Het plan voor het weekend kwam sneller tot stand dan de wind die avond om de muren van Het Slot kon huilen. Terwijl Harrie en Trees aan hun robuuste keukentafel zaten, vulde de kamer zich met de digitale, maar kraakheldere stemmen van Lotte en Lisa, die vanaf hun studentenkamer meeluisterden via de luidspreker.

“Lotte,” begon Harrie, terwijl hij een slok van zijn koffie nam, “je moeder was vanmiddag bij Trees in de winkel. Ze opperde om met z’n vijven weer eens een weekend weg te gaan. Vandaar de vraag: wanneer schikt het jullie? Trek de agenda’s eens open en geef ons wat opties.”

Het bleef even stil aan de andere kant van de lijn, het soort stilte waarin bladzijden worden omgeslagen en digitale kalenders worden gescand.

“Pa,” klonk de stem van Lisa uiteindelijk vastberaden, “eigenlijk zou dit weekend ons het beste uitkomen. De weken daarna zitten we weer tot over onze oren in de toetsen, dan hebben we geen minuut over.”

Lotte viel haar direct bij: “Ik had het al van mams begrepen. Sally heeft de laatste tijd ook zó bizar veel in haar studie gestoken… ze is echt aan rust toe. Even de zinnen verzetten is precies wat ze nodig heeft.”

Harrie krabde zich even achter het oor. Hij had voor het komende weekend eigenlijk een heel andere planning gemaakt—wat klussen en een paar afspraken die al even stonden—maar hij zag de bui al hangen. Nu de jonge dames met zo’n krappe deadline kwamen, was er weinig ruimte voor onderhandeling.

“Vooruit dan maar,” zei hij met een glimlach in zijn stem. “Als jullie zeggen dat dit het enige gaatje is, dan schuif ik mijn boel wel opzij. Dan maken we er werk van.”

Trees, die ondertussen de laatste thee had ingeschonken, knikte tevreden. De knoop was doorgehakt.

“Mooi,” besloot Harrie terwijl hij de telefoon van tafel pakte. “Dan is het bij dezen beklonken. We hoeven alleen Sally nog even te verwittigen, maar dat regelt Trees wel met haar. Die twee hebben hun eigen lijntje.”

Vijf minuten later zaten Trees en Sally diep in de logistiek van het komende weekend. Wat een korte mededeling had moeten zijn, ontaardde in een gesprek dat een half uur later nog steeds in volle gang was.

Trees had uit voorzorg de luidspreker van de telefoon uitgezet. Ze kende Harrie; die zou alleen maar met zijn ogen rollen bij de details over welke sjaals er mee moesten, wie de hydraterende gezichtsmaskers meebracht en of er genoeg witte wijn koud stond. Door de hoorn tegen haar oor te klemmen, creëerde ze een veilige bubbel waarin Harrie alleen de zachte brom van haar stem hoorde, zonder de inhoud van hun ‘vrouwenoverleg’ te kunnen volgen.

Het gesprek kabbelde voort over de alledaagse bezigheden die het leven kleur geven, zoals de laatste modevondsten in de kringloop. Hoe Lotte en Lisa hun nieuwe wasmachine eindelijk aan de praat hadden gekregen. En natuurlijk de broodnodige ontspanning die ze alle vijf zo hard nodig hadden.

Ondanks de vertrouwelijkheid en de lengte van het gesprek, bleef één onderwerp onaangeroerd. Sally kwam met geen woord terug op de vraag die Trees die middag in de winkel had gesteld. De naam ‘Erik’ viel niet, en de blos van die middag leek veilig opgeborgen achter de zakelijke beslommeringen van het weekend.

Trees voelde de nieuwsgierigheid aan haar trekken. Ze had het op het puntje van haar tong liggen om er tóch even naar te vissen, maar ze bedwong zich. Als ervaren vertrouwenspersoon van De Lege Knip wist ze: een bloem bloeit niet sneller als je aan de blaadjes trekt.

“Goed kind,” zei Trees uiteindelijk met een glimlach die door de telefoon heen klonk, “we hebben alles op een rijtje. Pak je tas maar vast in, en laat die zware boeken van je op je bureau liggen. We komen je ophalen.”

Toen Trees de hoorn op de haak legde, keek Harrie haar vragend aan vanaf de andere kant van de tafel. “En?” vroeg hij. “Zijn jullie eindelijk uitgestudeerd op de paklijst?”

“Vrouwenwerk, Harrie,” antwoordde Trees mysterieus terwijl ze opstond om de thee weg te zetten. “Dat begrijp jij pas als we dit weekend in de duinen staan. Maar één ding is zeker: Sally is erbij. En de rest… dat komt vanzelf wel bovendrijven als de kachel brandt.”

Harrie, die van de praktische aanpak was, hield de klok scherp in de gaten. “Als we de meiden echt willen verrassen en de dag optimaal willen benutten, moeten we vroeg rijden,” stelde hij voor. Trees knikte instemmend. “Laten we afspreken dat we eerst Sally ophalen en dan in één moeite doorrijden naar het nieuwe plekje van Lotte en Lisa. Dan zitten we voor de grote drukte op de weg.”

Een kwartier later was het geregeld. De keukentafel lag bezaaid met krabbels, maar de digitale wereld was nu ook op de hoogte.

Trees liet haar vingers over het scherm van haar telefoon dansen. Er ging een groepsapp uit naar de drie meiden met de laatste, onverbiddelijke instructies:

• Tijdstip: De wekker moet vroeg, want de ‘Slot-expresse’ stopt stipt voor de deur.
• Bagage: Eén tas per persoon, en een streng verbod op zware studieboeken.
• Humeur: Een goed humeur en wandelschoenen zijn verplicht.

Terwijl de bevestigingen van de meiden met enthousiaste emoji’s binnendruppelden, besefte Trees dat er nog één belangrijk station was: de winkel. Ze pakte haar telefoon nog één keer op om Jannus een bericht te sturen.

“Jannus, even voor de administratie: aanstaande zaterdag ‘snipper’ ik. De Lege Knip is die dag helemaal van jou. De vijf van Het Slot gaan de natuur in. Maak er geen al te grote bende van! Groet, Trees.”

Jannus stuurde vrijwel direct een duimpje terug, waarschijnlijk al plannen smedend om die zaterdag zijn eigen stempel op de stamtafel te drukken zonder de toeziende blik van Trees.

De rust keerde terug op Het Slot. De tassen stonden klaar in de gang, de route zat in Harrie’s hoofd en de spanning voor het weekend begon langzaam om te slaan in gezonde voorpret. De “vijf” waren er klaar voor.

Zaterdagochtend, nog vóór de klok van acht uur sloeg, draaide de wagen van Harrie en Trees de poort van Het Slot uit. De ochtendmist hing nog laag over de velden, maar binnen in de auto was de sfeer al klaarwakker. Na een korte stop bij het appartement van Sally, waar haar weekendtas vliegensvlug in de achterbak was verdwenen, zetten ze koers naar de volgende halte voor de twee andere jongedames.

Lotte zat nog maar net op haar plek of de nieuwsgierigheid won het van haar ochtendhumeur. “Oké, we zijn compleet, de riemen zitten vast… waar gaat de reis eigenlijk naartoe?”

Harrie keek even opzij naar Trees en begon breeduit te lachen. “Tja Lotte, je moeder was degene die met het hele idee kwam om eruit te gaan, dus ik stel voor dat zij nu ook eindelijk de bestemming onthult.”

Sally, die vanaf de achterbank scherp meeluisterde, keek via de binnenspiegel met grote ogen naar Harrie. “Dat meen je niet, Harrie! Dat is absoluut niet wat Trees en ik hebben afgesproken. Trees vertelde mij juist dat jij alles tot in de puntjes zou regelen!”

De veelzeggende blikken die Harrie en Trees voorin uitwisselden, spraken echter boekdelen. Er werd niet geantwoord, alleen maar geheimzinnig geglimlacht.

Lotte doorzag het spelletje direct en leunde naar voren tussen de twee voorstoelen. “Oom Harrie, u zit gewoon te jokken! U denkt echt dat wij daar intuinen, maar mooi niet dus. Jullie weten het donders goed en houden ons gewoon in spanning.”

Harrie gaf een vrolijke tik op het stuur terwijl hij de snelweg opdraaide. “Laten we zeggen dat de weg erheen de helft van het plezier is. Maar maak je geen zorgen, dames: de koers is gezet en de bestemming is precies wat jullie nodig hebben.”

De snelwegborden flitsten voorbij terwijl de ochtendzon langzaam door de bewolking brak. Utrecht, Amersfoort, Zwolle, Amsterdam — de namen op de blauwe borden boden stof tot speculatie op de achterbank. Het grote raden was begonnen.

Naarmate ze Utrecht naderden, werd het spelletje eenvoudiger. De afslagen naar Amersfoort en Zwolle werden genegeerd; de neus van de auto bleef strak richting het westen wijzen.

Sally leunde naar voren en keek Harrie vragend aan. “Gaan we dan toch naar Amsterdam, Harrie? De grote stad in?”

Harrie hield zijn blik strak op de weg gericht. Zijn gezicht was een onleesbaar masker; geen spiertje vertrok, geen blik in de spiegel verraadde zijn plannen. Pas toen de contouren van de hoofdstad in de verte aan de horizon verschenen, verbrak hij het zwijgen.

“We rijden er met een boog omheen,” zei hij kalm, terwijl hij de ringweg opdraaide. “Die drukte en die chaos hebben we geen van allen nodig dit weekend. We zoeken de ruimte op, niet de betonmassa.”

De meiden keken elkaar aan op de achterbank. Als het Amsterdam niet was, maar ze er wel omheen reden, bleef er eigenlijk maar één logische richting over.

“De kust?” fluisterde Lotte hoopvol.

De hoogbouw van de Randstad maakte langzaam plaats voor een glooiend groen landschap. Op de achterbank werd er druk gespeculeerd. “Zou het Zandvoort zijn? Of Bloemendaal?” wierp Lisa op. Zelfs Haarlem passeerde de revue als mogelijke uitvalsbasis, maar toen Harrie met een strak gezicht de afslag naar de oude stad voorbijreed, waren de dames het spoor even volledig bijster.

Het gegis verstomde toen de auto de drukte definitief achter zich liet en de zilte zeelucht door de roosters naar binnen stroomde. Een half uur later draaide Harrie de wagen met een tevreden zucht een parkeerplaats op.

Daar stonden ze dan: voor de deur van Strandhotel Zoomers in Castricum.

Het hotel lag prachtig verscholen in de duinen, een oase van modern comfort te midden van de ruige natuur. Zodra ze uitstapten, viel de stilte als een warme deken over hen heen. Geen ronkende motoren, geen luidruchtige stadsdrukte en geen rinkelende winkelbel van De Lege Knip. Het enige wat de serene rust doorbrak, was het verre, ritmische geruis van de branding die tegen de kust sloeg.

“Castricum…” ademde Sally uit, terwijl ze de frisse zeewind diep inademde. “Harrie, Trees… dit is perfect.”

Harrie haalde de tassen uit de achterbak en keek met een triomfantelijke blik naar de drie meiden. “Geen beton, geen haast. Alleen de duinen, de zee en wij vijf. Precies wat de dokter heeft voorgeschreven voor overwerkte studenten en drukke winkeliers.”

Trees legde een hand op de schouder van Sally. “Kijk,” wees ze naar het pad dat direct de duinen in liep, “daar ligt de rest van de wereld. Maar dit weekend blijven wij lekker hier.”