Harrie was niet het type dat uit wantrouwen handelde, maar hij was wel een man die wist dat een onvolledig dossier gevaarlijk kon zijn. De verhalen van Sally waren hoopvol, en de ontmoeting met Erik was meer dan geslaagd, maar juist die “gladde” buitenkant van Erik hield Harrie’s scherpe geest bezig.

Erik van Hoof. Nu Harrie eindelijk een achternaam had, samen met de details over zijn specifieke studierichting en zijn huidige werkplek, was het fundament gelegd. Waar hij eerder op een dood spoor zat, openden de deuren van zijn uitgebreide netwerk zich nu bijna vanzelf.

Harrie pakte zijn oude adresboekje en liet zijn vingers over de namen glijden. Binnen de academische wereld en het hoger onderwijs kende hij genoeg mensen die al decennia meeliepen. “Iedereen laat sporen na,” mompelde hij in zichzelf.

Wat Harrie vooral bezighield, was de sociale leegte in het verhaal van Erik. Een man van zijn leeftijd, intelligent, welbespraakt en met een goede positie, die schijnbaar zonder ballast van een vorig huwelijk of kinderen door het leven stapte.

Erik had verteld over de frictie met zijn vader, een man die waarschijnlijk net zo rigide was als Erik in zijn cijfers. Dat verklaarde veel van Eriks drang naar controle, maar verklaarde het alles?

Erik altijd getrouwd geweest met zijn werk, of was er ergens een breukvlak waar hij niet over sprak?

Harrie besloot niet direct met de botte bijl te zwaaien. Hij kende een oud-decaan van de universiteit waar Erik gestudeerd moest hebben, een man met een olifantengeheugen voor ‘bijzondere’ studenten.

“Met Harrie,” zei hij toen er aan de andere kant van de lijn werd opgenomen. “Ik ben op zoek naar wat achtergrondinformatie over een oud-student van jullie, een zekere Van Hoof. Erik van Hoof. Er hangen wat vraagtekens in de lucht waar ik graag een punt van wil maken.”

Terwijl hij luisterde naar de eerste reactie aan de andere kant van de lijn, keek Harrie door het raam naar buiten. Hij wist dat Sally gelukkig was, en dat was hem alles waard. Juist daarom wilde hij zeker weten dat er geen lijken in de kast lagen die haar nieuwe geluk konden overschaduwen. De geschiedenis van de familie Van de Velde had hem geleerd dat de mooiste gevels soms de diepste scheuren verbergen.

Het duurde even, alvorens er een antwoord kwam “Harrie, ik zal je vandaag nog terug bellen, want ik moet echt even in de archieven duiken, maar de naam Erik van Hoof zegt mij wel iets, maar met de duizenden studenten die hier gepasseerd zijn, is het bijna een speld in de hooiberg. Laten we dat afspreken”. Als hij daarna het bedrijf ASML belt krijgt hij de na veel personen te hebben gehad het hoofd van PZ te spreken. “Meneer Dijkstra, Ik ben Harrie de Groot en heb informatie nodig over een persoon die bij jullie gewerkt heeft . Zijn naam is Erik van Hoof” Dijkstra maakt een kleine schrikbeweging merk Harrie. “Menneer de Groot, Erik is hier bekend en wij vinden hier dat verschrikkelijk spijtig dat hij een andere keus heeft gemaakt om opnieuw te gaan studeren, maar we konden hem niet tegenhouden om zijn ontwikkeling in de weg te staan. We hebben alleen tegen Erik verteld dat hij te allen tijde terug kan komen, graag zelfs. Verder denk ik dat ik niets mag vertellen, maar u begrijpt dat ik zo al voldoende heb gezegd”.  Harrie bedankte de heer Dijkstra vriendelijk en sloot af. Een ruim uur later kwam het telefoontje van de Heer van Driel van de Academie. Harrie, ik ben even in de archieven gedoken en Ja, Erik van Hoof is hier ruim 22 jaar geleden afgestudeerd en cum laude geslaagd. Het was een jongen die wist wat hij wou en werkte zeer punctueel, iets wat hier opviel. Hij had hier binnen de Universiteit een geweldige functie kunnen vervullen, maar hij had andere plannen en als het goed is, werkt hij nu in Veldhoven bij ASML.”Harrie beaamde dat en bedankte Dijkstra vriendelijk voor zijn zoektocht.

Harrie legde de hoorn langzaam op de haak en staarde een moment naar zijn aantekeningen. Het beeld dat uit deze gesprekken naar voren kwam, was er een van uitzonderlijke kwaliteit en integriteit.

De puzzelstukjes die Harrie had verzameld, vormden een indrukwekkend, maar ook intrigerend profiel:

• ASML (Dijkstra): De reactie van de heer Dijkstra sprak boekdelen. Een “schrikbeweging” aan de telefoon verraadde hoe hoog Erik in de boom had gezeten. Het feit dat de deur voor hem wagenwijd openstond (“te allen tijde terugkomen, graag zelfs”), bewees dat Erik daar niet zomaar een werknemer was geweest, maar een steunpilaar.
• De Universiteit (Van Driel): Cum laude afgestudeerd, ruim 22 jaar geleden. Punctueel, doelgericht en met het talent om een academische carrière op te bouwen.

Harrie leunde achterover en wreef over zijn kin. De zakelijke kant van Erik van Hoof was vlekkeloos. Geen lijken in de kast, geen ontslagen op staande voet, geen duistere vlekken op zijn cv. Integendeel: Erik was een man die door de top van de Nederlandse industrie op handen werd gedragen, maar die desondanks besloot alles opzij te zetten om weer in de collegebanken te kruipen.

“Een man die weet wat hij wil,” mompelde Harrie, herhalend wat Van Driel had gezegd.

Toch bleef dat ene vraagteken bij Harrie hangen. Waarom kiest een man die aan de top van de technologische wereld staat, met een gegarandeerde toekomst bij een gigant als ASML, voor een nieuw pad als “gewone” student? En waarom was daar in die 22 jaar nooit die vaste basis van een gezin gekomen?

Dijkstra had gezegd dat ze hem “niet tegen konden houden om zijn ontwikkeling in de weg te staan.” Dat suggereerde dat Erik op zoek was naar iets wat hij in de top van de industrie niet kon vinden. Misschien zocht hij geen structuren in cijfers meer, maar structuren in de menselijkheid—precies wat hij nu bij Sally leek te vinden.

Harrie voelde zich een stuk geruster. De man was integer. Maar hij wist ook dat Erik een complex figuur was, iemand die blijkbaar bereid was om zekerheid op te offeren voor een innerlijke overtuiging. Het maakte hem in Harrie’s ogen alleen maar interessanter voor Sally, maar ook iemand waar hij nog steeds een scherp oogje op zou houden.

Harrie pakte de hoorn weer op. De zakelijke feiten waren helder, maar hij zocht naar de mens achter de methode. Hoe bewoog Erik zich in een groep? Was hij de motor of de toeschouwer? Hij draaide het nummer van Van Driel opnieuw.

“Harrie weer,” zei hij toen de verbinding tot stand kwam. “Toch nog één ding, nu ik je toch tref. Die Erik van Hoof… hoe lag hij in de groep destijds? Was het iemand die altijd op zijn eigen eilandje zat, een einzelgänger, of was hij een natuurlijke leider? En hoe ging hij om met het sociale aspect—was hij een man die liever met de mannen in de kroeg zat, of had hij een bijzondere aantrekkingskracht op het vrouwelijk schoon?”

Van Driel zweeg even, alsof hij de beelden van twee decennia terug weer scherp probeerde te krijgen. “Interessante vragen, Harrie. Kijk, Erik was geen einzelgänger in de zin dat hij mensenschuw was. Integendeel, hij was sociaal zeer vaardig, maar wel altijd… gereserveerd. Als er gewerkt moest worden, was hij de onbetwiste leider. Mensen volgden hem omdat hij de meeste kennis had en altijd het overzicht bewaarde. Hij was geen ‘schreeuwer’, maar een natuurlijke autoriteit.”

“En het sociale?” drong Harrie aan.

“Hij was zeker geen vrouwenjager, als je dat bedoelt,” lachte Van Driel kort. “Hij was een hoffelijke man, een echte heer. Hij trok zeker de aandacht van de vrouwelijke studenten—hij was toen ook al een markante verschijning—maar hij hield altijd een zekere afstand. Er hing een soort onbereikbaarheid om hem heen. Hij leek meer gefocust op zijn doelen dan op kortstondig vertier. Voor zover ik me herinner, had hij één serieuze relatie tegen het einde van zijn studie, maar dat is daarna blijkbaar verwaterd toen hij die topfunctie in rolde.”

Harrie knikte langzaam terwijl hij meeschreef. “Dus een gerespecteerde leider die liever de diepte in gaat dan de breedte opzoekt?”

“Precies,” bevestigde Van Driel. “Integer, serieus en altijd in controle over zijn eigen emoties. Soms vroegen we ons wel eens af of er ooit een barstje in dat pantser zou komen, maar hij bleef altijd de rust zelve.”

Toen Harrie ophing, had hij een completer beeld. Erik was geen man van vluchtige avonturen of oppervlakkige vriendschappen. Hij was een man die selecteerde, die pas zijn pantser liet zakken als hij zeker wist dat de basis solide was. Dat verklaarde waarom hij nu, op latere leeftijd, zo behoedzaam maar vastberaden voor Sally koos. Het ‘barstje’ waar Van Driel het over had, was blijkbaar door Sally veroorzaakt.

Harrie glimlachte. Een man die na 22 jaar controle eindelijk besluit zijn hart te volgen, dat kon wel eens precies de stabiliteit zijn die Sally nodig had. Hij stopte zijn aantekeningen in een lade. Het was genoeg. De rest moesten ze zelf maar uitzoeken.