De middagzon wierp lange, nerveuze schaduwen over de keukentafel waar Harrie, Sally en Lotte omheen zaten. De sfeer was geladen; de verijdelde overval op het slot trilde bij de beide vrouwen nog voelbaar na in hun stem en houding. Harrie had er geen gras over laten groeien en was direct ter zake gekomen. De centrale vraag lag als een loden gewicht op tafel: waar hield Robert van der Velde zijn geld verborgen?

Allerlei scenario’s passeerden de revue. Sally dacht hardop na over oude opslagboxen in de regio Eindhoven, buitenlandse rekeningen waar hij destijds over opschepte, en vage kennissen in het criminele circuit die nog schulden bij hem hadden uitstaan. Maar hoe langer ze zochten naar een patroon, hoe vaker ze vastliepen. Robert was achterdochtig en sluw geweest; hij deelde zijn financiële geheimen met niemand, zelfs niet met de mensen die het dichtst bij hem stonden. Elk spoor dat ze bespraken, liep onherroepelijk dood in een moeras van gissingen.

Harrie wreef vermoeid over zijn voorhoofd, keek naar de klok en liet toen een diepe zucht ontsnappen. Hij twijfelde zichtbaar, wetende dat wat hij nu ging voorstellen eigenlijk de ethische grens van zijn vakmanschap overschreed.

“Kijk,” begon Harrie aarzelend, zijn stem bewust laag houdend. “We zitten muurvast. En Justitie vermoedt dat de tijd dringt, omdat er vanuit de EBI nog steeds lijnen naar buiten lopen. Er is één optie, maar die is… nou ja, moreel gezien eigenlijk niet fair. En ik weet niet of ik het hardop moet uitspreken.”

Sally keek hem alert aan, terwijl Lotte rechtop ging zitten en haar blik strak op Harrie richtte. “Zeg het maar, Harrie,” zei Lotte vastberaden.

“Robert zit in de EBI, volledig afgesneden van de wereld. Maar hoe zwaar het regime daar ook is, op basis van Artikel 8 van het EVRM heeft hij recht op family life. De overheid mag het contact tussen ouder en kind niet zomaar onnodig beperken,” legde Harrie uit. “Als jij, Lotte, een officiële aanvraag doet om je vader te bezoeken, is de kans groot dat de directie dat op basis van die wetgeving moet toetsen. Natuurlijk bestaat de kans dat Robert zelf weigert om je te zien…”

Harrie hield even in, zijn eigen professionele geweten negerend, en keek Lotte indringend aan. “…maar áls hij het toestaat, en je zit daar aan die bezoekersbalie, dan zou je de rollen kunnen omdraaien. Als je daar klaagt over je financiële toestand—dat de rekeningen zich opstapelen, dat je door alle hectiek je hoofd nauwelijks boven water kunt houden—dan verleid je hem misschien om iets los te laten. Robert is een trotse man. Als hij merkt dat zijn eigen dochter in geldnood zit door zijn daden, bezwijkt hij misschien onder de druk of zijn eigen ego, en geeft hij je een hint naar die verborgen tegoeden.”

Tot Harries grote schrik hoefde Lotte hier geen seconde over na te denken. Haar ogen vernauwden zich en ze knikte direct. “Ik doe het,” zei ze zonder aarzeling. “Ik ga die aanvraag indienen.”

“Lotte, nee!” reageerde Sally meteen, terwijl ze geschokt haar hand op de arm van haar dochter legde. “Dit kun je niet doen. Je vader is een meester in manipulatie. Als je hem opzoekt in die hel in Vught, trekt hij je zo weer zijn modderpoel in. Het is een doodlopende en doodenge weg.”

“Mam, luister,” zei Lotte, terwijl ze zich losmaakte uit de greep van haar moeder. “Robert heeft ons leven jarenlang beheerst en kapotgemaakt. Als dit de enige manier is om die hele giftige erfenis van hem voorgoed te stoppen en te bewijzen waar dat geld vandaan komt, dan gebruik ik dat recht op family life juist tegen hem. Laat hem maar denken dat ik breek onder de geldzorgen. Laten we kijken hoe ver zijn vaderliefde reikt als zijn eigen trots op het spel staat.”

Harrie keek naar het jonge gezicht van Lotte, waarin plotseling een ijzige vastberadenheid te zien was die hem kippenvel bezorgde. Hij had dit plan geopperd uit pure frustratie over het vastgelopen onderzoek, maar nu Lotte er zo gretig in meeging, besefte hij pas echt hoe discutabel en riskant deze onderneming was. Ze gingen een onschuldig meisje inzetten als lokaas in de gevaarlijkste burcht van het land, hopend dat een meedogenloze crimineel zijn bewaking zou laten vallen voor zijn eigen vlees en bloed.

De kogel was door de kerk. De aanvraag voor het EBI-bezoek zou diezelfde avond nog de deur uitgaan, maar de morele prijs die ze hiervoor betaalden woog nu al loodzwaar op de sfeer in de kamer.

Zodra de voordeur achter Sally en Lotte in het slot valt, blijft Harrie achter in een oorverdovende stilte. Het besef van wat hij zojuist in gang heeft gezet, drukt zwaar op zijn schouders. Zonder nog langer te wachten pakt hij zijn telefoon en belt direct met Frits van der Venne.

Frits neemt na twee keer overgaan op. Hij luistert zwijgend en zonder te onderbreken naar het hele verhaal. Aan de andere kant van de lijn blijft het daarna angstaanjagend stil. Harrie hoort slechts de ademhaling van zijn collega, totdat Frits met een diepe, ernstige stem reageert.

“Harrie…”, begint Frits, en zijn toon laat er geen misverstand over bestaan hoe gecompliceerd hij dit vindt. “Begrijp me niet verkeerd: als rechercheur ben ik ergens natuurlijk blij met deze opening. Maar uit moreel oogpunt had je dit idee simpelweg nooit aan dat meisje mogen voorstellen. We trekken hier een grens over die we als professionals zuiver moeten houden.”

Harrie wil wat terugzeggen, maar Frits praat al door.

“Daarbij komt nog een heel praktisch en groot risico,” vervolgt Frits bezorgd. “Ik ben doodsbang dat Robert sowieso niet veel gaat loslaten. De bewaking die er momenteel op hem is gezet binnen de EBI is ongekend streng, en zeker na het akkevietje met die verijdelde overval van deze week kijken de bewaarders werkelijk met een vergrootglas naar elke stap die hij zet en elk woord dat hij spreekt. Als Lotte daar over geld begint te klagen, zit er altijd een bewaarder met zijn neus bovenop. Robert weet dat als geen ander. De kans dat hij zijn kaken stijf op elkaar houdt om zichzelf te beschermen, is gigantisch groot.”

Harrie zucht diep en kijkt naar de lege stoelen aan de keukentafel. “Ik weet het, Frits. Maar de kogel is door de kerk. Lotte was zó vastberaden, ze ging er meteen in mee. De aanvraag voor het bezoek wordt vanavond nog ingediend. We kunnen nu alleen nog maar hopen dat Roberts ego groter is dan zijn voorzichtigheid.”

Twee weken later is het dan echt zover. De aanvraag voor het bezoek was tot ieders opluchting—en gezonde spanning—goedgekeurd door de directie van de EBI. Binnen de zwaarbeveiligde muren had het nieuws Robert van der Velde als een donderslag bij heldere hemel getroffen. Hij was oprecht blij verrast iets van zijn dochter te horen; een teken van leven dat hij al heel lang geleden niet meer voor mogelijk had gehouden.

De voorbereiding op deze dag was intensief geweest. Lotte had vooraf met haar moeder en met Harrie ijzersterke afspraken gemaakt over de strategie. Ze hadden tot in detail doorgesproken wat ze wel mocht vertellen en wat ze juist absoluut moest verzwijgen. Robert was immers een meester-manipulator en zou ongetwijfeld proberen te peilen hoe het Sally en Lotte financieel en persoonlijk verging sinds zijn opsluiting. Elke opmerking moest geloofwaardig zijn.

Om de list kracht bij te zetten, had Lotte bewust een selectie gemaakt uit de kledingrekken van kringloopwinkel ‘De Lege Knip’. Ze droeg een paar oude, verfomfaaide kleren die haar een vermoeide en geteisterde uitstraling gaven. Het was een schril contrast met het beeld dat haar vader van haar had.

Het bezoek en het gesprek achter het glas liepen in het begin erg stroef. De kille, zwaarbeveiligde spreekkamer en de voelbare aanwezigheid van de bewaking zorgden voor een ijzige barrière. Robert keek haar met indringende, analyserende ogen aan, zoekend naar de achterliggende reden van haar komst.

Maar de sfeer veranderde toen Lotte volgens plan haar verhaal begon te doen. Ze sprak met trillende stem over haar zogenaamde trieste leven vol armoede na de arrestatie van hem. Ze vertelde hoe zwaar ze het had, dat ze de eindjes nauwelijks aan elkaar kon knopen en dat ze inmiddels diep in de schulden zat omdat ze overal geld moest lenen om haar studie überhaupt te kunnen betalen. Ze schilderde een beeld van een uitzichtloze toekomst, direct veroorzaakt door de puinhopen die hij had achtergelaten.

Terwijl ze sprak, zag ze Roberts blik veranderen. De harde, criminele façade vertoonde plotseling haarscheurtjes. Ondanks zijn meedogenloze reputatie en zijn plek in de EBI, speelden er op dat moment zichtbaar echte emoties bij hem op. Hij keek naar haar versleten kleding en hoorde haar wanhoop aan. Hoe diep hij ook gezonken was, Lotte was en bleef tenslotte zijn eigen vlees en bloed. De eerste stap van hun gewaagde plan leek te werken: de emotionele snaar was geraakt.

Lotte keek hem recht in de ogen aan, slikte de brok in haar keel weg en zette haar beste acteerwerk op. “Pa, hoe heb je dit ons aan kunnen doen, terwijl iedereen zag dat het heel goed met je ging? Ik ben altijd trots op je geweest en wilde dat ook aan iedereen laten blijken. Er zijn zoveel vragen waar jij me mee kan helpen.”

Robert zei weinig. De anders zo harde crimineel zat daar met schaamrode wangen achter het glas. Het horen van deze woorden van zijn eigen dochter raakte hem dieper dan welke ondervraging van de recherche dan ook.

“Lotte… ik heb heel veel grote fouten gemaakt, tot een paar weken geleden aan toe,” begon hij met een schorre stem. Hij keek naar zijn handen en probeerde direct de sympathiekaart te spelen. “Mijn leven heeft hier binnen totaal geen waarde meer…” Het was de typische reactie die ze van hem kenden: het verhaal direct weer naar zijn eigen zielige kant draaien, alsof híj het slachtoffer was van de situatie.

Maar Lotte liet zich niet van haar wijs brengen. Ze bleef ijzersterk in haar rol en reageerde direct, fel en volwassen. “Pa, wanneer ik een fout maak, moet ik daar ook voor boeten, want dan was het mijn eigen verantwoordelijkheid. Ik zie dat ook bij u. Accepteer uw aansprakelijkheid, maar doe alsjeblieft niet zo zielig.”

Ze leunde iets naar voren, waardoor haar verfomwaaide kleding uit de Lege Knip nog eens extra opviel. “Mijn situatie—het feit dat ik de eindjes niet aan elkaar kan knopen en diep in de schulden zit—is puur ontstaan door úw werkwijze. En dáárom kom ik hier vandaag bij u met al deze vraagtekens.”

Robert slikte moeizaam. Hij zat klem tussen zijn gekrenkte trots als vader en de harde muren van de EBI. De spanning in de spreekkamer was om te snijden, terwijl de bewaarder op de achtergrond scherp toekeek.

Robert slikte de brok in zijn keel weg en zocht hoorbaar naar een manier om aan de verstikkende sfeer van de ondervraging te ontsnappen. De harde woorden van Lotte over zijn verantwoordelijkheid hadden hem geraakt, maar in plaats van te antwoorden, maakte hij een plotselinge wending.

“Hoe… hoe is het eigenlijk in het dorp?” vroeg hij met een schorre, bijna breekbare stem. “Is er veel veranderd?”

Die vraag over het dorp bracht het gesprek onverwacht een heel andere kant op. De kille, zwaarbeveiligde spreekkamer van de EBI leek heel even te vervagen toen de herinneringen de overhand namen. Het landgoed waar opa en oma altijd hadden gewoond, en waar Robert en Lotte vroeger samen zo vaak waren geweest, kwam tot leven in hun gesprek.

“Het landgoed staat er nog net zo bij, Pa,” zei Lotte, terwijl haar stem onbedoeld iets zachter werd door de herinnering. “De grote eikenboom bij de oprijlaan verliest in de herfst nog steeds al zijn blad in één keer, net als toen.”

Robert knikte langzaam, een vage glimlach verscheen op zijn vermoeide gezicht. “En de vijver achterom? Kwamen de reigers daar dit voorjaar ook weer om de vissen eruit te vangen? Daar bij die oude waterpomp verstopten we toch altijd onze geheimpjes?”

Toen was het even stil tussen hen. Robert keek haar indringend aan via het glas. “Ja, ik weet het nog wel… maar jij kon dat nooit volhouden.”

Lotte voelde haar hart in haar keel kloppen. Die opmerking over de waterpomp en hun geheimpjes… was dat zomaar een herinnering, of probeerde hij haar nu, subtiel verpakt in nostalgie, iets heel specifieks te vertellen? Ze hield haar gezicht in de plooi. “Nee, dat is waar,” antwoordde ze zacht. “Maar dat is heel lang geleden Pa, en in een heel andere situatie.”

Hoewel Lotte wist dat ze hier zat met een missie, merkte ze dat de gedeelde geschiedenis op het landgoed de emoties bij hen allebei hoog deed oplopen. De herinnering aan de geborgenheid van vroeger sneed door de kille realiteit van de spreekkamer. De ijzeren bewaking keek onbewogen toe, maar tussen vader en dochter was de onzichtbare muur voor heel even doorbroken door het verleden. Robert leek voor een kort moment weer de vader die hij had kunnen zijn, voordat het zwarte geld en de criminaliteit alles overkoepelden.

Lang kregen ze niet om in de herinnering te blijven hangen. De bewaking gaf met een luide, kille stem aan dat de tijd onherroepelijk voorbij was en vroeg hen afscheid te nemen.

Beiden stonden langzaam op. Lotte keek hoe Robert door de zwaarbewapende bewaarder werd omgedraaid en kalm werd begeleid naar de zware deur, terug naar zijn isoleercel in de EBI. Pas toen de deur met een luide metalen klik in het slot viel, durfde Lotte weer diep adem te halen. Haar handen trilden. Ze moest zo snel mogelijk naar Harrie en Frits. Die waterpomp bij de vijver… daar moesten ze direct gaan zoeken.