Op het kantoor van Frits van der Venne heerste een opgetogen stemming. Er was een bescheiden feestje georganiseerd naar aanleiding van de succesvolle arrestatie van de zes personen die Robert van der Velde hadden willen bijstaan bij zijn gewelddadige actie. De taart stond op tafel en de felicitaties gingen rond, maar het succes werd desondanks gepast gevierd. Frits stond er namelijk om bekend dat hij nooit te vroeg juichte, en ook nu zette hij nog steeds een groot vraagteken bij de hele zaak.

Want zeg nou zelf: op basis van welke feiten zouden mensen in vredesnaam hun eigen vrijheid riskeren om iemand te helpen die voorlopig toch niet vrijkomt?

Frits nam een slok van zijn koffie, keek naar het whiteboard vol namen en lijnen, en zei tegen een collega: “Die mensen doen dat echt alleen als er flink wat tegenoverstaat, en dat kan bijna niet anders dan een groot financieel gewin zijn. En dan komt bij mij meteen de volgende vraag bovendrijven: waar heeft meneer Robert van der Velde nog bankrekeningen of tegoeden staan waar tot nu toe géén beslag op is gelegd? Zou hij dan toch, buiten al het zwarte geld dat destijds in zijn woning was gevonden, ergens nog een geheime buffer verstopt hebben kunnen houden?”

Zijn collega Klaas trok peinzend zijn schouders op. Hij keek naar de uitgedraaide dossiers van de bendeleden en wierp toen een blik op Frits. “En hoe zit het met meneer De Bruin? Zou die daar ook nog een vinger in de pap kunnen hebben?”

Frits keek Klaas met een zorgelijke, indringende blik aan. “Daar hebben we het al eerder over gehad, Klaas. Als De Bruin hem nu ineens wel zou gaan dekken en faciliteren, in plaats van hem onder druk te houden zoals voorheen, dan is er iets gebeurd wat absoluut niet had mogen voorvallen…”

Frits liet een korte pauze vallen en stemde zijn stem een toon lager. “…en dan betekent het dat er een lek zit in de EBI.”

De sfeer in de kamer sloeg direct om. Het idee dat de zwaarst beveiligde instelling van het land mogelijk niet zo waterdicht was als iedereen dacht, wierp een donkere schaduw over hun zojuist gevierde overwinning.

Frits bleef niet lang stilzitten. Hij liep kordaat naar zijn bureau, pakte de beveiligde telefoon op en toetste het rechtstreekse nummer van de afdeling onderzoek in. Het duurde niet lang of er werd opgenomen.

“Met Jan!” klonk een resolute stem aan de andere kant van de lijn.

Frits nam geen risico en stelde zich direct voor met zijn anonieme operationele code. “Jan, luister, kunnen jullie op korte termijn wat voor ons uitzoeken? Het gaat over de communicatie tussen specifieke gedetineerden binnen de EBI. Wij hebben hier de sterke indruk dat er onderling iets speelt. Gisteren zijn er buiten zes mensen opgepakt die voor een gedetineerde daarbinnen aan het werk zouden zijn.”

Frits hield zich niet in; hij legde zijn vermoedens haarscherp uit en noemde man en paard, inclusief de namen van Robert van der Velde en De Bruin.

Jan bleef even stil aan de andere kant van de lijn. “Ik had via de interne kanalen inderdaad al vluchtig iets opgevangen over die arrestaties, Frits,” reageerde hij peinzend. “Maar je weet hoe het daar gaat. Om vanuit de EBI concreet iets los te krijgen, is historisch gezien loodzwaar. Dat wordt binnen de dienst altijd gezegd; die muren zijn niet alleen van beton, maar ook van bureaucratie.”

“Dit geval is anders, Jan,” drong Frits met klem aan. “Vandaar ook mijn directe vraag aan jullie om te zoeken naar mogelijke feiten, patronen of verdachte ontmoetingen. We kunnen ons geen blinde vlekken veroorloven.”

“Goed,” zuchtte Jan. “Ik wil het hier wel op de afdeling bespreekbaar maken en kijken wat we boven tafel kunnen krijgen. Maar ik moet er wel meteen een kanttekening bij plaatsen: we zitten momenteel behoorlijk krap. De afdeling kampt met een flink personeelstekort wegens een hardnekkige griep die hier op de werkvloer heerst. We lopen op de tenen, maar ik zet het met prioriteit op de agenda.”

Frits knikte, wetende dat hij voor nu het maximale eruit had gehaald. “Dank je, Jan. Elk puzzelstukje is welkom. Houd me direct op de hoogte.” Hij legde de hoorn neer en keek Klaas aan. Het wachten was begonnen, maar het net begon zich langzaam maar zeker te sluiten.

Klaas loopt naar het whiteboard toe, pakt een dikke zwarte marker en begint met grote, duidelijke letters de kern van hun theorie op te schrijven. Het piepende geluid van de viltstift snijdt door de stille kamer.

Hij schrijft onder elkaar:

• ‘Groep X wordt betaald door R.v.d. V’
• ‘R.v.d. V heeft geen of zwart geld, of krijgt geld van de B’

Klaas stapt een pas achteruit, bekijkt de regels eens goed en trekt dan met een felle rode marker een grote cirkel onder de zinnen. Daarin schrijft hij in hoofdletters de cruciale vraag die hen nu allemaal bezighoudt:

• ‘WAAR IS DAT GELD VAN R.V.D. V. EN VAN DE B?’

Hij tikt met de achterkant van de stift tegen het bord en draait zich om naar Frits. “Dit is waar het in essentie om draait, Frits. Als we de geldstroom niet vinden, blijven we achter de feiten aan lopen. Die zes man buiten zijn de loopjongens, maar de motor van dit hele netwerk draait op de centen die ergens weggesluisd zijn.”

Frits staart naar het bord en knikt langzaam. “De Bruin heeft de middelen en Robert heeft de motivatie. Als die twee daarbinnen inderdaad de handen ineen hebben geslagen, dan is dat bord daar het bewijs dat we heel diep in de financiële administratie van beide heren moeten duiken. Ongeacht hoe druk Jan en zijn zieke collega’s het hebben.”

“En wie zegt dat De Bruin de middelen heeft? Volgens mij is daar destijds toch ook allemaal beslag op gelegd,” reageert Klaas kritisch, terwijl hij met zijn stift op het whiteboard tikt.

Frits knikt langzaam, maar maakt dan een andere draai in zijn redenering. “Wanneer Robert van der Velde nu nog ergens geld zou hebben, dan zou heel misschien zijn ex weten waar hij dat destijds bewaarde of sluisde. Dat is momenteel onze enigste reële mogelijkheid om erachter te komen: het haar gewoon gaan vragen.”

Zonder aarzelen pakt Frits zijn mobiel van het bureau en zoekt het nummer van Harrie op. Het duurt niet lang of de lijn wordt beantwoord.

“Hé Frits, dat is lang geleden! Ben je al thuis?” klinkt de vertrouwde, joviale stem van Harrie aan de andere kant.

Frits begint smakelijk te lachen. “Harrie, mijn werkdag zit er bijna alweer op… als er tenminste niets meer tussenkomt.”

Frits komt direct ter zake en vertelt uitgebreid over het nieuwe onderzoek waar hij zojuist mee begonnen is, en legt ook de dwingende reden erachter uit. “Ik wil heel graag dat jij met Sally, de ex van Robert, een afspraak maakt. We moeten horen of zij eventueel een link ziet of een idee heeft waar hij destijds geld verstopte, of dat hij ergens iets heeft opgeslagen waar de fiscus nog geen weet van heeft.”

Aan de andere kant van de lijn blijft het even stil. Dan hoort Frits het ritselen van papier. Harrie pakt zijn agenda erbij. “Wanneer moet je het precies weten, Frits? Ik ga mijn best voor je doen. En weet je wat? Ik neem direct ook haar dochter mee in het onderwerp; die heeft soms een scherpere blik op de logistiek van haar vader gehad. Ik app je zodra ik de afspraak hard heb gemaakt.”

“Perfect, Harrie. Alvast bedankt,” zegt Frits.

Ze sluiten beide het gesprek af. Frits legt zijn telefoon neer en kijkt Klaas aan. De focus van het onderzoek is zojuist verschoven naar de erfenis van Roberts verborgen verleden.

Harrie pakt meteen de koe bij de horens en toetst het nummer van Sally in. Het duurt niet lang of er wordt opgenomen, maar het is niet de stem die hij verwachtte.

“U spreekt met Erik, de vriend van Sally.”

Harrie lacht in zijn vuistje om de formele opening. “Hallo Erik, het is met Harrie.”

“Dat had ik al gezien op het schermpje, Harrie,” antwoordt Erik met een lichte lach in zijn stem. “Maar het is toch vreemd als ik de telefoon opneem en direct ‘met Sally’ ga zeggen. Maar ik begrijp dat je haar wilt spreken?”

Het blijft even stil aan de lijn. “Is ze in de buurt?” vraagt Harrie.

“Nee Harrie, ze zit op een bepaalde plaats… zal ze je zo direct terugbellen?”

Erik zucht even aan de andere kant van de lijn. Hij vertelt openhartig hoe ze er emotioneel toch wel flink van was geschrokken. Het feit dat haar verleden haar weer leek in te halen, had er diep ingehakt. En niet alleen bij haar; ook Lotte was behoorlijk onder de indruk van de hele situatie en de plotselinge spanning rondom het landgoed.

Als Sally ondertussen binnenkomt, ziet ze dat Erik met haar mobiel aan het bellen is. Dat vindt ze maar vreemd, want dat doet hij anders werkelijk nooit.

Erik merkt haar blik op, houdt de telefoon even van zijn oor en zegt: “Sally, ik heb Harrie voor jou.” Hij geeft het toestel direct aan haar over.

“Harrie?” vraagt Sally verbaasd als ze de telefoon aan haar oor zet.

“Ja hoor, is dat zo vreemd?” klinkt de stem van Harrie aan de andere kant.

“Nee hoor, en zeker niet na gisteren,” antwoordt Sally direct, terwijl de herinnering aan het nieuws weer bovenkomt. “Dat is wel paniek geweest, niet?”

Harrie vertelt kort hoe hij de hectiek rondom de verijdelde overval heeft beleefd. Dan schakelt hij soepel over naar de werkelijke reden van zijn telefoontje. “Sally, ik bel je eigenlijk vanwege een specifiek verzoek dat ik zojuist kreeg in verband met het lopende onderzoek naar Robert. Ik wil daar heel graag een afspraak voor maken met jou, en het liefst samen met Lotte.”

Sally kijkt Erik met grote, vragende ogen aan. De spanning is meteen weer voelbaar in de kamer. “Is er wéér iets gebeurd dan?” vraagt ze ongerust aan de lijn.

Harrie probeert haar gerust te stellen en vertelt in het kort dat er niets acuuts aan de hand is, maar dat het puur gaat om het boven tafel krijgen van bepaalde achtergrondinformatie.

Hoewel de onrust er bij Sally nog goed in zit, stemt ze in. Na een korte blik op de kalender maken ze voor de volgende middag een afspraak. Nadat ze hebben opgehangen, blijft Sally peinzend naar haar telefoon staren. Het verleden van Robert van der Velde weigerde blijkbaar definitief om te rusten.

Erik slaat zijn armen stevig om haar heen. Hij houdt haar vast en voelt, zeker na alle spanning van gisteren, nu dubbel zo goed wat dit hele verhaal met haar doet. De onrust trilt nog na in haar lichaam, maar in zijn omhelzing vindt ze heel even een veilige haven tegen de storm die Robert van der Velde telkens weer in hun leven blaast.

Ze blijven zo een paar momenten staan, zwijgend, terwijl de middagzon door de ramen valt. De afspraak voor morgen staat, de kaarten liggen op tafel, maar voor nu is er even alleen dit moment van rust.