De terugrit naar Brabant was begonnen, en de auto gonsde van een mengeling van zoute zeelucht en ongetemde energie. Terwijl de snelweg zich voor hen uitstrekte, was het alsof de rust van de duinen langzaam plaatsmaakte voor de levendige dynamiek van hun vijfeenheid.

Lotte en Lisa zaten nog steeds op een roze wolk. “Je zag toch hoe Gerrit die sprong maakte toen we zwaaiden?” riep Lisa uit, terwijl ze bijna over de voorstoel van Harrie heen boog. “Dat was geen toeval, dat was een show!”

Harrie wierp een blik in de achteruitkijkspiegel en trok een nuchter gezicht. “Meiden, laat je niet gek maken. Die jongens leven voor de wind. Elk weekend staan daar groepen jongelui die onder de indruk zijn. Voor hen is het gewoon hun sport, hun passie. Ze zijn als het ware getrouwd met hun kite.”

“Echt niet, pap,” lachte Lisa. “Gerrit vroeg specifiek of we vaker in Castricum kwamen. Dat doen ze echt niet bij iedereen. Jij bekijkt het weer veel te praktisch, als een soort winkelvoorraad die je moet tellen.”

Harrie grinnikte en stuurde de auto met vaste hand richting het zuiden. “Ik noem het gewoon levenservaring. Maar wie weet, misschien heb ik het mis en staan ze volgende week met hun vliegers in de achtertuin op Het Slot.”

Terwijl de discussie tussen Harrie en de meiden vrolijk voortduurde, bleef het tussen Trees en Sally opvallend stil. De blikken die de twee vrouwen tijdens de duinwandeling hadden uitgewisseld, hingen nog in de lucht. Sally staarde uit het raam naar de voorbijflitsende weilanden. De indrukken van het weekend hadden zich in haar hoofd genesteld. Iedereen voelde dat er iets in haar was verschoven — een soort hernieuwde focus, of misschien wel de eerste zaadjes van een nieuw hoofdstuk waarin ‘Erik’ een grotere rol speelde dan ze tot nu toe had toegegeven.

Trees legde even kort haar hand op die van Sally. Geen woorden, alleen het warme besef dat de basis — de vriendschap tussen hen vijven — sterker was dan welke studie-stress of hartzeer dan ook.

Toen de vertrouwde contouren van Brabant aan de horizon verschenen en de zon inmiddels hoog boven de akkers stond, viel de auto langzaam stil. Het was geen ongemakkelijke stilte, maar een diep verzadigde rust.

De discussie over Hans en Gerrit was uitgedoofd; of Harrie nu gelijk had met zijn nuchtere kijk, of dat het gevoel van de meiden de waarheid was, deed er eigenlijk niet meer toe. Het ging om de verbinding.

Harrie draaide de oprit van Het Slot op en zette de motor uit. Hij keek de kring rond. “Zo,” zei hij met een diepe zucht van tevredenheid. “We zijn weer thuis. De zoute neuzen zijn er, de studies zijn even vergeten, en ik heb zo’n vermoeden dat dit niet de laatste keer was dat we de duinen van Castricum hebben gezien.”

Terwijl ze uitstapten, voelden ze allemaal hetzelfde: de wind en de zee hadden hen even geraakt, en hoewel de maandag weer voor de deur stond, namen ze een klein stukje van die grenzeloze horizon met zich mee naar binnen.

Nauwelijks was de auto op de oprit van Het Slot tot stilstand gekomen, of de zilte zeelucht maakte plaats voor de geur van vers gezette koffie en de onvermijdelijke dagelijkse werkelijkheid. De vakantiemodus werd met een paar klikken van de autoportieren ingeruild voor de actiestand.

Trees was nog niet binnen of haar scherpe oog viel alweer op de details. “Meiden,” begon ze, terwijl ze haar jas ophing, “ik zag bij het weggaan hier en daar wat spinnenwebben in de hoeken van de hal. Ik ben er niet bang voor, maar het staat zo onverzorgd.”

Lotte en Lisa, die eigenlijk van plan waren de middag luierend door te brengen met hun Duitse grammatica, keken elkaar aan. Harrie had echter al geanticipeerd. Met een knipoog herinnerde hij hen aan hun belofte. “Eerst de kamer, de hal en de keuken stofzuigen, dames. Dan smaken die Duitse naamvallen daarna een stuk beter.” Met een zucht, maar ook met de vrolijke energie die ze uit Castricum hadden meegenomen, pakten de meiden de stofzuiger uit de kast.

Trees maakte zich ondertussen klaar voor haar middagdienst in De Lege Knip. Ze wist dat Jannus de boel vast draaiende had gehouden, maar ze kon het niet laten om zelf weer even de scepter te zwaaien en de nieuwtjes van de stamtafel op te snuiven. Sally trok zich terug in haar eigen hoekje; de boeken riepen en er moesten nog een paar lastige stukken worden doorgenomen voordat de nieuwe week echt losbarstte.

Terwijl het gebrom van de stofzuiger door het huis klonk, trok Harrie zich terug in de stilte van zijn kantoor. Hij had een missie. Via Sally had hij groen licht gekregen van Lotte om eens wat dieper in de achtergrond van de mysterieuze Erik te duiken.

Sally had Lotte het adres gegeven, en nu dat briefje voor Harrie op zijn bureau lag, kon hij zijn nieuwsgierigheid niet langer bedwingen. Hij opende zijn laptop en begon met de systematiek van een man die gewend was dossiers door te spitten.

Wie was deze man die Sally zo in de ban hield dat ze er zelfs aan de kust bijna niet over durfde te spreken? Harrie zette zijn bril recht en begon te typen. De rust op Het Slot was teruggekeerd, maar achter de gesloten deur van het kantoor begon een heel nieuw onderzoek. De vijf van Castricum waren weer thuis, maar de geheimen reisden nog even met hen mee.

Harrie staarde naar het scherm van zijn computer. Erik van Dam, Valeriusstraat 22. De naam en het adres stonden in zijn geheugen gegrift, maar de digitale zoektocht liep al snel tegen een muur op.

Harrie had na enig speurwerk wel een account gevonden op sociale media, maar de moed zonk hem in de schoenen bij het zien van de tijdlijn. De laatste activiteit dateerde van jaren geleden; een wazige foto van een verjaardag en wat algemene berichten die totaal geen beeld gaven van de man die Erik nu moest zijn.

“Een dood spoor,” mompelde Harrie ontevreden. “Hier heb ik niets aan. Die jongen is een digitale kluizenaar geworden.”

Hij leunde achterover in zijn bureaustoel en trommelde met zijn vingers op het houten blad. Hij wist uit ervaring dat een adres slechts een startpunt was. Om echt te begrijpen wie Erik was — en of hij wel goed genoeg was voor hun Sally — had hij meer nodig dan een huisnummer.

De grote vraag die nu door zijn hoofd spookte was: wat doet hij voor de kost?

• Werkt hij in de academische wereld, net als Sally?
• Heeft hij een eigen bedrijf, of is hij werkzaam bij een van de grote kantoren in de stad?
• Is hij misschien al met vervroegd pensioen of zit hij tussen twee banen in?

“Als ik nou maar wist waar hij werkt of gewerkt heeft,” dacht Harrie hardop. “Dan gaan er deuren open die nu nog potdicht zitten.”

Op Het Slot hield men van de directe aanpak, maar Harrie wist dat hij voorzichtig moest zijn. Als hij te hard van stapel liep, zou hij het vertrouwen van de meiden (en vooral dat van Sally) beschadigen. Hij besloot het over een andere boeg te gooien. Misschien kon hij via een omweg — een oude bekende in de stad of een register — achter de professionele achtergrond van Van Dam komen.

Terwijl beneden het geluid van de stofzuiger langzaam verstomde en de geur van vers gebakken cake van Trees door het huis trok, bleef Harrie nog even in het halfduister van zijn kantoor zitten. De jacht op de achtergrond van Erik van Dam was pas net begonnen, en Harrie was niet van plan om met lege handen aan de stamtafel te verschijnen.

Trees stond net een stapel nieuwe boeken recht te zetten bij de stamtafel in De Lege Knip, toen de vertrouwde rinkel van de winkeltelefoon de stilte verbrak. Jannus nam op, maar keek direct haar kant op. “Voor jou, Trees. Het is Harrie.”

Trees veegde haar handen af aan haar schort en pakte de hoorn over. Ze hoorde aan de toon van zijn stem dat hij nog steeds in zijn kantoor op Het Slot zat, waarschijnlijk nog diep begraven in zijn digitale zoektocht.

“Met Harrie,” klonk het kort en bondig aan de andere kant. “Trees, luister… ik zit hier al een tijdje te graven naar die Erik van Dam, maar ik loop vast. Ik krijg geen gegevens boven water die interessante informatie geven. Zijn sociale media zijn zo dood als een pier en ik kom er zo simpelweg niet uit.”

Trees glimlachte in haar vuistje. Ze wist dat Harrie niet van onopgeloste raadsels hield.

“Dus,” vervolgde Harrie, zijn stem iets zachter, “zou jij aan Sally willen voorstellen of ze het leuk vindt om samen met hem een avond bij ons op Het Slot te komen eten? Een soort kennismaking. Dat lijkt mij op dit moment de enige zinnige mogelijkheid om een beeld van die man te krijgen. Dan zien we hem in levenden lijve.”

Trees keek even de winkel rond, waar een paar klanten rustig tussen de schappen snuffelden. “Dat is een heel plan, Harrie,” antwoordde ze kalm. “Je wilt hem dus gewoon aan de tand voelen bij een goed glas wijn? Ik zal het voorzichtig bij Sally polsen. Ze zit nu toch in haar boeken, dus ik zoek wel een rustig moment.”

“Precies,” besloot Harrie. “Gewoon informeel. Dan hoef ik niet langer als een detective achter een scherm te zitten. Ik hoor wel wat ze zegt.”

Toen Trees de verbinding verbrak, bleef ze even met haar hand op de telefoon rusten. Harrie’s ongeduld had een onverwachte wending aan de zaak gegeven. Nu was de vraag: zou Sally bereid zijn om haar ‘stadsgeheim’ zomaar mee te nemen naar de veilige, maar kritische muren van Het Slot?

Trees aarzelde even met haar vinger boven het scherm. Ze kende Harrie; als hij eenmaal een spoor volgde, liet hij niet meer los. Maar ze kende Sally ook: die was gesteld op haar privacy en hield niet van overvallen worden. Toch wist ze dat een rechtstreekse uitnodiging de enige manier was om de lucht te klaren.

Met een zucht opende ze WhatsApp en typte het bericht:

“Hoi Sally, even een berichtje vanaf de stamtafel. Harrie heeft net geopperd dat het hem leuk lijkt als jij een keer samen met Erik bij ons op Het Slot komt dineren. Misschien houdt hij daar helemaal niet van, maar Harrie zoekt een opening om hem te leren kennen. Geef maar een teken of je dit ziet zitten. Niks moet, alles mag! Liefs, Trees.”

Ze drukte op ‘verzend’ en legde haar telefoon met het scherm naar beneden op de toonbank. Nu was het afwachten. In De Lege Knip ging het gewone leven door, maar Trees wist dat dit simpele berichtje de dynamiek op Het Slot wel eens flink zou kunnen veranderen. Zou Sally de uitnodiging zien als een warm gebaar, of als het begin van een officieel ‘verhoor’ door Harrie?

De winkelbel van De Lege Knip rinkelde net op het moment dat Trees’ telefoon een kort, helder geluid gaf. Een “ping” — het bericht van Sally was er al. Trees voelde de nieuwsgierigheid in haar maag prikkelen, maar op datzelfde moment stapte Willy op haar af met een vragende blik in zijn ogen.

Het was de klassieke spagaat van de winkelier: de digitale wereld die om aandacht schreeuwt tegenover de klant van vlees en bloed die voor je neus staat. Willy begon aan een langdradig verhaal over een specifiek soort papier dat hij zocht, maar Trees merkte dat haar gedachten bij het schermpje op de toonbank bleven hangen.

Trees keek Willy vriendelijk aan, maar hield haar antwoord kort. “Willy, ik help je hier heel graag mee, maar geef me twee minuutjes om even iets administratiefs af te ronden. Als het geen directe haast heeft, kom ik er zo bij je op terug met de juiste mappen.”

Willy, die de rust zelve was, knikte begrijpend en liep alvast richting de achterste schappen. Trees greep haar kans. Haar hartslag ging een fractie omhoog toen ze haar telefoon ontgrendelde.

Daar stond het, kort maar krachtig:

“Hoi Trees, ik moest even slikken bij het idee, maar eerlijk gezegd is het ook wel een goed plan. Ik heb het Erik gevraagd en hij reageerde verrassend positief! Hij zei: ‘Als de mensen op Het Slot net zo gastvrij zijn als jij zegt, kom ik graag.’ Zullen we komende vrijdagavond prikken?”

Trees slaakte een zucht van verlichting. De opening was er. Geen defensieve reactie, geen uitvluchten, maar een directe ‘ja’. Ze stuurde snel een duimpje terug en stak haar telefoon weer in haar zak.

Nu ze het antwoord wist, kon ze Willy met haar volledige aandacht helpen. Terwijl ze samen door de mappen met papierstalen bladerden, dwaalden haar gedachten al af naar de menukaart voor vrijdag.

• Wat serveer je aan een man waarvan je alleen het adres en een verouderd social-media-account kent?
• Hoe zorg je dat Harrie zich niet gedraagt als een rechercheur tijdens de verhoorkamer, maar als een gezellige gastheer?

De nieuwsgierigheid was beloond, maar de spanning voor de vrijdagavond begon nu pas echt te borrelen. “Zo Willy,” zei ze met een hernieuwde glimlach, “laten we eens kijken of we dat speciale marmerpapier voor je kunnen vinden.”

Nadat Willy tevreden met zijn marmerpapier de winkel uitliep, stuurde Trees direct een kort bericht naar Harrie: “De zoektocht kan gestaakt worden, Sherlock. Vrijdagavond schuift Erik aan op Het Slot. Wees voorbereid!” Die avond, toen de deuren van De Lege Knip op slot zaten, reed Trees niet direct naar huis. Ze stuurde haar auto richting de wijk van Sally. Ze wilde niet onvoorbereid aan het diner van vrijdag beginnen; een goede gastvrouw laat niets aan het toeval over.

Sally deed de deur open met een glimlach die verraadde dat ze het zelf ook nog een beetje spannend vond. “Je komt de inspectie doen voor vrijdag?” plaagde ze, terwijl ze de waterkoker aanzette.

Trees ging aan de keukentafel zitten. “Geen inspectie, Sally, maar je kent Harrie. Die wil alles weten, en ik wil gewoon dat het een avond wordt waar iedereen zich op zijn gemak voelt. Vertel eens, hoe reageerde hij écht?”

Sally nam de tijd om haar gedachten te ordenen. “Verrassend nuchter eigenlijk. Hij vond het alleen maar mooi dat jullie zo betrokken zijn.” Samen namen ze de praktische zaken door:

“Hij is een echte wijnliefhebber,” vertelde Sally. “Een goede rode wijn kan hij enorm waarderen, maar hij drinkt net zo makkelijk een glas bruiswater tussendoor. Geen bierdrinker in ieder geval.”

Gelukkig geen ingewikkelde allergieën! Hij is een makkelijke eter, maar hij houdt wel van de eerlijke keuken. Een lekkerbek, maar met een goed smaakbeleving. Een mooi stuk wild of een goedgevulde vissoep, daar maak je hem blij mee”

“Hij kan in het begin wat kat uit de boom kijken, dus als Harrie hem niet meteen het vuur aan de schenen legt, komt hij vanzelf los.”

Trees noteerde het mentaal. Geen bier, goede rode wijn, en eerlijk eten. “En jij?” vroeg Trees. “Heb jij nog ideeën voor de tafelindeling of het menu?”

Sally dacht even na. “Laten we het niet te chic maken, Trees. Gewoon de gezelligheid die we op Het Slot altijd hebben. Als we hem tussen ons in zetten en niet tegenover Harrie aan het hoofd van de tafel, voelt het minder als een kruisverhoor.”

Trees knikte instemmend. “Een slimme zet. Ik ga eens even puzzelen op een menu waar we niet de hele avond voor in de keuken hoeven te staan, zodat we ook echt mee kunnen praten.”

Toen Trees een half uur later weer in de auto stapte, voelde ze zich een stuk rustiger. De ‘vage man’ van de sociale media kreeg steeds meer kleur. Terwijl ze de oprit van Het Slot opreed, zag ze het licht in Harrie’s kantoor nog branden. Ze glimlachte. De detective kon wel inpakken; de gastvrouw had de touwtjes in handen.