Het was nog vroeg in de morgen toen Lotte al vol energie uit de veren was. De zon wierp de eerste bleke stralen door de gordijnen, maar Lisa lag nog bewegingloos in de kreukels van het laken, ergens in het schemergebied tussen slaap en wakker worden.

Lotte probeerde het eerst op de zachte manier. Ze boog zich over haar heen en wekte haar met een voorzichtige aanraking. Toen er echter geen enkele reactie kwam, besloot Lotte dat een hardere aanpak nodig was. Met een kordate beweging gaf ze Lisa een flinke zet.

Lisa schrok met een ruk wakker en keek verdwaasd om zich heen. “Wat is er aan de hand?” riep ze uit, terwijl ze over haar arm wreef. “Eerst voelde ik dat iemand me heerlijk streelde en dan, klats boem, krijg ik me toch een veeg uit de pan!”

Lotte lachte en schudde haar hoofd. “Dat zul je wel gedroomd hebben, Lisa. Maar nu is het echt tijd om eruit te komen. We hebben een hoop te doen vandaag.”

Terwijl het water van temperatuur veranderde en de stoom de badkamer vulde, voelde Lisa de gezonde spanning in haar lijf. Vandaag was niet zomaar een dag; het was de dag waar zij en Lotte de afgelopen tijd met hart en ziel naartoe hadden gewerkt.

Beide meiden hadden deze specifieke datum uitgekozen om hun grote werkstukken in te leveren. Op hun eigen tempo, veilig in de vertrouwde sfeer van hun eigen huis, hadden ze hun essays, uitgebreide verslagen en artikelen tot in de puntjes afgerond. Het proces was verrassend ontspannen verlopen. In plaats van de gebruikelijke laatste-minuut-paniek, hadden ze ditmaal bewust de tijd genomen. Door regelmatig een pauze in te lassen en even afstand te nemen van het scherm, stonden de puntjes nu werkelijk op de i.

Lisa stapte de douche uit, wikkelde zich in een warme handdoek en keek in de beslagen spiegel. De vermoeidheid van het vroege opstaan was verdwenen. Met hun voltooide mappen onder de arm waren ze klaar om het resultaat van hun harde werk eindelijk uit handen te geven.

Bijna synchroon klonken de vertrouwde trillingen en beltonen door de kamer. Lotte en Lisa keken elkaar even verbaasd aan voordat ze hun telefoons opnamen. Aan de ene kant klonk de bemoedigende stem van Lotte’s moeder en aan de andere kant die van Lisa’s vader.

Beide ouders hadden blijkbaar hetzelfde voorgevoel gehad: een mengeling van trots en gezonde spanning die ze ertoe dreef om precies op dít moment even van zich te laten horen.

“Typisch dat jullie tegelijkertijd bellen, ma,” lachte Lotte in haar toestel, terwijl ze naar Lisa zwaaide die druk knikkend tegen haar vader praatte. “Echt waar, Lisa heeft haar vader nu ook aan de lijn. Dat jullie exact hetzelfde moment hebben uitgekozen om ons succes te wensen is wel heel typisch!”

Het was een hartverwarmend moment. Hoewel de meiden er zelf eigenlijk helemaal niet zo over in zaten — ze wisten dat hun werkstukken goed in elkaar zaten — was de steun van het thuisfront de kers op de taart. Het gaf ze net dat extra beetje rugwind.

Nadat de gesprekken waren afgerond en de laatste aanmoedigingen waren uitgewisseld, hingen ze tegelijkertijd op. “Ongelofelijk,” zei Lisa, terwijl ze haar telefoon in haar tas liet glijden. “Het lijkt wel of ze een onderling lijntje hebben. Maar wel lief, hè?”

“Echt wel,” knikte Lotte. “Nu we de zegen van de ouders hebben, kan er helemaal niets meer misgaan. Kom, we gaan die mappen inleveren!”

Met een voldaan gevoel en de tassen over de schouder stapten ze de deur uit, klaar om deze belangrijke mijlpaal officieel te maken.

Sally legde haar telefoon met een glimlach neer, maar nog voor het scherm op zwart kon springen, lichtte het alweer op. De vrolijke kop van Erik verscheen in beeld. Ze nam direct op.

“Goedemorgen Erik, goed geslapen?” opende ze het gesprek, nog nagenietend van het eerdere telefoontje.

“Prima, prima,” klonk de stem van Erik aan de andere kant, die er duidelijk meteen bovenop zat. “Zeg Sal, vergeet jij Lotte niet even te bellen om haar succes te wensen? En doe dat ook meteen even namens mij, hè? Het is toch een grote dag voor die meiden met dat inleveren.”

Sally moest lachen om zijn bezorgdheid. “Je bent de tweede al! Ik heb haar net gesproken, Erik. En geloof me, ze klonk hartstikke zelfverzekerd. Lisa zat op datzelfde moment ook met Harrie aan de lijn. Het lijkt wel of de hele familie vanmorgen tegelijkertijd met de neus dezelfde kant op staat.”

“Oh, gelukkig maar,” antwoordde Erik opgelucht. “Ik wilde niet de ‘vergeetachtige oom’ zijn op zo’n moment. Maar als de rest het al geregeld heeft, dan zitten ze in een warm bad. Hebben ze nog plannen voor daarna?”

“Ze gaan nu eerst die mappen fysiek overhandigen,” legde Sally uit. “En daarna… tja, je kent ze. Waarschijnlijk ergens een goede kop koffie om het te vieren, maar daar heb jij geen tijd voor. Ik wilde wanneer je het er mee eens bent,  een deel van ons project samen verder uitwerken”.

“Dat is een goed plan,” reageerde Erik direct. “Ik heb inderdaad een overvolle ochtend, maar het werk aan ons gezamenlijke project mag niet blijven liggen.”

Sally knikte, terwijl ze haar laptop alvast naar zich toe trok. “Precies. Nu de meiden de deur uit zijn om hun mappen fysiek te overhandigen, is het hier in huis heerlijk rustig. Als we nu even een uurtje samen de schouders eronder zetten en die lastige onderdelen uitwerken, dan hebben we echt een voorsprong.”

“Eens,” zei Erik. “Zullen we via de gedeelde map werken? Dan kan ik mijn aanvullingen direct in jouw tekst verwerken terwijl we aan de lijn blijven. Dan gaat het een stuk sneller dan wanneer we alles heen en weer mailen.”

“Ooh, bedoelde je dat!” Erik lachte aan de andere kant van de lijn, en Sally hoorde de spreekwoordelijke munt vallen. “Ja, dat lijkt mij ook wel beter, nu je het zegt. Ik zat met mijn hoofd alweer helemaal in de digitale mappen en gedeelde documenten, maar echt even samen in één ruimte zitten werkt natuurlijk veel sneller.”

Sally glimlachte terwijl ze haar tas alvast richting de keukentafel trok. “Precies, Erik. Als we naast elkaar zitten, kunnen we direct overleggen over die lastige passages in het project. Geen gedoe met haperende verbindingen of misverstanden via de chat. Gewoon even ouderwets sparren.”

“Helemaal mee eens,” stemde Erik in. “Kom deze kant maar op. Ik zet de koffie vast aan, dan kunnen we meteen meters maken zodra je er bent. Mijn bureau is vrij en ik heb de aantekeningen van gisteren al klaarliggen.”

“Ik ben er over twintig minuten,” zei Sally vastberaden. Met een tevreden gevoel hing ze op. Het was een ochtend van actie: Lotte en Lisa die hun mijlpaal bereikten, en zij en Erik die de handen ineen sloegen om hun eigen project naar een hoger plan te tillen. Ze sloot de voordeur achter zich en stapte met vernieuwde energie de frisse buitenlucht in, op weg naar een productieve sessie.

De samenwerking verliep intensief, maar op een heel andere manier dan Sally van tevoren had ingeschat. Erik bleek een meester in de rol van de advocaat van de duivel. Keer op keer, wanneer ze een hoofdstuk van hun project bijna dachten af te ronden, wierp hij een tegenovergestelde stelling in.

“Maar wat als we het van de andere kant bekijken, Sal?” daagde hij haar dan uit. Hij lokte bewust discussies uit, niet om haar dwars te zitten, maar om hen te dwingen tot een messcherpe keuze. Erik begon Sally hiermee regelmatig te testen, zoekend naar de grens van haar argumentatie en haar overtuigingskracht.

Tot zijn eigen verbazing — en stiekeme bewondering — kwam hij er steeds weer achter dat ze ongekend stevig in haar schoenen stond. Ze liet zich niet uit het veld slaan door zijn kritische vragen, maar pareerde zijn stellingen met kalmte en ijzersterke logica.

Terwijl hij haar zo bezig zag, dwaalden Eriks gedachten onwillekeurig af naar wat hij wist over haar verleden. Met de wetenschap dat Sally zich in een eerdere fase van haar leven volledig had laten ondersneeuwen, kon hij zich nu simpelweg niet meer voorstellen hoe dat toen had kunnen gebeuren. De vrouw die tegenover hem zat, was in niets meer de persoon die over zich heen liet lopen. Ze was scherp, autonoom en meer dan ooit in staat om haar eigen koers te varen.

“Oké, je hebt me overtuigd,” gaf Erik lachend toe na een pittige woordenwisseling over de koers van het project. “Jouw visie staat als een huis. Laten we het zo opschrijven.”

Rond een uur of twaalf legde Sally haar pen neer en sloeg haar laptop dicht. “Erik, ik denk dat we er even een stop op moeten zetten,” zei ze, terwijl ze haar schouders losdraaide. “Ik moet continu zo diep gaan door die stellingen van jou, dat wordt na een paar uur echt even te veel.”

Erik knikte begripvol en keek op zijn horloge. “Je hebt gelijk, we hebben flink meters gemaakt. Zullen we wat gaan eten?” vroeg hij.

Sally keek hem uitdagend aan. “Wat heb je eigenlijk allemaal in huis, Erik?”

“Nou,” begon hij, terwijl hij richting de keuken liep, “jouw geliefde lawaaisoep heb ik zo gemaakt, dat weet je. En ik heb ook nog wel een paar diepvriesmaaltijden liggen voor het gemak.”

Sally trok een bedenkelijk gezicht. “Erik, diepvriesmaaltijden zijn voor noodoplossingen en ik vind dit absoluut geen noodsituatie. Heb je zin om buiten de deur te gaan lunchen? Dat lijkt mij een stuk ontspannender dan hier voor de magnetron gaan staan.”

Erik lachte om haar duidelijke standpunt. “Geen speld tussen te krijgen. Een frisse neus en een fatsoenlijke lunch klinkt eigenlijk als precies wat we nodig hebben om die discussies van vanmorgen even te laten bezinken. Waar wil je heen?”

“Laten we maar naar het centrum gaan, dat is vertrouwd en is ook nog nooit tegengevallen, Erik,” stelde Sally voor terwijl ze haar jas pakte. Erik was het daar direct mee eens; even de werkkamer uit en de stad in zou hen allebei goed doen.

Een kwartier later liepen ze het restaurant binnen. De geur van versgebakken brood en koffie kwam hen tegemoet. Het was redelijk druk voor een doordeweekse middag, met een gemêleerd publiek van winkelend publiek en mensen die net als zij even de werkdag onderbraken. De bediening kwam hen tegemoet en wees hen met een vriendelijke glimlach naar een vrije plaats aan een tafel van vier.

“Dit is prima,” zei Erik terwijl hij zijn stoel naar achteren schoof. “Iets meer ruimte om de benen te strekken dan aan mijn bureau.”

Sally keek om zich heen en voelde de spanning van de ochtend langzaam wegvloeien. “Precies wat ik bedoelde. Geen discussies over stellingen, maar gewoon even de menukaart bestuderen.”

Terwijl ze de kaart opensloegen, viel het gesprek even stil. De rustige achtergrondmuziek en het geroezemoes van de andere gasten vormden een aangenaam contrast met de scherpe debatten die ze die ochtend hadden gevoerd.

“En?” vroeg Erik met een knipoog, “Gaan we voor een gezonde salade of heb je na al dat denkwerk behoefte aan iets stevigers?”

Sally legde de menukaart met een resolute tik op tafel. “Ik ga voor een AperoLunch. Dat zijn twee gangen met zes wisselende culinaire gerechtjes, dat lijkt me wel lekker.”

Erik liet zijn ogen over de kaart glijden, mompelde wat en wees toen naar een andere optie. “Voor mij de ‘Lunch van de Zaak’. Het is een verrassingslunch, dus ik ben benieuwd wat ik voorgeschoteld krijg.”

Sally keek met grote ogen van de kaart naar Erik en weer terug. “Erik, wat hoor ik nu?” zei ze met een spottende ondertoon. “Jij bent de man die van tevoren altijd precies wil weten van het hoe en het waarom. Je hebt me de hele ochtend het vuur aan de schenen gelegd met tegenstellingen en nu stap je daar ineens zomaar vanaf? Dit is voor mij nu wel heel verrassend!”

Erik moest lachen en haalde zijn schouders op. “Misschien heb je me vanmorgen wel meer beïnvloed dan ik dacht, Sal. Of misschien heb ik na al dat diepgraven gewoon geen zin meer om zelf een beslissing te nemen. Laat de kok het maar doen.”

“Nou, dat belooft wat,” grinnikte Sally terwijl de ober aanstalten maakte om hun bestelling op te nemen. “Als jij al begint met loslaten, wie weet wat de middagsessie ons dan brengt.”

Terwijl de sfeer aan tafel ontspannen was, werd de rust onderbroken door de komst van twee mannen. Een van hen merkte Erik direct op en liep enthousiast naar hun tafel. “Hee Erik, wat leuk om je hier tegen te komen, hoe is het?”

De mannen schudden elkaar de hand en Erik stelde zijn gezelschap direct voor. “Ik ben Douwe,” zei de man vriendelijk, waarop zij antwoordde: “Ik ben Sally.” Hoewel Erik hem uitnodigde om bij hen aan te schuiven, bedankte Douwe beleefd; hij wilde liever apart met zijn collega aan een andere tafel zitten.

Zodra Douwe naar zijn eigen plek liep, praatte Erik haar bij. Hij legde uit dat Douwe een oud-collega van hem was uit zijn tijd bij ASML en dat ze destijds op werkvlak een uitstekend team vormden. Erik was zichtbaar verrast om hem uitgerekend hier in het dorp te treffen.

Hun gesprek over het verleden werd echter al snel onderbroken. De ober kwam aan tafel met de bestelling: de zes verfijnde gerechtjes voor de AperoLunch en de mysterieuze ‘Lunch van de Zaak’ voor Erik. De geuren die van de borden afkwamen, zorgden ervoor dat de focus direct verschoof naar het culinaire gedeelte van het moment.

Na lunch stappen ze op terwijl ze nog even bij Douwe langs lopen. Erik maakt een afspraak om binnenkort eens te bellen voor een afspraak en lopen dan richting de auto.

Terug in de rust van Eriks woonkamer zonk Sally diep weg in de kussens van de bank om even uit te buiken. Erik zette zachte muziek op en nam plaats naast haar. De stilte die volgde was niet ongemakkelijk, maar juist vol van de voldane vermoeidheid van een productieve ochtend en een uitgebreide lunch. Toen Erik merkte dat Sally haar ogen gesloten hield, besloot hij haar niet te storen en bleef hij simpelweg dicht tegen haar aan zitten, totdat ook bij hem het bewustzijn langzaam weggleed.

Pas rond zes uur in de namiddag werd de vreedzame stilte ruw verstoord door het geratel van Sally’s telefoon. Beiden schrokken met een ruk wakker, nog licht gedesoriënteerd door hun onverwachte diepe slaap.

“Hey mam, waar ben je?” klonk de heldere stem van Lotte aan de andere kant van de lijn.

“Lotte, je wilt het niet geloven, maar ik word net wakker op de bank,” antwoordde Sally met een slaperige lach.

“En is dat thuis of bij Erik?” vroeg Lotte geamuseerd.

“Lieve schat, ik ben bij Erik. We hebben vanmorgen hard gewerkt, zijn daarna uitgebreid wezen lunchen en bij terugkomst zijn we hier blijkbaar als een blok in slaap gevallen. Maar vertel, hoe is het bij jullie vergaan?”

Lotte stak enthousiast van wal over hun dag in de stad en de officiële overhandiging van de mappen. De ontlading was groot, maar ze voegde er direct aan toe dat het echte werk nu pas begon: de verdediging van hun werkstukken. Dat vooruitzicht vonden ze eigenlijk nog spannender dan de inleverdag van vandaag.

Toen Sally de telefoon ophing, keek ze Erik aan, die met verward haar naast haar zat. De serieuze discussies van de ochtend en de toevallige ontmoeting met Douwe leken uren geleden. Terwijl de avondzon langzaam door de kamer trok, besefte Sally dat ze niet alleen een project hadden versterkt, maar ook hun eigen band.

“Nou,” zei ze glimlachend terwijl ze haar rug rechtte, “de jeugd heeft hun mijlpaal gehaald en wij hebben de onze. Tijd om weer echt wakker te worden, want als zij moeten gaan verdedigen, moeten wij zorgen dat we er als morele steun staan.” Erik knikte, pakte haar hand even vast en wist dat, wat de volgende fase ook zou brengen, ze die net zo stevig tegemoet zouden treden als die middag in het restaurant.