nog tegenkomen tussen de kerstspullen.”

Adriaan lachte. “Je hebt gelijk. Eerst Jannus, dan de zolder. De expert is er klaar voor.”

Adriaan zette de telefoon op de luidspreker en legde hem midden op de keukentafel. Antje schoof haar stoel dichterbij, haar ogen glinsterend van de voorpret.

“Jannus? Je staat op de luidspreker, Antje luistert mee,” zei Adriaan met een plechtige ondertoon. “We hebben het uitgezocht. Heb je de kast voor je neus?”

“Zeker weten,” klonk de stem van Jannus, die nu wat gedempt klonk. “Ik sta hier samen met Piet in het magazijn. We hebben de kast op een paar hondjes gezet zodat we er goed bij kunnen. Vertel het ons, professor, waar zit het addertje?”

Adriaan nam een diepe ademteug. “Kijk naar de rechterkant van het middenbeslag. Zie je die wijnranken? Tel vanaf de onderkant naar het derde blad. Het ziet eruit als een gewoon blaadje, maar de nerf zou een fractie dieper moeten liggen.”

Het bleef even stil aan de andere kant van de lijn. Adriaan en Antje hielden onwillekeurig hun adem in. In de verte hoorden ze het vertrouwde zware ademen van Piet en het zachte gekrab van een nagel over ijzer.

“Ik heb het,” fluisterde Jannus. “Het voelt inderdaad… anders. Het geeft een klein beetje mee.”

“Oké,” zei Adriaan, zijn stem nu vol spanning. “Druk nu niet recht naar achteren, maar druk het blad iets naar boven en dan pas diep in. Alsof je een geheime grendel wegduwt.”

Aan de andere kant van de lijn klonk een droge, houten klik, gevolgd door een krakend geluid van hout dat in geen decennia bewogen had.

“Mijn hemel!” riep Piet op de achtergrond. “Jannus, kijk dan! De hele achterlijst van het onderste schap komt naar voren!”

Antje sloeg haar handen voor haar mond. “Het werkt nog,” fluisterde ze bewonderend.

“Wat zie je, Jannus? Zit er wat in?” vroeg Adriaan ongeduldig, terwijl hij bijna in de telefoon kroop.

“Wacht even… het is een smalle nis,” zei Jannus, en ze hoorden het schrapen van papier over hout. “Er ligt hier een stapeltje… het lijkt wel perkament. En iets zwaars, gewikkeld in een oude, vergane doek.”

“Niet zomaar uitpakken!” waarschuwde Adriaan direct. “Wees voorzichtig met dat papier. Als het uit de Franse tijd is, valt het zo uit elkaar.”

“Het is een brief, Adriaan,” zei Jannus, en zijn stem klonk nu vol ontzag. “Met een lakstempel die nog deels intact is. En dat zware pakketje… ik voel de vorm van munten door de stof heen.”

Antje keek Adriaan aan, haar ogen groot. “Je had gelijk,” fluisterde ze. “Goudstukken.”

“Jongens,” zei Jannus plechtig, “ik geloof dat we hier de geschiedenis van een hele familie in handen hebben. Adriaan, je bent een genie. Zonder jouw boeken hadden we dit meubel gewoon als ‘mooie kast’ verkocht en was dit geheim voor altijd in de schaduw gebleven.”

Adriaan en Antje keken elkaar aan over de keukentafel. De spanning aan de andere kant van de lijn was zo aanstekelijk dat de geplande zolderopruiming op slag naar de achtergrond verdween. De ladder kon nog wel een dagje in de schuur blijven staan; dit was een moment waar een antiekliefhebber als Adriaan zijn hele leven op wachtte.

“Jannus, blijf overal vanaf!” riep Adriaan bijna bevelend in de telefoon. “Raak die lakstempel niet aan en laat die doek met munten dichtliggen. Antje en ik komen er nu aan!”

“Ik dacht al dat je dat zou zeggen,” lachte Jannus. “De koffie staat klaar, en ik zal Piet opdracht geven om de winkeldeur op slot te doen. Dit willen we niet tussen de drommen klanten door doen.”

Binnen vijf minuten zat het stel in de auto. Adriaan, die normaal gesproken de tijd nam voor elk bochtje, reed nu met een vastberadenheid die Antje deed glimlachen.

“Je lijkt wel een jonge hond die een bot heeft geroken,” plaagde ze hem, terwijl ze haar gordel nog eens extra aantrok.

“Dit is geen bot, Antje, dit is een tijdcapsule!” reageerde Adriaan enthousiast. “Als die lakstempel inderdaad van een adellijke familie uit de regio Verviers is, dan hebben we hier een verhaal te pakken dat de waarde van de kast ver overstijgt. Het is de tastbare geschiedenis van mensen die alles moesten verbergen om te overleven.”

Toen ze het terrein bij de winkel opreden, zagen ze het bordje ‘GESLOTEN’ al op de deur hangen. Jannus stond ongeduldig achter het glas te zwaaien. Zodra Adriaan en Antje binnenstapten, hing de geur van oude was en avontuur hen tegemoet.

In het magazijn, onder de felle werklampen, stond het eikenhouten kabinet. Het geheime paneel aan de achterzijde stond een klein stukje open, precies zoals Jannus het live aan de telefoon had beschreven.

Piet stond erbij met een paar witte katoenen handschoentjes in zijn hand. “Hier Adriaan, voor de expert. We hebben alleen gekeken, niets verplaatst.”

Adriaan trok de handschoenen aan, zijn handen trilden lichtjes van de adrenaline. Hij boog zich voorover en keek in de smalle nis. Daar lagen ze: de vergeelde papieren, broos en kwetsbaar, en het bundeltje dat inderdaad de onmiskenbare vorm van gestapelde munten verraadde.

Antje legde een hand op zijn schouder. “Ga je gang, Adriaan. Maak de geschiedenis maar eens wakker.”

Met de uiterste voorzichtigheid van een chirurg reikte Adriaan in de nis om de eerste brief naar buiten te halen. De hele ruimte hield de adem in. De enige geluiden waren het verre tikken van een staande klok en de opgewonden hartslag van vier vrienden die op het punt stonden een geheim van tweehonderd jaar oud te ontsluieren.

Adriaan hield zijn adem in terwijl hij het eerste document behoedzaam op de werktafel legde. Het papier was grauw en voelde aan als gedroogde herfstbladeren. Met de uiterste precisie van zijn pincet klapte hij de eerste vouw open. Antje, Jannus en Piet bogen zich over zijn schouder, hun gezichten verlicht door de felle werklamp.

De brief was geschreven in een sierlijk, zwierig handschrift met inkt die door de eeuwen heen was vervaagd tot een zachte sepiakleur. Adriaan herkende het Frans van de hogere kringen uit de late achttiende eeuw.

“Het is een brief van een zekere Marguerite de Valois-Borset,” vertaalde Adriaan zachtjes, zijn ogen over de regels vliegend. “Gedateerd op 14 oktober 1794. Ze schrijft aan haar zoon, die blijkbaar naar het noorden was gevlucht voor de troepen van Napoleon.”

De inhoud was hartverscheurend. Marguerite schreef dat het familielandgoed nabij Verviers was geconfisqueerd en dat ze dit kabinet naar een bevriende handelaar in Maastricht had laten smokkelen. ‘In de buik van dit meubel vind je de laatste resten van onze eer,’ las Adriaan voor. ‘Gebruik het wijs om een nieuw leven op te bouwen in de vrije Nederlanden.’

Piet wees naar het bundeltje in de vergane doek. “En dit dan, Adriaan? Is dit de ‘eer’ waar ze over schrijft?”

Adriaan knoopte het touwtje van de doek los. De stof verpulverde bijna tussen zijn vingers. Toen de laatste laag openging, rolden er twaalf zware, goudgele munten over de tafel. Het doffe licht van de werkplaats werd plotseling gereflecteerd in het pure goud.

“Mijn hemel,” fluisterde Jannus. “Dat zijn Louis d’ors.”

Het waren Franse gouden munten, geslagen onder Louis XVI. Ze zagen eruit alsof ze gisteren uit de muntpers waren gekomen, ongeschonden door de tijd in hun houten schuilplaats. Twaalf kleine fortuintjes die nooit hun bestemming hadden bereikt. De zoon had de kast blijkbaar nooit teruggevonden, of de brief nooit kunnen lezen.

“Dit verandert alles,” zei Antje met een brok in haar keel. “Dit is geen antiek meer, dit is een onvoltooid verhaal. Die Marguerite heeft haar laatste bezit opgeofferd voor de toekomst van haar kind.”

Adriaan knikte plechtig en keek naar zijn vrienden. De hebzucht die je bij zo’n vondst zou verwachten, was nergens te bekennen; er heerste enkel een diep ontzag voor de geschiedenis.

“Jannus,” begon Adriaan, terwijl hij zijn bril afzette. “Dit kunnen we niet zomaar als ‘vondst’ in de winkel zetten. We moeten uitzoeken wat er met die zoon is gebeurd. Misschien zijn er nog nazaten die geen idee hebben dat hun familiegeschiedenis in een verborgen nis in ons magazijn ligt te wachten.”

Piet krabde zich achter de oren. “Dat wordt een hele speurtocht, Adriaan. Maar je hebt gelijk. Een ‘Lege Knip’ is één ding, maar een leeg hart door een verloren geschiedenis, dat kunnen we niet laten gebeuren.”

De rit naar huis was een stuk stiller dan de heenreis, maar dit keer was het een stilte van pure verbazing. De twaalf gouden munten en de fragiele brief lagen veilig opgeborgen in de kluis van De Lege Knip, maar de beelden ervan stonden op Adriaans netvlies gebrand.

Thuisgekomen was de zon inmiddels definitief doorgebroken. De regenboog van die ochtend was allang verdwenen, maar de sfeer in huis was lichter dan ooit. Adriaan stak de houtkachel aan, terwijl Antje een fles wijn ontkurkte die ze eigenlijk voor een speciale gelegenheid hadden bewaard.

De Reflectie bij het Vuur

Ze zakten samen weg in de diepe fauteuils. Adriaan keek naar zijn handen, die nog steeds een beetje leken te trillen van de adrenaline.

“Moet je nagaan, Antje,” begon hij hoofdschuddend. “Als ik vanmorgen niet zo nukkig was geweest, als ik niet voor dat raam was blijven staan dromen bij die regenboog… dan had ik misschien nooit dat telefoontje van Jannus opgenomen met de scherpte die ik nu had. Dan had ik hem misschien afgepoeierd met ‘bel later maar terug’.”

Antje nam een slok van haar wijn en glimlachte ondeugend. “En als ik niet zo eigenwijs was geweest om je te laten liggen, hadden we samen het bed gedaan en waren we direct die ladder op geklommen naar de zolder. Dan hadden we die hele kast en die brief totaal gemist.”

Ze praatten urenlang door over Marguerite de Valois-Borset. Hoe zij daar in 1794 moet hebben gezeten, in een brandend Europa, hopend dat deze houten kast de redding van haar zoon zou zijn. Het simpele ochtendhumeur van een gepensioneerde antiekexpert was de sleutel geworden die een deur naar een tweehonderd jaar oud drama opende.

“Het is een lesje in nederigheid,” concludeerde Adriaan, terwijl hij naar de dansende vlammen staarde. “Soms leidt een valse start tot de mooiste finish. Een ‘vondst’ zit niet altijd in het object zelf, maar in de weg ernaartoe.”

Adriaan knikte langzaam, de warmte van Antje’s hand en de gloed van de kachel hielpen hem om de gebeurtenissen van de dag een plekje te geven. “Je hebt gelijk,” zei hij zacht. “Harrie en Trees moeten eerst maar eens rustig thuiskomen. Ze hebben hun eigen ‘vondsten’ en indrukken om te verwerken. We vallen ze niet lastig terwijl ze nog in die Ardense stilte zitten.”

De zolderopruiming was officieel uitgesteld tot ‘ergens volgende week’. In plaats daarvan lag de keukentafel nu vol met Adriaans oude boeken en schetsen van de kast. Terwijl de duisternis buiten de polder omhelsde, tekende Adriaan voor Antje uit hoe het mechanisme van de serrure à secret precies werkte.

“Moet je nagaan,” legde hij uit, “het hout moet over al die jaren precies genoeg gewerkt hebben om niet te klemmen, maar ook weer niet zo los te zitten dat het luikje eruit rammelt. Het is puur vakmanschap.”

Antje keek naar de passie in zijn ogen. Ze was blij dat het ochtendhumeur plaats had gemaakt voor deze intellectuele honger. “Ik ben benieuwd wat Harrie zegt als we hem dit vertellen. Die gelooft zijn oren niet. Hij gaat daarheen voor rust, en wij vinden hier ondertussen de schat van de eeuw in zijn eigen magazijn.”

Uiteindelijk doofde Adriaan de kachel. De opwinding maakte langzaam plaats voor een gezonde vermoeidheid. Terwijl ze samen de trap op liepen, bleef Adriaan nog even staan bij het slaapkamerraam waar hij die ochtend de regenboog had gezien. De maan scheen nu over de velden, en de horizon was kalm.

“Morgen is een nieuwe dag, Antje,” zei hij, terwijl hij het bed weer opmaakte — dit keer zonder morren en mét haar hulp. “Een dag waarop we Harrie verwelkomen en het mysterie van Marguerite de Valois-Borset verder gaan ontrafelen.”

Antje nestelde zich onder de dekens. “Slaap lekker, Adriaan. En als je morgen weer naar een regenboog wilt staren… roep me dan gewoon. Dan kijken we samen.”

(wordt vervolgd)

https://willemzijlstrasverhalen.blog