Het was inmiddels al diep in de nacht geworden toen Trees uiteindelijk de kroeg verliet en weer richting het Slot reed. De adrenaline hield haar klaarwakker. Toen ze de Slotlaan opdraaide, zag ze de zwaailichten nog in de verte weerspiegelen op de natte bladeren van de bomen. Ze kwam precies bij de hoofdpoort aan op het moment dat een ploeg agenten bezig was om de zware barricades te verwijderen.

Trees minderde vaart en zette haar auto stil. Voordat ze het terrein op mocht, moest ze zich uiteraard eerst legitimeren. Een agent met een zaklamp stapte op haar portier af. Toen het raampje naar beneden rolde en het schijnsel haar gezicht verlichtte, glimlachte de man herkenbaar. Het was precies dezelfde agent die haar uren eerder zo dringend had weggestuurd.

“Dag mevrouw, daar bent u alweer,” zei hij met een verraste toon in zijn stem.

“Ja,” antwoordde Trees met een opgeluchte zucht. “En nu wil ik heel graag naar huis. Mijn man heeft me net gebeld dat de kust weer helemaal veilig is en dat ik eindelijk naar binnen kan.”

De agent knikte begrijpend en overhandigde haar rijbewijs weer. “Mijn excuses dat ik u hier eerder op de avond zo hardhandig weg moest sturen, mevrouw. Maar u moet begrijpen: het had hier vanavond echt heel hard toe kunnen gaan. We namen geen enkel risico.”

Trees knikte ernstig. De spanning van de afgelopen uren kwam er in één keer uit, en in haar opluchting liet ze haar tong iets te vlot de vrije loop. “Meneer de agent, ik weet er helaas alles van. Dat er tegenwoordig nog steeds mensen zijn die voor het grote geld zulke ontoelaatbare handelingen willen verrichten, vind ik werkelijk verschrikkelijk. En dat zo’n complot dan ook nog eens binnen de muren van het cachot is beraamd… Het is simpelweg niet te geloven.”

De agent deinsde een klein stukje achteruit en keek haar met grote, vragende ogen aan. Zijn professionele, gereserveerde houding was in één klap verdwenen. Hij en zijn directe collega’s van de lokale eenheid waren puur opgeroepen voor de uiterste ringbeveiliging en het ontruimen van de laan; ze hadden van de tactische leiding van Guus Bakker wel orders gekregen, maar de diepere achtergrond van deze hele operatie was hen om veiligheidsredenen onthouden.

“Sorry mevrouw, wat de reden is dat we hier in actie moeten komen is voor ons normaal onbekend en dat willen we ook niet weten. Wij volgen de orders op van onze meerderen en daarmee houdt het op”. Hij  nam afscheid van haar en liet haar door de poort.

Trees slaakte in stilte een immense zucht van verlichting toen ze merkte dat de agent niet dieper op haar opmerking doorvroeg. Haar hartslag, die even flink omhoog was geschoten, zakte langzaam weer naar een normaal niveau.

“Sorry mevrouw,” zei de agent met een serieuze, maar respectvolle blik. “Wat de exacte reden is dat we hier vanavond in actie moesten komen, is voor ons normaal gesproken volkomen onbekend, en dat willen we eigenlijk ook niet weten. Wij volgen simpelweg de orders op van onze meerderen en daarmee houdt het voor ons op.”

Hij deed een stap achteruit, tikte kort met zijn hand tegen de rand van zijn pet als groet en nam beleefd afscheid van haar. Met een zwaai van zijn arm gaf hij zijn collega’s bij de poort een teken. De laatste rood-witte afzetlinten werden opzij getrokken en de weg naar het binnenterrein lag eindelijk vrij.

Trees stuurde haar auto stapvoets door de grote, monumentale poort van het Slotpark. Terwijl ze over de oprijlaan reed, zag ze in haar achterspiegel hoe de politie-eenheid de laan langzaam weer vrijgaf voor het weinige nachtelijke verkeer. De rust keerde terug in het bos, maar de spanning in haar eigen lijf was pas écht weg als ze Harrie zometeen in haar armen kon sluiten.

Voorzichtig parkeerde ze haar wagen op haar vertrouwde plekje bij het bijgebouw, waar de lichten binnen nog volop brandden. Het was tijd voor het hele verhaal.

Het weerzien met Harrie was dit keer heel anders dan normaal. De omhelzing was intens, stevig en hield lang aan; de loodzware spanning van de afgelopen uren ebde nu pas echt weg, en niet alleen bij Trees. Ook Harrie had het even zichtbaar moeilijk. De adrenaline stroomde weliswaar nog door zijn lijf, maar de ontlading sloeg nu pas toe toen hij Trees eindelijk weer veilig vasthad.

Terwijl ze de keuken in liepen, merkte Trees op dat het opvallend stil was in huis. Frits was er namelijk niet; hij was tegelijk met de boevenwagens en het arrestatieteam mee weggereden om op het bureau de officiële verklaringen af te leggen, aangezien hij als eerste de indringers had opgemerkt. Hij was dus nog niet thuis.

Samen aan de keukentafel, met een verse pot warme koffie tussen hen in, werden van beiden de verhalen van de afgelopen uren uitgebreid verteld. Trees deed haar relaas over de zenuwslopende uren in de auto op de Slotlaan, haar ontmoeting met de agenten en haar plotselinge vlucht naar de kroeg waar ze Jannus en Gerda tegen het lijf was gelopen. Harrie luisterde ademloos en schetste op zijn beurt de angstaanjagende details van de glanssnijder, zijn Big Bertha in de aanslag en de spectaculaire inval van het arrestatieteam met de politiehonden.

Harrie vertelde er ook bij dat hij tussendoor direct zijn dochter Lisa had gebeld. Hij had haar kort en bondig de belangrijkste mededeling gegeven: dat de bende was opgeruimd en dat alles thuis op het Slot weer volkomen veilig was. “Morgen bellen we wel uitgebreid en hoor je het hele verhaal,” had hij haar beloofd, zodat ook zij en Lotte rustig konden gaan slapen.

Nu de rust over het landgoed was neergedaald en de verhalen waren gedeeld, keken ze elkaar vermoeid maar intens dankbaar aan. Het lek was boven, de boeven zaten achter slot en grendel, en ze waren er allebei zonder kleerscheuren vanaf gekomen.

De volgende ochtend, na een korte en onrustige nacht, zit Harrie al vroeg met een mok koffie aan de keukentafel. Het is tijd om de belangrijkste linies uit te zetten. Het eerste bericht dat hij typt, is voor Sally.

“Sal, heb je vanmiddag tijd? We moeten even dringend bijpraten, want er zijn grote bewegingen in de zaak van Robert. Laat even weten wanneer het je het beste past. Groetjes Harrie.”

Enkele minuten later licht zijn telefoonscherm alweer op. Sally reageert direct:

‘Harrie, vanmiddag om vier uur ben ik klaar van college. Waar spreken we af? Is het goed als Erik ook meekomt? Sally’.

Harrie staart peinzend naar het antwoord. Het opstellen van een berichtje terug vindt hij knap moeilijk. Hij leunt achterover en wrijft over zijn voorhoofd. Is het op dit moment wel verstandig om Erik hier nu al mee te belasten? Erik en Sally zijn nog niet zo heel lang samen; is hun basis al stevig genoeg om deze loodzware, criminele bagage uit Sally’s verleden te dragen? De details over de moordaanslag, het safehouse en de corrupte bewaarder zijn niet niks.

Aan de andere kant: als Erik echt deel wil uitmaken van haar leven, krijgt hij vroeg of laat toch te maken met de schaduw die Robert van de Velde werpt.

Uiteindelijk besluit Harrie de keuze bij Sally zelf te laten, maar wel met een duidelijke waarschuwing. Hij typt zijn antwoord:

“Sally, of je Erik meeneemt mag je zelf bepalen, maar hou er rekening mee dat er misschien wat pijnlijke zaken in het verhaal naar voren komen. Kom maar gezellig naar het Slot, misschien zijn Lisa en Lotte er tegen die tijd dan ook. Groetjes Harrie.”

Hij drukt op verzenden. De kaarten worden op tafel gelegd. Nu is het afwachten hoe Sally—en eventueel Erik—hiermee om zullen gaan.

Nadat het bericht naar Sally is verzonden, opent Harrie direct het chatvenster van zijn dochter Liza. Hij typt een bericht met exact dezelfde strekking:

“Liza, zoals beloofd gisteravond: we moeten echt even bijpraten over wat hier allemaal is gebeurd. Er zijn flinke ontwikkelingen rond de bende van Robert. Kunnen jij en Lotte vanmiddag rond vier uur ook naar het Slot komen? Sally komt dan waarschijnlijk ook. Groetjes pap.”

Met een zachte tik op het scherm verstuurt hij het bericht. Harrie legt zijn telefoon weg en kijkt naar buiten, waar de ochtendzon inmiddels over het rustige Slotpark schijnt. Het contrast met de chaos van afgelopen nacht is enorm.

Trees was inmiddels ook van boven gekomen. Ze was fris gedoucht en haar haren zaten weer netjes in de krul, al stonden haar ogen door het slaapgebrek nog wat diep in de kassen.

“Lieve schat, wat zie je er weer heerlijk fris uit,” zei Harrie liefdevol, in een bewuste poging om haar wat op te beuren.

De nacht was bij Trees namelijk erg onrustig verlopen. Harrie had donders goed in de gaten wat haar nog parten speelde: de angst en de adrenaline van de vorige avond zaten nog diep in haar lijf. Om haar vanochtend wat ademruimte te geven, had hij Jannus alvast een appje gestuurd met het bericht dat Trees wel naar De Lege Knip zou komen, maar wel een paar uurtjes later. Jannus had, zoals verwacht, alle begrip voor de situatie getoond.

Trees zuchtte even toen ze de keuken in liep. “Schat, ik zie er misschien wel fris uit, maar mijn gevoel is totaal anders. Maar ja, op bed hield ik het ook simpelweg niet meer vol.”

Harrie sloeg teder zijn armen om haar heen en drukte haar stevig tegen zich aan om haar te troosten.

Na het ontbijt probeerden ze de zinnen wat te verzetten. Ze zaten beiden aan de keukentafel een paar kranten door te nemen, maar daarin stond nog geen enkele mededeling over de grootschalige arrestatie op het Slot van gisteravond. Dat zou nog wel volgen, wisten ze allebei; de media zit immers altijd bovenop alles wat er in het criminele circuit gebeurt.

Wanneer Trees merkt dat het lezen van de opeengepakte letters in de krant haar veel te veel energie kost, legt ze de pagina’s weg en probeert ze een kruiswoordpuzzel. Maar ook dat blijkt door haar haperende concentratie geen succes. Ze legt haar pen neer.

“Harrie, vind je het goed als ik een wandeling ga maken door het park?” vraagt ze vermoeid.

Harrie knikte zachtjes zonder direct iets te zeggen. Heel even dacht hij: Zal ik met haar meegaan? Maar uiteindelijk besloot hij haar toch alleen te laten gaan. Het was beter zo. Laat haar maar even in de rust van de natuur helemaal tot zichzelf komen.

De middag was voorbijgekropen, maar tegen vieren stroomde de spanning tastbaar terug in de woonkamer van het Slot. Trees was iets voor de middag naar haar werk in de Lege knip gegaan.

Precies rond de afgesproken tijd hoorden ze het knarsen van grind. Kort achter elkaar draaiden de auto’s van de meiden het terrein op.

Wanneer de voordeur opengaat, komen Lisa en Lotte als eerste binnen, direct gevolgd door Sally. Tot Harries lichte opluchting — én lichte spanning — ziet hij dat Sally inderdaad Erik heeft meegenomen. Erik kijkt wat onwennig om zich heen, duidelijk voelend dat er een serieuze, bijna plechtige sfeer in het grote huis hangt.

Nadat de jassen zijn opgehangen en iedereen met een kop koffie of thee in de zithoek heeft plaatsgenomen, blijft het even stil. De blikken zijn allemaal op Harrie gericht. Lisa en Lotte kijken vol vraagtekens na het cryptische telefoontje van gisternacht, Sally zit er gespannen bij, en Erik houdt discreet haar hand vast.

Harrie neemt een diepe slok van zijn koffie, kijkt de kring rond en steekt van wal. “Fijn dat jullie er allemaal zijn. Erik, welkom, goed dat je er bent. Ik zal maar meteen met de deur in huis vallen, want wat er gistermiddag en afgelopen nacht hier op het Slot heeft afgespeeld, is nogal wat…”

Harrie neemt de tijd om het hele verhaal chronologisch te vertellen. Hij begint bij de schokkende ontdekking van de glanssnijder bij het raam en de angstaanjagende ontdekking dat er een corrupte bewaarder in het spel was, die vanuit het cachot informatie doorspeelde naar de bende van Robert van de Velde.

Terwijl hij vertelt over zijn Big Bertha die hij in de aanslag hield, de barricades voor de poort en de uiteindelijke, spectaculaire inval van het arrestatieteam met de politiehonden, is het muisstil in de kamer.

Liza en Lotte luisteren met open mond. Liza slaat geschokt een hand voor haar mond als ze beseft in welk enorm gevaar haar vader en Trees hebben verkeerd. “Pap…” brengt ze uit, haar stem trillend van de spanning. “Dit had heel anders kunnen aflopen. Waarom heb je ons niet eerder gebeld?” Harrie legt rustig uit dat Guus Bakker en de politie absolute geheimhouding eisten om de valstrik niet te bederven.

Sally zit lijkbleek op de bank. De herinnering aan de donkere schaduw van haar ex-vriend Robert snijdt diep, maar de opluchting dat er nu zes handlangers tegelijk zijn opgepakt, is op haar gezicht te lezen. Het net rondom Roberts netwerk sluit zich nu echt.

En dan is er Erik. Hij luistert ademloos naar Harries relaas. Zijn blik verschiet van pure verbazing naar diepe bezorgdheid. Als relatieve nieuwkomer in de groep wist hij wel íéts van Sally’s beladen verleden, maar dat de tentakels van die misdaadwereld tot diep in de nacht zo dichtbij zouden komen, had hij nooit kunnen vermoeden. Hij kijkt van Harrie naar Sally, knijpt stevig in haar hand om haar te steunen, en schuift dan wat naar voren op zijn stoel.

“Mijn god, Harrie,” zegt Erik met diepe bewondering en ongeloof in zijn stem. “Dit klinkt als een slechte film, maar het is verdomme wel jullie realiteit geweest gisternacht. Ik wist dat Robert gevaarlijk was, maar dat ze zó ver zouden gaan… En dat er zes man zijn opgepakt, betekent dat nu dat de acute dreiging voor Sally en jullie hiermee echt voorbij is?”

Harrie kijkt Erik indringend aan, blij met de volwassen en beschermende reactie van de jonge man. “Voor dit moment wel, Erik. De harde kern die buiten liep is opgeruimd, en justitie zit nu bovenop die bewaarder in de gevangenis. We kunnen eindelijk weer ademhalen.”

Erik leunt wat verder naar voren, zijn ellebogen op zijn knieën. Hoewel de spanning in de kamer enigszins is gedaald, is hij duidelijk nog niet gerustgesteld.

“De verhalen die ik nu gehoord heb over het hele proces, van het begin tot het eind… kan dat ook inhouden dat er door andere lekken, bijvoorbeeld uit de kant van die De Bruin, in de toekomst nog meer van dit soort pogingen kunnen volgen?” vraagt hij bezorgd.

Harrie haalt even filosofisch zijn schouders op. “Erik, dat kunnen we simpelweg niet weten. Honderd procent garantie heb je in dit wereldje nooit.”

Hij neemt een slok van zijn koffie en kijkt Erik recht aan. “Het enigste, en daar ben ik zelf heel erg blij mee, is dat de organisatie van Frits van der Venne niet anders doet dan criminelen volgen, en dan zéker als ze al vastzitten. Daar is binnen zijn dienst destijds een speciale afdeling voor opgezet. Die mensen werken allemaal volledig anoniem. Het hele succes van vandaag, dat die zes man zijn opgespoord en klemgezet, is puur en alleen het werk van zijn afdeling. Zonder Frits en zijn team hadden we gisternacht niet geweten wat ons overkwam”.

Harrie kijkt de kring rond en heft waarschuwend zijn vinger. “Morgen zal er in de media wel aandacht aan deze overval worden gegeven, en het is dan even afwachten wat de pers erover komt te weten. Wanneer er mensen, vreemden of wat ook maar op jullie pad komen die om informatie aan het vissen zijn: jongens, mondje dicht. Hoe minder ruchtbaarheid, des te beter.”

De hele kamer knikt zwijgend. Het besef dat de buitenwereld hier morgen lucht van krijgt, maakt de sfeer direct weer serieus.

Sally was na het horen van het hele verhaal vanmiddag nog het meest geschrokken. Het vreet aan haar dat, in wezen, mede háár persoon en haar verleden de aanleiding waren tot alles wat er hier de afgelopen uren was gebeurd. Ze kijkt naar Erik, pakt zijn hand stevig vast en recht dan haar schouders. Ze weigert om zich nog langer te laten gijzelen door de schaduw van Robert.

“Harrie heeft gelijk,” zegt ze met een krachtige, maar bewogen stem. “Ik weet uit ervaring hoe geraffineerd de pers kan zijn om inlichtingen binnen te slepen. Maar laten we ons alsjeblieft niet gaan leiden door zaken die gisteren zijn gebeurd. Leven in continue angst is geen leven. Laten we proberen om vanaf nu weer de zon te willen zien schijnen.”

Haar woorden hangen als een belofte in de kamer. De opluchting dat iedereen ongedeerd is, wint het uiteindelijk van de schrik. Terwijl de avond langzaam valt over het Slot, praten ze nog zachtjes na, gesterkt door elkaars aanwezigheid en het veilige gevoel dat de rust op het landgoed voorlopig is teruggekeerd.