De week vloog voorbij in kringloopwinkel De Lege Knip. Het was er een drukte van jewelste, vooral op de afdeling kleding en schoenen. De lentekriebels zorgden voor een enorme storm aan inbreng; nu het voorjaar in de lucht hing, wilden mensen massaal de overstap maken van winter- naar zomerkleding. Dat bleek het ideale moment voor een grote opruiming: winterstukken die het hele seizoen de kast niet uit waren geweest, kregen een tweede of zelfs derde leven in de winkel. Bovendien moest er ruimte worden gemaakt voor de nieuwe zomermode die begin mei weer in de schappen zou verschijnen.

Achter de schermen was het een geoliede machine:

Joke, Geesje en Marijke namen de binnengekomen kleding onder hun hoede en sorteerden alles zorgvuldig op type, maat en geschiktheid.

Bea, Annemieke en mevrouw Van de Wetering controleerden elk kledingstuk op vlekken en algemene kwaliteit.

Kleding die nog goed was maar een vlekje had, verdween direct in de wasmachine en droger.

Dylan, Zuster Justina en zuster Josephina runden met vaste hand de strijkinrichting, zodat alles kreukvrij de winkel in kon.

Trees opende elke dag met de nodige aanwijzingen. Goede communicatie was essentieel om de kledingstroom beheersbaar te houden, want voordat een kledingstuk in de rekken hing, was het door vele handen gegaan. Soms kwam men mankracht tekort en moest Trees “aan de bel trekken” om extra hulp in te schakelen.

Om de sfeer erin te houden, zorgde Willy voor de muzikale omlijsting. Hij draaide regelmatig verzoeknummers, waardoor het werk in De Lege Knip verdacht veel weg begon te krijgen van een gezellige aflevering van Arbeidsvitaminen.

Wanneer Willy bij de dames langsloopt en Marijke vraagt of ze een verzoekplaatje heeft, is Geesje er als de kippen bij. “Zet voor Marijke dat lied van Peter Koelewijn maar op: ‘Kom van dat dak af’… oh nee, ‘Oh Marijke’! Dat vindt ze zo toepasselijk,” grapt ze. Marijke lacht en schudt haar hoofd. “Dat is helemaal niet waar Geesje, maar Willy, doe het toch maar. Ik verzin voor haar straks ook wel iets terug.”

Bij de tafel van Trees aangekomen, hoeft zij niet lang na te denken. “Doe mij maar dat nummer van The Four Seasons: ‘Oh, What a Night’,” zegt ze met een glinstering in haar ogen.

Willy stopt even met het noteren van de titels en kijkt haar nieuwsgierig aan. “Trees, dat vraagt om een verklaring. Is er iets bijzonders gebeurd?”

Trees glimlacht geheimzinnig en antwoordt kort maar krachtig: “Willy, de tekst zegt toch genoeg?”

Terwijl Willy naar zijn geluidsinstallatie loopt, hangt er een vrolijke energie in de lucht. De taken worden met een glimlach uitgevoerd:

Willy start de playlist en al snel klinkt de stem van Peter Koelewijn door de winkel, tot groot plezier van de sorteerders.

Bij het horen van ‘Oh, What a Night’ wordt er hier en daar gefluisterd. Zou het te maken hebben met de geslaagde avond die ze onlangs met Harrie, Sally en Erik beleefde?

De muziek doet zijn werk als echte ‘arbeidsvitaminen’; de stapels winterkleding lijken onder het ritme van de muziek een stuk sneller te slinken.

Terwijl de vrolijke klanken van The Four Seasons door de Kringloopwinkel galmen, stapt Harrie met een brede grijns over de drempel. Hij is precies op tijd voor zijn afspraak met Sally om de lijst op te gaan halen bij de lijstenmaker.

Harrie moet hardop lachen om de levendige sfeer tussen de kledingrekken en roept naar de geïmproviseerde dj-tafel: “Hee Willy, is de discotheek weer open?”

Willy laat de kans op een grapje niet aan zich voorbijgaan. Hij pakt zijn microfoon, zet een gewichtig gezicht op en antwoordt door de luidsprekers: “Meneer de Groot, dit mooie nummer is aangevraagd door een zekere Trees van Balen… Zegt die naam u toevallig iets?”

De andere vrijwilligers, die druk bezig zijn met het sorteren van de voorjaarsmode, kijken geamuseerd op van hun werk. Harrie schudt lachend zijn hoofd terwijl hij naar de tafel loopt waar Trees zit.

“Dat nummer is van 1963, Willy!” roept Harrie terug. “Dus die nacht waar ze over zingen is al heel lang geleden. Ik mag hopen dat ze sindsdien ook nog een paar goede nachten hebben gehad!”

Trees lacht hartelijk mee, al glinstert er een ondeugende blik in haar ogen die suggereert dat de “nacht” waar zij aan dacht misschien toch iets recenter was. Harrie kijkt ondertussen de winkel rond, zoekend naar Sally, terwijl het ritme van de muziek de laatste restjes winterse traagheid uit de Lege Knip verdrijft.

 “De sfeer in de Lege Knip was inmiddels omgeslagen van een drukke werkplaats naar een gezellig zangkoor. Terwijl de stem van Pat Boone door de winkel galmde, zag Sally hoe bijna iedereen – van de sorteerders bij de kledingrekken tot de zusters bij de strijkplanken – luidkeels of neuriënd meedeed met “Oh, Bernardine”.

Sally glimlachte breed toen ze door de winkel liep. Het contrast met de serieuze gesprekken van de afgelopen dagen kon niet groter zijn. Ze vond Harrie achterin de zaak, waar hij bij Jannus was gaan staan om even bij te praten.

“Zo te horen heb ik het begin van het feestje gemist,” lachte Sally terwijl ze bij het tweetal aansloot.

Jannus legde zijn gereedschap even neer en verwelkomde hen beiden met een tevreden knik. “We moesten de sfeer er even inkrijgen,” gaf hij toe met een knipoog. “Al dat werk met die kleding wordt op een gegeven moment wat eentonig. Met de muziek erbij lijdt het wat af, en voor je het weet is die hele berg winterjassen weggewerkt.”

Hij keek even naar Harrie en Sally. “Gaan jullie die lijst ophalen? Het schijnt een bijzonder exemplaar te zijn.”

Harrie knikte enthousiast, terwijl de laatste klanken van Pat Boone langzaam wegstierven en Willy alweer naar zijn volgende plaat zocht. “Zeker weten, Jannus. Het is tijd dat dat kunstwerk van Sally de omlijsting krijgt die het verdient. En daarna gaan we, zoals beloofd, ergens een goede lunch pakken.”

Trees zwaaide nog even vanuit de verte terwijl het duo richting de uitgang liep. De Lege Knip gonsde achter hen verder; de voorjaarsstorm aan kleding was nog lang niet voorbij, maar met de ‘arbeidsvitaminen’ van Willy was de motivatie groter dan ooit.

Wanneer Harrie en Sally de lijstenwinkel binnenstappen, rinkelt de bel van de deur zo hard dat het geluid tot diep in de werkplaats doordringt. De lijstenmaker komt door een achterdeur tevoorschijn en herkent de twee direct. Met uiterste voorzichtigheid pakt hij een lijst en loopt ermee naar de toonbank.

“Goedendag meneer en mevrouw. Hier is de lijst,” zegt hij formeel. “Als u hem even nakijkt of het goed is zo, dan kan ik hem inpakken. Maar het was toch geen cadeautje? Het was toch voor u, meneer?”

Sally begint te lachen om de verwarring van de man. “Nee hoor meneer, hij is wel een vriend, maar niet mijn vriend.”

De lijstenmaker kijkt het tweetal aan en snapt er niets meer van. “Maar meneer, u deed gisteren zo eigen met haar… nu weet ik niet wat ik ervan moet denken. En met die oplichter van een Van der Velde in het achterhoofd zit het me niet lekker. Ik heb trouwens nog nagepluisd of die oude buurman, Robert van der Velde, wel echt opgepakt was, en dat klopte ook nog.”

Sally kijkt de man ernstig aan. “U moet het maar vergeten, want hij krijgt bij niemand meer de kans om de boel op te lichten.”

De man reageert fel: “Maar door wat hij bij ons uitgehaald heeft, zal ik hem jammer genoeg nooit meer vergeten.”

Wanneer Sally haar portemonnee uit haar tas haalt, begrijpt de man dat het tijd is voor zaken. Hij schrijft keurig de kassabon uit en doet alsnog een beschermende verpakking om de lijst. Sally rekent af en geeft de man een welverdiend compliment voor het vakwerk dat hij geleverd heeft.

“Meneer, bedankt voor uw diensten,” zegt ze bij het afscheid. “U heeft gelijk: de naam Van der Velde vergeet u nooit meer. Maar geloof me, dat geldt ook voor mij.”

Met de prachtig ingelijste herinnering stevig vastgeklemd, lopen Harrie en Sally samen de zaak uit, de nare geschiedenis van Van der Velde achterlatend in de schaduw van de werkplaats.

Omdat de lijstenmakerij op een steenworp afstand van de bistro ligt, leggen Harrie en Sally de zorgvuldig ingepakte lijst eerst veilig in de auto. Terwijl ze het laatste stukje naar De Smidse lopen, praten ze ontspannen verder over Erik.

Zodra ze de drempel van de bistro overstappen, neemt Sally het woord. “Harrie, jij hebt me weliswaar uitgenodigd voor deze lunch, maar de rekening is vandaag voor mij.”

Harrie begint direct tegen te spartelen. “Niks ervan, Sally. Een afspraak is een afspraak, en ik wilde je trakteren op een mooie middag.”

Sally laat zich echter niet van haar stuk brengen. Met een vastberaden glimlach kijkt ze hem aan. “Na alles wat je voor me hebt gedaan, ook met die lijst en de steun van de afgelopen tijd, sta ik erop. Beschouw het als een bedankje.” Harrie ziet aan de twinkeling in haar ogen dat verder protesteren geen zin heeft en moet uiteindelijk het onderspit delven. “Vooruit dan maar,” lacht hij, “ik geef me gewonnen.”

De sfeer in De Smidse is, zoals altijd, gemoedelijk. Ze zoeken een rustig tafeltje uit, ver weg van de drukte van de Kringloopwinkel en de schaduwen van het verleden. Terwijl de menukaart voor hen ligt, valt er een aangename rust over hen heen.