De zware sfeer van het diepe gesprek tussen Sally en Trees verdween op slag toen de deur van het kantoortje openging. De overgang van de stille twijfel naar de bruisende gezelligheid van De Lege Knip was totaal. De mannen stonden in een groepje bij de bar en de lachsalvo’s rolden door de ruimte.

Piet kwam direct met zijn verklaring, terwijl hij met een brede grijns naar de overige mannen wees. “Wat zijn jullie nieuwsgierig!” riep hij uit, precies de woorden van Dylan gebruikend om de dames een beetje te plagen. “Iets wat wij vandaag blijkbaar niet mochten zijn! Maar wees gerust, we lachen niet om jullie geheimen.”

Hij wees op de arme Willy, die er inderdaad een beetje verloren bij stond. “Willy probeerde hier een mop te vertellen, maar hij raakte halverwege de draad kwijt. Het sloeg nergens meer op!”

Dylan deed er nog een schepje bovenop. “Het was niet alleen dat hij de draad kwijt was, hij haalde de clou en de inleiding door elkaar. Ik hoefde hem alleen maar een klein beetje te corrigeren en toen zakte de hele mop als een mislukte pudding in elkaar.”

Willy stond daar met knalrode wangen, zijn gebruikelijke stoere DJ-houding was even nergens te bekennen. Hij lachte schaapachtig en wreef in zijn nek. “Ja, ja, wrijf het er maar in. Volgende keer zet ik gewoon weer een plaat op, dat gaat me beter af dan moppen tappen.”

Sally moest hartelijk lachen om het tafereel. Dit was de wereld waar ze zich thuis voelde: geen ingewikkelde structuren of mappen vol gedragskenmerken, maar gewoon mensen die om elkaars fouten konden lachen. Het was een nuchtere, eerlijke wereld die haar hielp de zwaarte van haar gedachten over Erik even te relativeren.

“Nou Willy,” zei ze bemoedigend terwijl ze hem een knipoog gaf, “zolang je clou bij het draaien maar wel goed zit, vergeven we je deze mislukte grap.”

De spanning van de ochtend was definitief gebroken. Te midden van haar vrienden in De Lege Knip voelde Sally dat, wat er ook zou gebeuren met Erik en zijn ‘schil’, ze hier altijd een plek had om weer met beide benen op de grond te komen.

Nadat Sally met een glimlach afscheid had genomen van Trees, Dylan en de rest van de mannen in De Lege Knip, stapte ze haar auto in. “Ik moet weer aan de studie,” had ze gezegd, maar de boeken van de universiteit waren op dit moment het laatste waar ze aan dacht. Haar hoofd zat vol met andere plannen.

Ze reed doelgericht naar een zijstraat van de Dorpsstraat. Ze had gehoord dat daar een lijstenmakerij zat die bekendstond om vakmanschap. Het was tijd om iets te doen met de herinneringen waar ze het met Erik over had gehad; ze wilde een tastbaar gebaar maken, iets wat misschien een barstje in zijn strakke schil zou kunnen veroorzaken.

De lijstenmakerij ademde een sfeer van vroeger uit: de geur van hout, lijm en geduld. Een oudere heer met een stofjas en een bril op het puntje van zijn neus kwam achter de werkbank vandaan. Hij bekeek Sally met een rustige, onderzoekende blik terwijl ze haar wensen uitlegde.

Terwijl hij wat monsters van houten lijsten op de toonbank legde, bleef hij haar aankijken. Er viel een korte stilte, waarin hij zijn bril even rechtzette.

“U bent toch mevrouw Van de Velde?” vroeg hij plotseling met een zachte, bijna weemoedige stem.

Sally keek verbaasd op van de lijsten. “Nee meneer, ik heet De Jong van achternaam. U zult wel iemand anders voor de geest hebben.”

De man knipperde even met zijn ogen en bestudeerde haar gezicht nog een keer heel nauwkeurig, alsof hij een oud schilderij probeerde te dateren.

“Mijn excuses,” zei hij, en hij boog zijn hoofd lichtjes. “Dan zit ik ernaast. Maar de gelijkenis is treffend. Het is ook alweer jaren geleden dat ik die bewuste persoon voor het laatst gezien heb, dus u zult wel gelijk hebben. De tijd speelt soms spelletjes met het geheugen van een oude man.”

Hij herpakte zich en wees naar een klassieke, donkerhouten lijst die precies de diepte had die Sally zocht. “Deze zou heel mooi passen bij wat u in gedachten heeft.”

Terwijl Sally naar haar auto liep, voelde de zon op haar gezicht vreemd koel aan. De naam ‘Van de Velde’ echode na in haar hoofd, als een haperende grammofoonplaat. Robert van de Velde. Haar ex-man.

Het was jaren geleden dat ze die naam met trots had gedragen, voordat de breuk haar dwong haar eigen identiteit als ‘De Jong’ weer op te eisen. Maar de vraag van de lijstenmaker bleef aan haar knagen. Hoe kon deze man, hier in deze zijstraat, haar associëren met Robert? Sally groef diep in haar geheugen, maar de straten hier kwamen haar niet bekend voor. Ze wist zeker dat ze tijdens haar huwelijk met Robert nooit in deze specifieke lijstenmakerij was geweest.

Ze stapte in de auto en bleef even met haar handen aan het stuur zitten. Haar gedachten flitsten terug naar Erik en zijn fotoalbums van de universiteit. Erik had het gehad over medestudenten die hij uit het oog was verloren. Zou het kunnen dat Robert en Erik elkaar kenden? Was er een overlap in hun studietijd die zij nooit had geweten? De wereld was soms beangstigend klein.

Maar er was nog een andere mogelijkheid. In het dorp waar zij en Robert vroeger hadden gewoond, een flink eind hiervandaan, was Robert een bekend figuur. Misschien had deze lijstenmaker daar vroeger zijn atelier gehad? Of misschien was er een zakelijke link?

De nieuwsgierigheid, die ze bij de mannen in De Lege Knip nog had weggezet als lastig, begon nu bij haarzelf toe te slaan. De ‘gedragskenmerken’ waar ze als alibi over had gesproken, kregen plotseling een heel persoonlijke lading. Ze besloot dat ze niet kon wachten tot de lijst klaar was om meer te weten te komen.

Voordat ze naar huis reed, besloot ze een omweg te maken langs het dorp waar ze met Robert had gewoond. Het was een plek die ze liever meed, maar als er ergens antwoorden lagen over de connectie tussen haar verleden met Robert en de wereld van Erik, dan was het daar.

Het vraagteken in haar hoofd was gegroeid tot een uitroepteken. De rustige wereld van lijsten en archieven was voorgoed verstoord door een naam uit een vorig leven. Terwijl ze de motor startte, wist Sally één ding zeker: de ‘schil’ van Erik was niet het enige geheim dat deze week ontrafeld zou worden.

Eenmaal thuis nam de routine van het dagelijks leven het over. De emoties van de ochtend en de vreemde ontmoeting bij de lijstenmaker hadden haar hongerig gemaakt. De pizza van gisteravond bij Erik was een romantisch hoogtepunt geweest, maar nu haar maag knorde, verlangde ze naar iets substantiëlers.

Sally was een planner in de keuken; meestal stonden haar vriezerbakjes vol met gezonde, zelfgemaakte soepen. Maar vandaag ontbrak de puf voor een culinair hoogstandje. Ze koos voor Lawaaisoep: een simpele, krachtige bouillon van Maggi-blokjes met een flinke hand soepgroenten. De naam zei het al; het was snel klaar en gaf de nodige ‘herrie’ in de pan.

Terwijl de pan op het vuur stond, bereidde ze de rest van de maaltijd voor:

• Kipschnitzel (goudbruin gebakken)
• Sperzieboontjes (beetgaar)
• Gebakken aardappelen (met een snufje zout en rozemarijn)

De vertrouwde geur van de bouillon vulde de keuken en bracht haar gedachten even tot rust. Robert van de Velde, de lijstenmaker, de blik van Lotte… het gleed langzaam van haar af terwijl ze in de pannen roerde.

Net op het moment dat het water voor de Lawaaisoep de eerste grote bellen begon te vertonen en het deksel zachtjes op de pan rammelde, trilde haar mobiel luidruchtig over het aanrecht.

Sally veegde haar handen af aan haar schort. In de reflectie van het schermpje zag ze de naam van de beller oplichten. Haar hart maakte een klein sprongetje. Zou het Erik zijn, die de weg uit zijn eigen doolhof van fotoalbums had gevonden? Of was het Lotte, die nog meer ‘waarheid’ in haar moeders ogen wilde zoeken?

Ze pakte de telefoon op, terwijl de soep op de achtergrond zachtjes doorkookte.

“Met Sally de Jong,” zei ze, terwijl ze het vuur onder de Lawaaisoep iets lager draaide.

“Sally, met Erik. Stoor ik in je bezigheden?” De stem aan de andere kant klonk precies zoals hij was: beheerst, beleefd en een tikkeltje formeel, maar er zat een zachtheid in die ze gisteravond voor het eerst had gehoord.

Sally kon een lach niet onderdrukken. “Nee hoor, Erik. Ik ben Lawaaisoep aan het maken en de rest voor vanavond: sperzieboontjes, gebakken aardappeltjes en een vers geslagen kipschnitzel.”

“Dat klinkt als een uitgebalanceerde maaltijd,” antwoordde Erik serieus, “maar Lawaaisoep… die term ken ik niet. Is dat een lokaal recept?”

Sally zag haar kans schoon. De ‘schil’ waar ze het met Trees over had gehad, vertoonde een kiertje. “Erik, als je echt wilt weten wat dat is, moet je deze kant op komen en het proeven. Dan leg ik je de logica achter de naam wel uit.” Ze hield haar adem even in en voegde er snel aan toe: “Maar waar belde je eigenlijk voor?”

Het bleef even stil aan de andere kant van de lijn. Ze hoorde hem diep inademen, alsof hij een belangrijke beslissing in zijn hoofd aan het archiveren was.

“Sally… ik wilde gewoon even je stem horen,” zei hij toen, bijna verlegen. “Je zweeft de hele dag door mijn gedachten. Ik probeerde de fotoalbums op te ruimen, maar telkens als ik een foto zag, dacht ik aan wat jij zei over herinneringen. Ik kon me niet concentreren.”

Sally voelde een warme gloed vanbinnen. De man die alles volgens protocol deed, gaf zojuist toe dat zijn systeem ontregeld was door haar.

“Erik,” zei ze plagend, terwijl ze met een houten lepel in de dampende soep roerde, “is het al zo erg met je? Wat kunnen we daar in hemelsnaam aan doen?”

“Ik denk,” antwoordde Erik, en ze hoorde de glimlach in zijn stem, “dat die Lawaaisoep misschien wel het enige medicijn is. Als de uitnodiging nog staat… ik kan over dertig minuten bij je zijn. Moet ik nog iets meenemen? Een fles wijn? Of moet ik eerst de bodemgesteldheid van de soep komen inspecteren?”

Sally lachte nu hardop. “Neem de wijn maar mee, Erik. De inspectie doen we samen aan tafel.”