Het is halverwege de dag wanneer Harrie bij een klant wegloopt. Net als hij bij zijn auto staat, voelt hij zijn telefoon trillen. Op het scherm licht de naam op: Frits van der Venne. Het was alweer maanden geleden dat hij Frits voor het laatst had gesproken.

“Met Harrie de Groot,” neemt hij op.

“Harrie, met Frits. Ik bel je omdat ik nieuws heb opgevangen in de zaak rondom Robert van de Velde.”

Harrie voelt direct de nieuwsgierigheid opwellen. “En? Is het goed of slecht nieuws?”

“Daar wil ik je persoonlijk over spreken, Harrie. Wanneer heb je tijd?”

Harrie hoeft zijn agenda niet eens te raadplegen. Sinds hij een paar weken geleden aan een nieuw project is begonnen, deelt hij zijn eigen uren in. “Zeg het maar, Frits. Ik ben in principe eigen baas en heb de ruimte.”

“Ik ben nu in Etten-Leur en heb verder geen afspraken meer vandaag,” stelt Frits voor. “Zal ik naar je toe komen, of spreken we ergens af?”

Harrie aarzelt geen moment. Blijkbaar heeft Frits haast, maar een openbare plek is uitgesloten; dit onderwerp duld geen pottenkijkers. “Rijd maar direct naar mijn huis, dan ga ik er ook nu vandoor. Mocht de poort nog dicht zijn, rijd dan even een blokje om tot ik er ben.”

Wanneer Harrie bij zijn perceel arriveert, is Frits nog nergens te bekennen. Met de afstandsbediening opent hij de poort en rijdt vlot het terrein op. Hij is nog maar net uitgestapt als hij in de verte een auto ziet naderen; het duurt niet lang voordat ook Frits de oprit naar het Slot opdraait.

Terwijl Frits op hem afstapt, verschijnt er bij beiden een voorzichtige glimlach op het gezicht. Ze schudden elkaar stevig de hand en lopen samen richting de woning.

“Het is alweer een hele tijd geleden dat ik hier ben geweest, Harrie,” merkt Frits op terwijl hij om zich heen kijkt. “Maar zo te zien ligt het Slot er nog uitstekend bij.”

“Dat moet ook wel, Frits. Het hele complex valt onder monumentenzorg,” antwoordt Harrie. “Maar inderdaad, het onderhoud wordt nauwgezet bijgehouden en er komt regelmatig een bedrijf langs voor het park en de tuinen. Ik herinner me nog goed dat mijn ouders in het hoofdgebouw woonden, maar ik ben nog elke dag blij dat wij het bijgebouw als woning hebben gekozen.”

Harrie kijkt naar de strakblauwe lucht en wijst naar de paden die tussen de oude bomen door slingeren. “Het is er prachtig weer voor: zullen we eerst een wandeling door het Slotpark maken voordat we ter zake komen?”

Terwijl ze door het park wandelen, dwalen hun gedachten even af van de zakelijke ernst. Ze praten honderduit over Trees en Lisa en halen herinneringen op die niets met de huidige spanningen te maken hebben. De rust in het Slotpark lijkt de tijd even te vertragen, totdat Frits het tempo van hun gesprek verandert.

“Harrie,” begint hij, terwijl hij zijn pas iets inhoudt. “De werkelijke reden dat ik hier ben, is Robert van de Velde. Hij zit uiteraard achter slot en grendel, maar er zijn de afgelopen tijd dingen gebeurd die onze volle aandacht vragen.”

Harrie luistert zwijgend, de ontspannen sfeer van zojuist is op slag verdwenen.

“Er is een incident geweest in de gevangenis,” vervolgt Frits op gedempte toon. “Men vermoedt dat er een moordaanslag op hem is beraamd. Of—en dat moet het onderzoek momenteel nog uitwijzen—het was een poging van hemzelf om zich van het leven te beroven. Hoe dan ook, de situatie is precair.”

Harrie kijkt Frits verbaasd aan. Dit nieuws werpt een ander licht op de zaak; als het inderdaad een moordaanslag was, zou dat kunnen betekenen dat er nog steeds vertakkingen van de criminele organisatie van De Bruin actief zijn.

“Daar kijk ik van op,” zegt Harrie peinzend. “Als het een aanslag was, dan lopen er blijkbaar nog figuren van De Bruin en zijn consorten vrij rond die de boel willen opruimen. Weet jij daar meer van? Zijn zij eigenlijk al voorgeleid of misschien zelfs al berecht? Ik heb er in de media tenminste niets over kunnen vinden.”

Frits schudt langzaam zijn hoofd. “Nee, Harrie, zo snel gaat dat niet. Dat kan nog wel een jaar duren voordat die zaak echt inhoudelijk voorkomt. En dat geldt overigens ook voor Robert van der Velde zelf. Het onderzoek is dermate complex dat ze de tijd hard nodig hebben.”

“Wat ik verder heb opgevangen,” gaat Frits verder, “is dat Robert in de gevangenis al herhaaldelijk heeft gevraagd naar zijn dochter, Lotte. Ze hebben hem daar wijs gemaakt dat ze waarschijnlijk is verhuisd en onvindbaar is. Wat ze hem echter niet hebben verteld, is de harde realiteit: Lotte wil haar vader simpelweg nooit meer zien.”

Harrie knikt ernstig. Hij kent de achtergrond van dat verhaal als geen ander. “Dat kan ik alleen maar beamen,” zegt hij terwijl ze een zijpad van het park inslaan.

“Lotte en haar moeder Sally hebben hier een tijd op het Slot gewoond nadat de hele zaak explodeerde. We hebben ze hier een veilige haven geboden tot de rust was weergekeerd en het landgoed van haar vader eindelijk weer in hun eigendom was gekregen. Uiteindelijk is die grond verkocht aan Staatsbosbeheer, waarna ze elders een nieuwe start konden maken.”

Terwijl ze de laatste meters van het park afleggen, komt de herinnering aan de hectiek in Amsterdam weer naar boven. De rust van het landgoed staat in schril contrast met de adrenaline van toen.

“Jongen, dat was me wat,” zegt Harrie met een diepe zucht. “Dat racen door het centrum, met die auto die constant op onze bumper zat… Het scheelde geen haar. Het was maar goed dat jij daar als een reddende engel verscheen, Frits. Zonder jouw ingrijpen had ik niet geweten hoe we die stad ongeschonden hadden verlaten.”

Frits glimlacht kort, een blik van verstandhouding. “We hebben daar geluk gehad, Harrie. Maar in dit wereldje is geluk een schaars artikel.”

Wanneer ze de drempel van de woning weer overstappen, valt er een stilte. In de kern is alles besproken wat er op dit moment te delen viel. De zon werpt inmiddels lange schaduwen over de oprit van het Slot, en de koelte van de middag trekt langzaam in de muren van het bijgebouw.

De onzekerheid over de situatie van Robert van der Velde blijft echter in de lucht hangen. Was het een wanhoopsdaad van een man die alles was verloren, of reikte de lange arm van de onderwereld tot diep achter de gevangenismuren? Het onderzoek zou het moeten uitwijzen, maar voor nu was het afwachten. Harrie kijkt Frits aan en weet dat dit gesprek geen einde was, maar slechts de proloog van een nieuw, onvoorspelbaar hoofdstuk.